Płaczliwy Rohacz

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Płaczliwy Rohacz

Members blog Marcin Walczak / Trekking / Płaczliwy Rohacz

Płaczliwy Rohacz

15 November, 2011

6 comments Trekking

Trekking

Jest coś niesamowitego w obcowaniu z majestatem największego twórcy. Każdy dźwięk niosący się z tępej ciszy, niczym piorun, przeszywa nasze myśli i ciało. Niby znajomy, a jakże inny. Bliski, a daleki. Tak niepospolicie wyraźny i prosty. Dopadają nas drgawki, zarówno od wewnątrz jak i z zewnątrz. I znowu cisza...

Jest poniedziałek, 17 października. W Zverowce, oprócz nas i personelu, nie ma już nikogo. Weekendowi turyści powrócili już do swoich domów. Słowacja już za dwa tygodnie zamknie szlaki dla turystów w Tatrach. Już teraz można zwietrzyć ospały klimat. Obudziłem się nieco wcześnie, jest 5.30. Agnieszka, Jurek jak również Mirek, tak samo jak Ja, leniwie odpowiadają na odgłos budzika w telefonie. Trzeba się zwlec z posłania. Zrobić prędkie śniadanie i zapełnić herbatą puste termosy. Dzisiaj rozdzielamy się na dwie grupy: Agnieszka z Jurkiem - zmierzają na przełęcz pod Osobitą, Ja z Mirkiem - posiadamy w zarysie Płaczliwy Rohacz. Pakujemy z Mirkiem małe plecaki , ubieramy się i jako pierwsi pozostawiamy chatkę.

Na zewnątrz panuje niewielki mróz. Jest rześko i przyjemnie, ani znaku po przenikającym wietrze sprzed dwóch dni. Ponownie mamy do przejścia 5km asfaltowego odcinka kierującego do Tatliakovej Chaty. Nieustające rozmowy niwelują monotonię. Monotonię? Ileż to można oglądać ośnieżonego Salatina i podobnie białego Wołowca? Ile razy się można tym zachwycać? Wydawać by się mogło się, że bez umiaru... Jednakże monotonia, może dojść nawet w takie rejony. Wiem, że wieczorem będę tęsknił za tym wszystkim. Będę pragnął wrócić, w myślach przewidując nową ekspedycję!

Przy Tatliakovej Chacie zakładamy raki. Mądrzejsi po wczorajszej wycieczce na Banikov, nie będziemy ryzykować poślizgnięć na szlaku na Smutną Przełęcz. Śnieg trzeszczy pod rakami, a solidne kolce wbijają się w lód. Bezusterkowo i sprawnie przybywamy do rozgałęzienia pod Rohackimi Plesami. Pojawia się więcej śniegu. Tutaj już raki będą nam tylko utrudniać wędrówkę. Zdejmujemy je i czynimy krótki spoczynek.

Na trasie króluje nieskrępowana cisza. Wiatr, który niczym huragan odbija się od skalnych grzbietów - zamilkł. Smutna Dolina jest zacieniona, podtrzymują się tutaj niewielkie temperatury. Po prawej stronie, na skalnym zboczu, utworzył się interesujący lodospad. Lśni on w słońcu nieskazitelnie białym kolorem. Od czasu do czasu słychać odpadające sople, które niszczą się o skały i spadają niczym kryształy do doliny. To promienie padające od słońca niszczą to lodowe dzieło. Nie spodziewaliśmy się, że w naszej najbliższej okolicy, nie będziemy mieli kontaktu wzrokowego z innymi turystami. Zjawisko bardzo rzadko spotykane w Tatrach. W Beskidzie Małym, na mniej popularnych trasach, przez prawie cały dzień można zobaczyć kilkanaście turystów. Jednakże w Tatrach? Nie do pomyślenia! A jednak....

Podążamy w kierunku Smutnej Przełęczy. Dziś w dwuosobowym zespole. Wzrasta w tej sytuacja uznanie słowa - odpowiedzialność. Zimowy, tak bardzo rygorystyczny krajobraz, jest piękny. Jednak może być podstępny. Rozpoznajemy swoje siły. Ja czuję się znacznie lepiej aniżeli wczoraj. Za to Mirek ma dziś gorszy dzień. To wtedy, po raz pierwszy, pomyślałem co by się stało gdyby? Podążamy dalej...

