Members blog Emilia Götz

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Members blog Emilia Götz

Blogs - Members blog Emilia Götz / Trekking - Posts

Górskie podsumowanie 2016 roku i kilka celów na 2017

2 January, 2017

3 comments Trekking

Trekking

Zdecydowanie był to rok, w którym sporo się działo. Ilość przewspinanych dróg była większa niż ilość tras, czego jednak w moim TrekNotesie nie zaznaczałam. Jestem dumna z każdego kilometra trasy, który przeszłam i z każdego metra przewyższenia. Jednak w tym roku wspinanie było zrówno priorytetem i potrzebą serca, nic więc dziwnego, że niemal każdy weekend i wiele dni po pracy spędzaliśmy w skałach, kosztem górek.

Pierwsze razy

Rok 2016 zaczął się górsko, od wycieczki na Czupel i Gaiki ze Straconki już 1 stycznia. Następnie pojechaliśmy w Tatry na krótki spacer do Zevrovki. Potem wybraliśmy się na Wielki Kopieniec na skitury. Było to dla mnie rozpoczęcie przygody ze skiturami, w których zresztą się zakochałam. To o wiele przyjemniejsze i bardziej rozwijające, niż zwykła jazda na nartach na stoku. Na rakietach też pomaszerowałam po raz pierwszy dopiero w tym roku, mimo że kupiłam je już jakiś czas temu. Mam jeden z tańszych modeli TSL i na długie trasy i ostre podejścia się nie nadają, ale na leśnej drodze z Białego Krzyża w stronę Baraniej poradziły sobie znakomicie. Znacząco przyspieszyły wędrówkę w kopnym śniegu. Na koniec roku zrobiłam sobie mały prezencik - weszłam na Radhost w Czechach, który miałam na liście celów na 2016 rok. Wycieczka była bardzo, ale to bardzo udana :).

Na Błatniej. Wejście czerwonym szlakiem. Zejście bez szlaku

Projekty

W 2016 roku zaczęłam mały projekcik mający na celu zaliczenie wszystkich szczytów na znakowanych szlakach w Beskidach Śląskim, Małym i Żywieckim. Niskie górki też są piękne i bliskie mojemu sercu. Weszłam więc na Małą Czantorię, kilka szczycików w Beskidzie Małym i na Policę, którą miałam w planach już od dwóch lat. Traktuję to jako trening przed czymś wyższym i poważniejszym.

Kolejnym, realizowanym w miarę konsekwentnie projektem, a pewnie i sposobem na życie, jest bieganie po górach. Problemy z kolanem, kostkami i astma to coś, co mnie trzyma w miejscu i co dyktuje warunki, jeśli chodzi o bieganie i trekking. Trenuję więc tylko wtedy, gdy czuję się w miarę dobrze. Ale to z kolei nauczyło mnie czuć radość z każdego drobnego sukcesu - czego nie potrafiłabym dostrzec, gdybym była w pełni zdrowa.

Nie ma to jak bieganie RAZEM. W Wapienicy

W tym roku moje średnie tempo na szlaku wynosiło 3,98 km/h i znacząco wzrosło od roku poprzedniego. Uważam to za sukces i owoc ciężkiej pracy, również nad sobą - pracy w zmianie sposobu myślenia o tym, co mogę, a czego nie mogę zrobić w górach. Lubię czuć powiew wiatru na twarzy i zmęczenie po biegu. Lubię chodzić szybko po górach, pobijać swoje własne rekordy i ścigać się sama ze sobą. Wysokie buty poszły zatem w odstawkę, a ja wędruję już drugi rok w butach do biegania w terenie. Mają one o niebo lepszy bieżnik i pomagają w ćwiczeniach wzmaniających moje stawy skokowe. Do tego uczą świadomego i uważnego chodzenia.

