Nowe górskie doświadczenie. Nieprzyjemne

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Nowe górskie doświadczenie. Nieprzyjemne

Members blog Emilia Götz / Trekking / Nowe górskie doświadczenie. Nieprzyjemne

Nowe górskie doświadczenie. Nieprzyjemne

16 October, 2011

11 comments Trekking

Trekking

Na Siwy Wierch szło się całkiem fajnie, nie było zbyt łatwo, ścieżka od pewnej wysokości znajdowała się pod śniegiem. Potem mijaliśmy skałki, wąskie przejścia między nimi, jakieś małe przepaście, jak to na grani. Były dwa łańcuchy, jeden do pokonania bez większego problemu, drugi dziwnie przytwierdzony, tak że trzeba było dość wysoko nogę oprzeć, a nie bardzo było na czym, bo skała była lekko oblodzona.

Na szczycie stanęłam dumna z siebie i szczęśliwa, że udało mi się pierwszy raz w życiu w takich zimowych warunkach (mróz, mgła, śnieg) w Tatrach wejść gdziekolwiek. Miałam świadomość, że już niedługo zaczniemy schodzić. Byłam zmęczona, było zimno, zero widoków, które mogłyby wynagrodzić trudy wycieczki. Poszliśmy dalej, w dół, przechodząc przez oszronione skały i kolejne łańcuchy.

Na przełęczy zdecydowaliśmy, że idziemy na Brestovą. Schodzenie w dół do Zuberca i darcie z buta do Zverovki mogłoby być męczące, o wiele bardziej niż druga opcja — Brestova, a potem zejście niebieskim na dół. Byłam już dość zmęczona, ale nie na tyle, by schodzić do asfaltu.

Siwy Wierch i Brestova

Nie lubię chodzić po śniegu, to charakterystyczne "zapadanie się" w niego stopy jest męczące. Tu miałam tego w nadmiarze. Podczas kiedy podchodziliśmy do góry, zerwał się tak silny wiatr, jakiego jeszcze nie odczułam w życiu. Do tego igiełki lodu, które niósł ze sobą, wbijały mi się w oczy i w twarz. Zostały mi po tym małe czerwone kropki głównie po lewej stronie — stąd wiało. Starałam się utrzymać równowagę, opierając się kijkami z całej siły. Szłam dosłownie krok za krokiem, wiatr przeciwstawiał się każdemu mojemu ruchowi, powoli zaczynałam słabnąć, przez myśl zaczęły mi przechodzić dziwne obrazy, myśli typu, żeby usiąść i odpocząć... Dobrze, że obok był Marcin i podtrzymywał mnie na duchu. Dla niego, taternika, to była tylko "zwykła dupówa", dla mnie — walka o przetrwanie, dosłownie o życie.

Bałam się usiąść choćby na chwilę, bo wiedziałam, że sama już nie wstanę. Na szczęście miałam nakładki antypoślizgowe, takie mikro raki, dzięki którym moje buty się nie ślizgały na oblodzonej powierzchni (na normalne raki nie było warunków). Nie piszę, że na ścieżce, bo jej prawie nie było, przysypanej śniegiem. Dzięki tym nakładkom się nie poślizgnęłam i nie przewróciłam.

Starałam się za bardzo nie marudzić, byłam świadoma, że to dodatkowy ubytek energii, najlepiej nic w takich momentach nie mówić. Wiedziałam też, że bezsensem byłoby zawrócić, skoro do szczytu jeszcze 10... 15... 20... minut. Straciłam rachubę czasu, przede mną gdzieś majaczyła sylwetka Dagmary, za mną szedł Marcin, a wokół było biało. Przed Małą Brestovą Marcin złapał moje końcówki kijków i ciągnął mnie za sobą. Dzięki niemu w ogóle tam weszłam. Jednak tuż przed szczytem noga zaplątała mi się o kamienie, on tego nie widział, pociągnął za kijki do przodu i się wywróciłam. Dodatkowo mnie to dobiło, czułam się fatalnie.

Potem usiadłam na zawietrznej, której chyba nie było, bo miałam wrażenie, że z każdej strony wieje tak samo, zjadłam zamarzniętą bułkę i napiłam się letniej herbaty. Chciałam, żeby zadzwonić po Horską Służbę, ale Marcin z Bożeną szybko i skutecznie mi to wyperswadowali.

Czułam, że się trzęsę, byłam strasznie wyziębiona. Zauważyłam, że moje spodnie, tzw. nieprzemakalne są całe mokre, getry pod nimi też, zaimpregnowane buty miały w środku powódź. Brestova była gdzieś w nieokreślonym kierunku w mleku i tamże ruszyliśmy, tym razem szłam o własnych siłach. Każdy krok, każde podniesienie nogi w górę w tym wietrze to była walka.

Szłam jak owieczka za stadem, bezwolnie i wtedy już bezrozumnie, kiedy Marcin powiedział, że już jest szczyt. W głowie miałam tylko tę myśl — na dół, na dół, na dół... Zresztą ciągle mi to Marcin powtarzał: "jeszcze 300 metrów w dół i przestanie wiać, odpoczniesz, będzie lepiej...".

