Późnojesienne halowanie po żywiecku :-)

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Późnojesienne halowanie po żywiecku :-)

Members blog Michał Zieliński / Trekking / Późnojesienne halowanie po żywiecku :-)

Późnojesienne halowanie po żywiecku :-)

23 November, 2011

3 comments Trekking

Trekking

Długo czekałem na ten moment, oj długo. Po narodzinach córy i związanych z nimi komplikacjami musiałem na pewien czas odpuścić wypady w góry i zająć się moimi dziewczynami. Tym bardziej z niecierpliwością wyczekiwałem niedzieli - małżonka zadeklarowała że jest na siłach zostać z diabełkami i mogę się wyrwać.

W sobotę pogoda była obrzydliwa i o mało odwołałem wyjazd, tym bardziej że ICM straszył chmurami i widocznością rzędu 100 metrów. Ale bym się wygłupił... ale nie uprzedzajmy wypadków W końcu jednak się przemogłem, wybór padł na hale - Boraczą, Lipowską i Rysiankę z opcjonalnym spacerem przez Romankę o ile czas pozwoli.

Wpakowałem się w auto przed siódmą i kilka minut po ósmej zameldowałem się w Żabnicy, zostawiłem auto na Skałce i czarnym szlakiem ruszyłem pod górkę w kierunku Hali Boraczej. Po przejściu krótkiego odcinka asfaltu wszedłem w ścieżkę leśną. Widoki? Zapewne byłyby piękne, gdyby były. Mgła, chmury i brak słońca na razie potwierdzały moje obawy. Dotarłem dość szybko na Halę Boraczą i rozgościłem się w schronisku gdzie zaplanowałem śniadanie.

W trakcie śniadania za oknem zaczęło się robić nieco jaśniej, a kiedy skończyłem i wyjrzałem na zewnątrz ucieszyłem się niezmiernie - zaczęła nieśmiało robić się pogoda Szybko dopiłem herbatę i wyciągnąłem aparat żeby uwiecznić to, co mogło być jedynym przebłyskiem łaskawszej aury tego dnia.

Kilka słów o schronisku. Na wejściu na pewno nie zachwyca, ale też i nie zniechęca. Ot, typowy budynek PTTK-owski który ma już swoje lata, przydałby się remont, ale nie można powiedzieć żeby było zaniedbane. Po prostu "zużyte". Kiedy przyszedłem byłem sam, za bufetem stała sympatyczna pani, jak przypuszczam zresztą - szefowa. Trochę sobie porozmawialiśmy, zamówiłem smażoną kiełbasę i herbatę - i tu muszę pochwalić, bo za 13zł dostałem solidną porcję złożoną z dwóch kiełbas, szałotu (naprawdę nie wiem jak to się nazywa poza Śląskiem) i czterech solidnych krom chleba. Pojadłem, pożegnałem się i ruszyłem w stronę Hali Lipowskiej. Schronisko zapamiętam na pewno pozytywnie i odwiedzę zimą.

W stronę Lipowskiej można dreptać dwojako - albo cały czas zielonym szlakiem zaliczając po drodze Studzionkę, albo w pewnym momencie odbić czarnym na Redykalny Wierch i dalej iść żółtym przez hale Bacmańską, Gawłowską i Bieguńską. Ja zdecydowałem się na ten drugi wariant. Po drodze jeszcze rzuciłem okiem w tył na Boraczą, gdzie oparły się promienie słońca coraz odważniej przebijającego się przez chmury i ruszyłem pod górę - gdzie kisiła się dość gęsta mgła. Widoki po drodze były... a, sami zobaczcie.

Pogodziłem się już z szaroburością krajobrazu gdy nagle wpadłem w inny świat. Pojawiło się piękne słońce i niebieskie niebo, poczułem się o mało co wiosennie. Pogodowa hydrozagadka szybko się wyjaśniła - zostawiłem mgłę pod sobą, co zresztą na pierwszym z poniższych zdjęć nawet widać. Dostałem kopa energii, zupełnie jakbym był zasilany panelem solarnym umieszczonym na plecach. Z rzadka zatrzymując się na fotki raźno ruszyłem w stronę Lipowskiej, gdzie zaplanowałem kolejny postój na coś ciepłego.

Hala Lipowska okazała się być bardzo ładna, natomiast niestety jak na tę porę roku dosyć zatłoczona. Schronisko także mnie nie powaliło na kolana, ale pewnie dlatego że było sporo osób, w tym wycieczka dwunastolatków - szybko przełknąłem co miałem przełknąć i ewakuowałem się w stronę Rysianki.

Na Rysiance nawet się nie zatrzymywałem i uderzyłem w stronę Romanki. Dotarłem do rozejścia szlaków, gdzie musiałem podjąć decyzję - czy wracać na Skałkę zielonym, czy iść dalej. Szybko przekalkulowałem czas który mi został i z bólem serca postanowiłem schodzić. Rzuciłem jeszcze raz okiem na rozpościerającą się przede mną halę Pawlusią i ruszyłem w dół.

Schodzenia nie lubię i nic tego nie zmieni. Szlak dość ostro schodził, był kamienisty i do kompletu źle opisany. Szybko także zrobiło się znów szaroburobylejako.

Po godzinie z małym okładem byłem przy aucie, po drodze jeszcze zatrzymując się przy rzeźbach znajdujących się w przydrożnych obejściach. Już później dowiedziałem się że pracuje tam dr Wojciech Opania, który na co dzień jest architektem i wykładowcą akademickim, a w wolnym czasie pasjonuje się rzeźbą.

Z niejakim żalem spakowałem się i pojechałem do domu. Czułem pewien niedosyt ilościowy, ale na pewno nie jakościowy - podładowałem akumulatory na całego. Wiem też że na pewno wrócę tam jeszcze tej zimy, na rakietach - tereny są do tego wręcz wymarzone.
Jakie wnioski na przyszłość? Przede wszystkim nie sugerować się nadmiernie prognozami pogody

Tags: beskidy beskid żywiecki

Comments

by Bożena Z. 5255 day(s) ago
0 punktów
Fajna wycieczka:) Czy marne oznakowanie szlaku to tylko na odcinku zejściowym, czy całość tak oceniasz?
Pokaż 1 odpowiedzi Ukryj 1 odpowiedzi
by Robert Smyka 5243 day(s) ago
0 punktów
Pogoda- klasyk: tzw. mokry wyż, morze mgieł w dole a górą..słonko! Na dole NIC tego nie zapowiada. Nagroda u góry czeka tylko na desperatów ruszających prosto we mgłę. Tego dnia musiało być pięknie na Pilsku czy Babiej... Kiedys tak trafiłem na Wielkiej Raczy- Tatry jak na dłoni. Ta szadź na twych fotach- cudowna.

Description

Michał Zieliński
Posts: 7
Comments: 29
Moje górki

Activities

Biegi górskie (0)

Rowery górskie (0)

Skitury (0)

Speleologia (0)

Trekking (6)

Wspinanie (1)