Radość z małych rzeczy :)

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Radość z małych rzeczy :)

Members blog Emilia Götz / Trekking / Radość z małych rzeczy :)

Radość z małych rzeczy :)

30 April, 2015

7 comments Trekking

Trekking

Półtorej roku temu jesienią nabawiłam się kontuzji kolana, a w zasadzie pogłębiłam już istniejącą, do tego stopnia, że dalsze wspinanie i góry stanęły pod znakiem zapytania. Pamiętam, że z gabinetu ortopedy wyszłam zapłakana, z przeświadczeniem, że to, co kocham, stało się dla mnie niedostępne na zawsze, do końca życia. Po kilku miesiącach bezczynności trafiłam na rehabilitację i dostałam cień nadziei, że może jednak kiedyś znowu będzie dobrze. Oczywiście wielogodzinne wycieczki, jak słynna Wyrypa Beskidzka zostają za mną, wybitne szczyty, góry wysokie i wędrówki z dużym plecakiem także są tym, czego już nie będę próbować.

W sumie moje dotychczasowe przejścia górskie dały razem, według TrekPLANNERA ok. 2500 km tras. Nie uwzględniłam tam wycieczek, których przebiegu nie jestem w stanie odtworzyć, a także okresu dzieciństwa, kiedy chodziłam po górach z rodzicami. Myślę, że mimo to te dwa i pół tysiąca stanowią całkiem fajną liczbę :). W ciągu ostatnich kilku lat byłam na kursie lawinowym, przeszłam kolejno 50 i 60 km w czasie dwóch Wyryp Beskidzkich, jednym ciągiem, bez długich odpoczynków i bez noclegu, a w polskich Tatrach zaliczyłam niemal wszystkie znakowane szlaki. Sporo osiągnęłam i chcę wyciągnąć rękę po więcej - marzę o alpejskich czterotysięcznikach, prawdziwym zimowym wspinaniu, Koronie Tatr zdobywanej wspinaczkowo, Koronie Słowacji, o wielu szczytach, szlakach, pasmach górskich, o powrocie do mojej Rumunii, magicznej, ze wspaniałymi, dzikimi górami.

Od początku rehabilitacji dzielnie starałam się wykonywać pakiet ćwiczeń, który dostałam. Teoretycznie nie powinnam się wspinać i wędrować, ale... Nie mogłam wytrzymać. I tak po pół roku przerwy przeszłam się na Magurkę, następnie pojechałam do Doliny Kieżmarskiej, potem kolejno: pochodziłam po Wapienicy, dwa razy byłam na Koziej Górce (znów ok. 8 km), trochę powspinałam się na Jurze i w Predhorie, w marcu zdobyłam Wysokie Skałki w Pieninach i poszłam do schroniska Stare Wierchy z Obidowej, w kwietniu zdobyłam Błatnią szlakiem z Jaworza (pierwszy raz od tej strony), a w długi weekend majowy znowu zaliczyłam Kozią. Na urlopie, w połowie września na luzie zaliczyłam trekking w Dolomitach, zdobyłam alpejskie wzniesienia o wysokości 2800 m n.p.m., choć celem było zdobycie trzytysięcznika, a potem przez ponad 10 dni wspinałam się w Arco. W tym roku znów zaczęłam nieco intensywniej chodzić po górach, a w marcu zrealizowałam swoje naprawdę wielkie, wielkie marzenie - zimowe wspinanie na tatrzańskich lodospadach.

Kiedyś 22-30 km w każdy dzień weekendu to była norma. Teraz pilnuję nie tylko długości trasy, ale dbam, by przewyższenia nie były zbyt duże, a podejścia za strome. Nie mogę dopuścić do obciążenia kolana, bo w przeciwnym wypadku kilka miesięcy rehabilitacji pójdzie na marne. Na początku każdy krok naznaczony był bólem, nie byłam w stanie przejść kilku kroków, byłam skazana na silne środki przeciwzapalne. Później musiałam bardzo uważać, powoli zwiększać dystans do przebycia, aż w końcu 8 km na Błatnią z Jaworza i z powrotem zupełnie bez bólu stało się wielkim sukcesem. Nauczyłam się cieszyć z krótkich, ale bezbolesnych wycieczek, każde 4-5 km w lesie w okolicy Bielska stanowiło wyzwanie, a 200 m przewyższenia było już poważnym podejściem.