Zamki

Kiedyś uwielbiałam zwiedzać zamki - mam duszę archeologa, więc kocham odkrywanie tajemnic historii :). Później przez kilka lat nie miałam na to czasu. W tym roku postanowiłam wrócić do dawnego hobby i kilka weekendów poświęciliśmy na odwiedzenie niedalekich naszym granicom zamków w Czechach i na Słowacji. Hrad Lietava z jego wyjątkowo pozytywną energią i kwitnącą łąką pełną niezapominajek i stokrotek oraz hrad Strecno królujący na wysokiej skale nad Wagiem, z okien którego doskonale widać Luczańską i Krywańską Małą Fatrę to miejsca, które mogę polecić.

Korony Górska

Nie mogłam się powstrzymać i nie zdobyć kilku szczytów górskich Koron. Najpierw padł Strażov w Górach Strażowskich. Byłam w nich wiele razy i zawsze brakowało czasu na wejście na ten szczyt. Potem był spacer na Lubomir, a w sierpniu zaliczyłam Wysokę Kopę w Izerach. Oprócz tego weszłam również na Monte Armettę w Prealpi Liguri, szczyt do Korony Gór Włoch.

Wysoka Kopa, kompletnie nieciekawy wierzchołek, ale bardzo fajna trasa w całości

Wspinanie

Och, co to był za rok :). Na Birowie byliśmy niezliczoną ilość razy. Trochę też pojeździliśmy na Jurę pod Kraków, no i do mojego ukochanego, magicznego Sulova :). Tam zawsze jest pięknie, a piwo i korbacziki po wspinie smakują przednio. Starałam się łączyć przyjemne z przyjemnym, czyli kiedy jechaliśmy na wspinanie, to obowiązkowo musiała być też wycieczka górska. Podczas dwóch pobytów w Sulovie pochodziliśmy trochę, raz padł wyżej wspomniany Strażov, a za drugim razem zrobiliśmy pętlę po Sulovskich Wierchach z oglądaniem Siarkaniej Diery. Wycieczka na Lubomir nie zajęła nam zbyt wiele czasu, więc przez drugą część dnia efektywnie bulderowaliśmy w Borzęcie. W sierpniu spędziliśmy magiczne chwile w Sokolikach, więc oczywiście weszłam na Sokolik, a w dniu, który miał być restem, a okazał się wyrypą padła Wysoka Kopa i kilka górek znajdujących się na szlaku na nią. Lubię wykorzystywać efektywnie czas i dlatego takie łączenie gór ze wspinaniem jest bardzo w moim stylu.

Urlop, reset, rekordy

W październiku wyjechaliśmy na intensywnie wspinaczkowe wakacje do Ligurii. Jako że skład ekipy był uproszczony i nie miałam koleżanki do plotek, to siłą rzeczy musiałam się więcej wspinać. Zrobiłam sobie tam prezent - przeżyłam krótką, acz wspaniałą przygodę, niezwykłe przeżycie, które sprawiło, że przestałam myśleć o jutrze, o pracy i innych tego typu sprawach. Praktycznie rzecz biorąc "rzuciłam się" w przepaść, oczywiście w uprzęży i na linie. To był rodzaj huśtawki na mocno przewieszonej skale. Pode mną były drzewa i kilkaset metrów zakrzaczonej lufy. Przerażające, działające na wyobraźnię doznanie. Zastrzyk adrenaliny, jakiego nigdy do tej pory nie przeżyłam :).

Najtrudniejszą drogą, którą zrobiłam tam na wędkę było bodajże 6a. Najtrudniejszym OS-em - tylko 4c. Był koniec października, a ja wspinałam się w opalaczu, bo na koszulkę było za ciepło. Poza tym zrobiłam tam 9 dróżek, co daje jakieś 2,5 drogi dziennie :). Pochodziliśmy sobie też po nocnym lesie w czasie polowań na dziki i zaliczyliśmy w nocy mała ferratkę, która w dzień zrobiła na mnie dużo gorsze wrażenie. Jednak po huśtawce nad przepaścią nic nie było już w stanie mnie wystraszyć :).