Niestety zejście granią nie było w dół, tylko jeszcze trochę w górę. Prawie się załamałam, ale starałam się iść dalej, wiedziałam, że jeszcze trochę, jeszcze tylko 2 godzinki i Zverovka, samochód i w końcu dom...

W międzyczasie zgubiła nam się na chwilę ścieżka, na szczęście szybko się znalazła. Podczas schodzenia obiecałam sobie, że będę trzymać fason do końca. Że nie odpuszczę, będę uśmiechnięta, będę starała się myśleć i mówić normalnie, racjonalnie, mimo że miałam ochotę natychmiast położyć się i zasnąć. Rozpłakałam się dopiero w domu, kiedy poczułam, że jestem bezpieczna. Pozwoliłam ujść z siebie napięciu, które skumulowało się we mnie w ciągu całego dnia.

Myślę, że wszystkim, którzy lubią chodzić w warunkach zimowych po Tatrach, przydałaby się przede wszystkim pokora, rozwaga i doświadczenie. Tu nie ma miejsca na zbytni entuzjazm. Jest za to na realną ocenę swoich możliwości, ocenę zagrożeń i ryzyka, na jakie możemy być narażeni. Odpowiedzialność i doświadczenie przede wszystkim. Nam tego zabrakło — zaplanowaliśmy wycieczkę w nieodpowiednią pogodę na zasadzie "poradzimy sobie" (wszyscy doświadczeni głównie w Beskidach), nikt nie słuchał Marcina, który już sporo w zimie w Tatrach przeżył i to podczas wspinaczki, nie tylko chodzenia, grupa za bardzo się rozwlekła. Całe to wydarzenie pokazało mi moją słabość, to, że silniejszy wiatr na grani jest w stanie prawie mnie przewrócić, a zimno, mgła i zwykła tatrzańska "dupówa" rozwalić mi psychę. Kocham zimę i kocham zimę w górach, ale te warunki kompletnie mnie pokonały.

Tags: siwy wierch brestova zverovka zima tatrach

Comments

by Dagmara Dulewicz 5265 day(s) ago
0 punktów
Ja mam bardziej pozytywne wspomnienie z tej wyprawy. Pamiętam że byłam głodna a Leon zjadł pół ostatniego batona.
Myślę że powinnyśmy pochodzić najpierw po Beskidach w dobrej pogodzie.
To nie była taka straszna wyprawa. Poza tą krótka chwalą kiedy straciliśmy ścieżkę nie było zagrożenia. Warunki były trudne: mgła, wiatr. Wszystko działo się w Twojej głowie.
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Bożena Z. 5265 day(s) ago
0 punktów
Emilio, trzymałaś się dzielnie. Nawet jeśli to było dla Ciebie najtrudniejsze doświadczenie, to pokonywałaś chwile słabości, tempo stale było równomierne. Dla mnie spisywałaś się bez zarzutu. Możesz być dumna z siebie, że dałaś radę. To nie była lajtowa wycieczka, a masz ją za sobą!!! GRATULUJĘ:)
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Anonimowy 5265 day(s) ago
0 punktów
Witam. To dobrze, że dotarliście cało i zdrowo. Sezon zimowy się dopiero rozpoczyna. I moim skromnym zdaniem to był błąd idąc w taką pogodę. Przecież prognozy na niedzielę były oki. Ja od dwóch lat chodzę zimą po górach, znaczy po Tatrach i nie wyobrażam sobie nic piękniejszego w życiu. Ale niestety muszą być spełnione pewne warunki. Piszesz, że chodzisz bo beskidach. To przecież takie małe "Tatry". Tyle że w tatrach widoki są bez porównania piękniejsze. Gratuluje wytrwałości. A tak na koniec pomyśl sobie co by było, gdyby pogoda była super. Było by jak w bajce. Mam nadzieję, że skusicie się na zimowe wyjścia. Oczywiście zachowując podstawowe warunki bezpieczeństwa. Pozdrawiam
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Natalia F. 5264 day(s) ago
0 punktów
Emilio - Twoja relacja z tej wyprawy poniekąd mi pomogła, tzn. - wybieram się w Tatry w przyszły weekend i będzie to moje pierwsze zetknięcie z warunkami, jakie opisujesz. Czytając miałam wrażenie, że to jest napisane przeze mnie! :) Też nie przepadam za zimą, nie lubię "grzęznąć" w śniegu, marznąć i nie posiadam kompletnej wiedzy na temat lawin. Uważam jednak, że nie przekonam się i nie zdobędę żadnej wiedzy, jeśli po prostu nie spróbuję. Marek napisał, że nie wyobraża sobie nic piękniejszego niż zima w Tatrach. Chciałabym też móc tak powiedzieć ;) Gratuluję Ci tej wyprawy i jeszcze raz dziękuję za tę relację :) Pozdrawiam
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Marcin Walczak 5255 day(s) ago
0 punktów
Szkoda, trochę, że nie byliście dzień później. Może mielibyśmy okazję się spotkać w Zverowce, a i pogoda była o 180 stopni inna...
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi

Description

Emilia Götz
Posts: 13
Comments: 79
Góry, turystyka i wspinanie.

Activities

Biegi górskie (0)

Rowery górskie (0)

Skitury (0)

Speleologia (0)

Trekking (11)

Wspinanie (2)