Zawsze uważałam, że trudne doświadczenia wzmacniają, że warto dostrzec ich pozytywny wydźwięk, no i oczywiście, że nic nie dzieje się bez przyczyny - wszystko jest po coś, a to co nas spotyka to tylko lekcje do odrobienia. Kontuzja stała się więc dla mnie taką lekcją: pozwoliła mi dostrzec źródło radości w tym, co mam, nawet jeśli wydaje się, że to tak niewiele. Problemy z kolanem nauczyły mnie wdzięczności za zdrowie, za możliwości, jakie mam, za każdy jeden krok. Dzięki nim zaczęłam doceniać fakt, że nadal mogę chodzić i wspinać się, a że mniej intensywnie niż kiedyś, to już zupełnie nieistotne. To co posiadam, to czego dokonałam i co jeszcze przede mną stanowi wielką wartość - mam wszystko, czego potrzebuję, by być w pełni szczęśliwa :). Zmęczenie, powiew wiatru, szum górskiego potoku, świetni ludzie, z którymi chodzę w góry, ciepło słońca i orzeźwiająca mżawka, trudności na szlaku i bezkresne widoki - o wiele łatwiej to dostrzec i zachwycić się, kiedy wiem, że mogłabym tego nie mieć i nie przeżyć. Jestem wdzięczna za to, czego doświadczyłam w górach i patrzę w przyszłość z absolutną nadzieją - wierzę, że uda mi się zrealizować górskie plany, że wokół mnie zawsze będą fantastyczni, pozytywni ludzie, z którymi przejdę niejeden szlak i że osiągnę - z łatwością lub trudem, ale jednak - każdy sportowy cel, jaki przed sobą postawię :).

zielone góry Bucegi w Rumunii, sierpień 2006

W drodze na Przełęcz pod Chłopkiem, lato 2003

słynna drabinka nad Kozią Przełęczą, Tatry 2003

VI Wyrypa Beskidzka, wędrówka przez Beskid Mały

Pełnia szczęścia :). Grześ. Krokusy A.D. 2015. fot. Patryk K.

Pierwsze prowadzenie, Apteka, Podlesice, 2010

Razem na Załupie. Zastrzyk endorfin w czystej postaci :).

W stronę Starorobociańskiego, Tatry 2005

"Bądź zadowolony z tego, co masz, ciesz się tym, jak się sprawy mają. Kiedy zdasz sobie sprawę, że niczego nie brakuje, cały świat będzie należeć do ciebie". Lao Tsu

"Pesymista szuka przeciwności w każdej okazji. Optymista widzi okazję w każdej przeciwności". Winston Churchill

"W życiu nie chodzi o czekanie, aż burza minie… Chodzi o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu". Vivian Green

"Wdzięczność otwiera pełnię życia. Sprawia, że to, co mamy, wystarcza. Zamienia opór w akceptację, chaos w porządek, konfuzję w klarowność. Może zamienić posiłek w ucztę, mieszkanie w dom, obcego w przyjaciela. Wdzięczność nadaje sens przeszłości, przynosi pokój dzisiaj i tworzy wizję jutra". Melody Beattie

Tags: radość wdzięczność pokora pozytywne myślenie góry wspinanie rozwój

Comments

by Andrzej S. 3972 day(s) ago
1 punkt
Rolą lekarzy jest rozwijać apokaliptyczne wizje przed pacjentem, a potem chodzić w aurze cudotwórców. Jest taka książeczka Adama Bilczewskiego, w której opisuje on swój cięzki atak serca, po którym lekarze wykluczyli góry, a nawet po płaskim to zalecali najwyżej półgodzinne spacery. Odrzucił wizję takiego życia, zaczął biegać, później trenować, a rok czy dwa później stanął na wierzchołku Lhotse. Inna sprawa, że lekarze mieli rację, 10 lat później zmarł na zawał. Mojej żonie ze względu na przepuklinę lekarz zabronił dźwigać więcej niż 2 kg, ale jakoś dała radę niedługo później na Uralu z 25kg. Oczywiście ostrożność jest wskazana, ale myślę, że spokojnie zrealizujesz swoje marzenia, jeśli nie wybierzesz fotela.
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Paweł Truś 3972 day(s) ago
1 punkt
Miałem podobnie choć u mnie trwało to dużo krócej. Ale doszedłem do tych samych wniosków. Ponowna nauka chodzenia na dwóch nogach naprawdę przyczynia się do cieszenia się z każdego pokonanego kroku i docenienia faktu, że człowiek ma nogi i może na nich chodzić. Życzę powodzenia Tobie i sobie w spełnianiu małych i wielkich marzeń! :)
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Bożena Z. 3971 day(s) ago
1 punkt
Z takim nastawieniem - jestem pewna, że jeszcze wrócisz do wspaniałej formy! Powodzenia :)

Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi

Description

Emilia Götz
Posts: 13
Comments: 79
Góry, turystyka i wspinanie.

Activities

Biegi górskie (0)

Rowery górskie (0)

Skitury (0)

Speleologia (0)

Trekking (11)

Wspinanie (2)