Plany na 2017 rok

Są bardzo konkretne:

Poprowadzić VI-.
Wspiąć się na Mnicha, zrobić Grań Kościelców i Gerlach Drogą Martina.
Żadnych kompromisów jeśli chodzi o WKT - wszystkie szczyty "pozaszlakowe" do zdobycia wyłącznie wspinaczkowo.
Baranie Rogi na skiturach wiosną.
Szybko zakończyć TKTW.
KGP do końca.
Parę szczytów do KGS i KGC.
Kilka upatrzonych wcześniej dróg lodowych w Tatrach i Słowackim Raju zrobić jeszcze tej zimy.
Trochę pojeździć na nartach i na siturach - w Małej Fatrze.
Może jak będą odpowiednie warunki, to wspinanie na lodospadach także w Dolomitach albo w Austrii (to jeszcze niezbyt konkretne, chciałabym, by rejon był bezpieczny i łatwy).
Ferrata HZS na Martinske Hole.
Jakiś dłuższy wyjazd wspinaczkowy.
Nowy projekt, coś związanego z portalem - może książka, poradnik, przewodnik? Jeszcze nie wiem, ale coś już mi się klaruje.

W zasadzie moje wszystkie górskie plany można podejrzeć w moim TrekNOTESie - jeśli ktoś chciałby przejść się z nami na jakąś wycieczkę łatwiejszą lub trudniejszą, to zapraszamy serdecznie :).

Podsumowanie

Mija właśnie bardzo udany wspinaczkowo rok. Mam nadzieję, że następny będzie przynajmniej tak dobry jak ten. Muszę się rozwijać, więc podniosłam sobie poprzeczkę. Więcej wspinania, mniej trekkingowania. A zresztą, może wiosną mi się pozmieniają priorytety i stwierdzę, że jednak niżej i łatwiej jest lepiej?

W zeszłym roku hasłem przewodnim był rozwój i eksploracja, co oznaczało dużo nowych szlaków na stare szczyty, dużo nowych szczytów i ciągłe odkrywanie fajnych miejsc. Myślę, że w tym roku to nie ulegnie zmianie :). Żadnych wyryp nie planuję, a kilkudziesięciokilometrowe trasy mnie już nie pociągają, chciałabym wejść gdzieś wyżej i przeżyć kilka fajnych przygód, zobaczyć kawałek świata, a nie tylko tłuc się po utartych szlakach beskidzkich i zdzierać kolana po nocy ;).

W sumie wg mojego TrekNOTES'u:

301,78 km

14,978 km przewyższenia

44,613 km szczytów

47 szczytów

śr. wys. 965 m n.p.m.

46 tras

najdłuższa trasa 18,29 km

największa deniwelacja: 1,16 km

średnia deniwelacja: 322,87 m

ilość szczytów koron: 4

Tags: cele 2017 rok góry chodzenie górach górskie plany

Radość z małych rzeczy :)

30 April, 2015

7 comments Trekking

Trekking

Półtorej roku temu jesienią nabawiłam się kontuzji kolana, a w zasadzie pogłębiłam już istniejącą, do tego stopnia, że dalsze wspinanie i góry stanęły pod znakiem zapytania. Pamiętam, że z gabinetu ortopedy wyszłam zapłakana, z przeświadczeniem, że to, co kocham, stało się dla mnie niedostępne na zawsze, do końca życia. Po kilku miesiącach bezczynności trafiłam na rehabilitację i dostałam cień nadziei, że może jednak kiedyś znowu będzie dobrze. Oczywiście wielogodzinne wycieczki, jak słynna Wyrypa Beskidzka zostają za mną, wybitne szczyty, góry wysokie i wędrówki z dużym plecakiem także są tym, czego już nie będę próbować.