Dochodzimy na Smutną Przełęcz. Pomimo wolniejszego tempa, jesteśmy na Przełęczy o rozsądnej godzinie. Jest 10.00. Na "dzień dobry" wita nas swoim potężnym grzbietem Baraniec. Nie chcę składać deklaracji, jednak na Barańcu, jeszcze mnie nie było... A takie widoki są jak zaproszenie, którego nie można nie przyjąć! Poniżej Ziarska Dolina. Po prawej stronie znajduje się szlak w kierunku Trzech Kop, które są zamaskowane za nader dużym przewyższeniem. Po lewej szlak na Płaczliwy. Patrzę na drugą stronę przełęczy. Wszystko się topi pod działaniem dominacji promieni słonecznych. W zacienionych miejscach utworzył się lód. Warunki przypominają mi wiosnę w Tatrach.

Sporządzamy dłuższy spoczynek, konsumujemy śniadanie i odnawiamy siły. Jest ciepło, wiatr leniwie przypomina o sobie. Rozmawiamy i chłoniemy to czego doznajemy. Niektórzy lubią jeść śniadanie na tarasie. My też posiadamy tu własny taras... Najbliższych sąsiadów z niego nie dostrzegamy.... Bezcenne.

Ponownie oceniamy sytuację i własne siły. Co prawda pierwsze podejście wygląda nawet ciekawie, jednak omija je nie stanowiący przeszkód trawers. Siły po części zregenerowane. Jest decyzja... Próbujemy! Pozostawiamy ekwipunki i podążamy na Płaczliwego. Gdzie dojdziemy tam będziemy. Nic na siłę! Płaczliwy Rohacz nie ucieknie.

Śnieg się topi. Najgorsze są jednak oblodzone odcinki. Można na nich trochę zjechać. Pierwsze przewyższenie osiągnięte. Teren się wypłaszcza. Śnieg jest tutaj bardziej mokry. Za nami ujawnia się Banikov, Przysłop oraz Hruba Kopa z Trzema Kopami. Przysłop wygląda z tego miejsca bardziej okazale od Banikova. Idziemy dalej. Południowo-wschodnie pochylenie Płaczliwego nie jest pokryte śniegiem. Odróżnia się na tle białawych czubków. Jesteśmy mniej więcej za połową drogi do naszego głównego celu. Tutaj musimy po raz kolejny podjąć decyzję - co dalej? Mirek rezygnuje - nie jest to jego dzień. Góra tym razem z nami zwyciężyła. Powracamy na przełęcz.

Jak pewnie przypuszczasz pozostał niedosyt. Rohacz Płaczliwy musi na nas poczekać. Być tak blisko, a jednak za daleko. Sam szlak nawet w takich warunkach nie był zbyt ciężki. Wyłącznie oblodzenia mogły stanowić niebezpieczeństwo. Ta wyprawa wiele mnie nauczyła. Warto mieć ambicje, ale trzeba umieć się z nimi odpowiednio obchodzić. Dzisiaj miało to miejsce pod Płaczliwym, kiedyś może będzie to inne miejsce...

Tags: płaczliwy rohacz

Comments

by Helena Lichaj 5265 day(s) ago
0 punktów
górskie "hej":)ciekawie opisałeś wyprawę ...z perspektywy mojego przejścia tego szlaku jesienią to jakoś nie dziwię się chwilom wahania ...trzeba wiedzieć kiedy zawrócić i w tym tkwi sztuka "chodzenia" po górach....banalne to pewnie ale kto był o różnych porach w górach zrozumie...niedosyt...zdarza się , a potem ciągłe drążenie tematu...ach skądś to znam...pozdrawiam
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Bożena Z. 5264 day(s) ago
0 punktów
Banikov z zalodzeniami to niebezpieczna droga. To ostra grań przecież. Pszeszliście grań Banikova?
Relacja fajna. Z upodobaniem używasz słowa "czubek" Zabawne:)
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi

Description

Marcin Walczak
Posts: 14
Comments: 25
Blog Lowell'a

Activities

Biegi górskie (0)

Rowery górskie (0)

Skitury (0)

Speleologia (0)

Trekking (14)

Wspinanie (0)