W sumie moje dotychczasowe przejścia górskie dały razem, według TrekPLANNERA ok. 2500 km tras. Nie uwzględniłam tam wycieczek, których przebiegu nie jestem w stanie odtworzyć, a także okresu dzieciństwa, kiedy chodziłam po górach z rodzicami. Myślę, że mimo to te dwa i pół tysiąca stanowią całkiem fajną liczbę :). W ciągu ostatnich kilku lat byłam na kursie lawinowym, przeszłam kolejno 50 i 60 km w czasie dwóch Wyryp Beskidzkich, jednym ciągiem, bez długich odpoczynków i bez noclegu, a w polskich Tatrach zaliczyłam niemal wszystkie znakowane szlaki. Sporo osiągnęłam i chcę wyciągnąć rękę po więcej - marzę o alpejskich czterotysięcznikach, prawdziwym zimowym wspinaniu, Koronie Tatr zdobywanej wspinaczkowo, Koronie Słowacji, o wielu szczytach, szlakach, pasmach górskich, o powrocie do mojej Rumunii, magicznej, ze wspaniałymi, dzikimi górami.

Od początku rehabilitacji dzielnie starałam się wykonywać pakiet ćwiczeń, który dostałam. Teoretycznie nie powinnam się wspinać i wędrować, ale... Nie mogłam wytrzymać. I tak po pół roku przerwy przeszłam się na Magurkę, następnie pojechałam do Doliny Kieżmarskiej, potem kolejno: pochodziłam po Wapienicy, dwa razy byłam na Koziej Górce (znów ok. 8 km), trochę powspinałam się na Jurze i w Predhorie, w marcu zdobyłam Wysokie Skałki w Pieninach i poszłam do schroniska Stare Wierchy z Obidowej, w kwietniu zdobyłam Błatnią szlakiem z Jaworza (pierwszy raz od tej strony), a w długi weekend majowy znowu zaliczyłam Kozią. Na urlopie, w połowie września na luzie zaliczyłam trekking w Dolomitach, zdobyłam alpejskie wzniesienia o wysokości 2800 m n.p.m., choć celem było zdobycie trzytysięcznika, a potem przez ponad 10 dni wspinałam się w Arco. W tym roku znów zaczęłam nieco intensywniej chodzić po górach, a w marcu zrealizowałam swoje naprawdę wielkie, wielkie marzenie - zimowe wspinanie na tatrzańskich lodospadach.

Kiedyś 22-30 km w każdy dzień weekendu to była norma. Teraz pilnuję nie tylko długości trasy, ale dbam, by przewyższenia nie były zbyt duże, a podejścia za strome. Nie mogę dopuścić do obciążenia kolana, bo w przeciwnym wypadku kilka miesięcy rehabilitacji pójdzie na marne. Na początku każdy krok naznaczony był bólem, nie byłam w stanie przejść kilku kroków, byłam skazana na silne środki przeciwzapalne. Później musiałam bardzo uważać, powoli zwiększać dystans do przebycia, aż w końcu 8 km na Błatnią z Jaworza i z powrotem zupełnie bez bólu stało się wielkim sukcesem. Nauczyłam się cieszyć z krótkich, ale bezbolesnych wycieczek, każde 4-5 km w lesie w okolicy Bielska stanowiło wyzwanie, a 200 m przewyższenia było już poważnym podejściem.

Zawsze uważałam, że trudne doświadczenia wzmacniają, że warto dostrzec ich pozytywny wydźwięk, no i oczywiście, że nic nie dzieje się bez przyczyny - wszystko jest po coś, a to co nas spotyka to tylko lekcje do odrobienia. Kontuzja stała się więc dla mnie taką lekcją: pozwoliła mi dostrzec źródło radości w tym, co mam, nawet jeśli wydaje się, że to tak niewiele. Problemy z kolanem nauczyły mnie wdzięczności za zdrowie, za możliwości, jakie mam, za każdy jeden krok. Dzięki nim zaczęłam doceniać fakt, że nadal mogę chodzić i wspinać się, a że mniej intensywnie niż kiedyś, to już zupełnie nieistotne. To co posiadam, to czego dokonałam i co jeszcze przede mną stanowi wielką wartość - mam wszystko, czego potrzebuję, by być w pełni szczęśliwa :). Zmęczenie, powiew wiatru, szum górskiego potoku, świetni ludzie, z którymi chodzę w góry, ciepło słońca i orzeźwiająca mżawka, trudności na szlaku i bezkresne widoki - o wiele łatwiej to dostrzec i zachwycić się, kiedy wiem, że mogłabym tego nie mieć i nie przeżyć. Jestem wdzięczna za to, czego doświadczyłam w górach i patrzę w przyszłość z absolutną nadzieją - wierzę, że uda mi się zrealizować górskie plany, że wokół mnie zawsze będą fantastyczni, pozytywni ludzie, z którymi przejdę niejeden szlak i że osiągnę - z łatwością lub trudem, ale jednak - każdy sportowy cel, jaki przed sobą postawię :).

zielone góry Bucegi w Rumunii, sierpień 2006

W drodze na Przełęcz pod Chłopkiem, lato 2003

słynna drabinka nad Kozią Przełęczą, Tatry 2003

VI Wyrypa Beskidzka, wędrówka przez Beskid Mały

Pełnia szczęścia :). Grześ. Krokusy A.D. 2015. fot. Patryk K.

Pierwsze prowadzenie, Apteka, Podlesice, 2010

Razem na Załupie. Zastrzyk endorfin w czystej postaci :).

W stronę Starorobociańskiego, Tatry 2005

"Bądź zadowolony z tego, co masz, ciesz się tym, jak się sprawy mają. Kiedy zdasz sobie sprawę, że niczego nie brakuje, cały świat będzie należeć do ciebie". Lao Tsu

"Pesymista szuka przeciwności w każdej okazji. Optymista widzi okazję w każdej przeciwności". Winston Churchill

"W życiu nie chodzi o czekanie, aż burza minie… Chodzi o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu". Vivian Green

"Wdzięczność otwiera pełnię życia. Sprawia, że to, co mamy, wystarcza. Zamienia opór w akceptację, chaos w porządek, konfuzję w klarowność. Może zamienić posiłek w ucztę, mieszkanie w dom, obcego w przyjaciela. Wdzięczność nadaje sens przeszłości, przynosi pokój dzisiaj i tworzy wizję jutra". Melody Beattie

Tags: radość wdzięczność pokora pozytywne myślenie góry wspinanie rozwój

Górskie cele na 2014 rok

7 January, 2014

20 comments Trekking

Trekking


	Blog only for friends

Tags: cele górskie góskie 2014 tatry góry trekking turystyka wspinanie motywacja afirmacje inspiracja

Noworoczna Magurka :)

1 January, 2014

10 comments Trekking

Trekking


	Blog only for friends

Tags: magurka beskid mały przegibek

Relacja po Wondole

4 March, 2013

0 comments Trekking

Trekking

W tym roku Planeta Gór po raz kolejny, już trzeci, objęła Festiwal Górski Wondół Challenge swoim patronatem medialnym. Z punktu widzenia patrona przyznam, iż darzymy ten festiwal szczególnym sentymentem. Jest dobrze zorganizowany, przemyślany, a do tego ma szczególną atmosferę - luźną, bez zbędnej napinki i niepotrzebnego lansu. Podoba nam się tam :). Co roku gromadzi on coraz więcej osób związanych z górami, co poznać przede wszystkim po pełnych parkingach hotelowych, no i oczywiście sali widowiskowej zapełnionej po brzegi :).

W tym roku, podobnie jak w poprzednich latach program festiwalu był ciekawy, atrakcyjny, choć brakowało w nim wyjątkowej, wyróżniającej się gwiazdy. Rok temu była nią Gerlinde, teraz brakło kogoś o podobnych dokonaniach górskich. Trochę szkoda, pozostał nam niedosyt. Liczymy na to, że za rok Wondół będzie gościł kolejną gwiazdę światowego himalaizmu. Oczywiście byli także obecni goście specjalni, jak na przykład Alek Lwow, Artur Hajzer, Kinga Baranowska czy Wojtek Moskal, którego prezentację zapamiętamy szczególnie na długo :).
Nie zabrakło również pokazów filmów z Banff Mountain Film Festiwal oraz realizowanych przez Tatrzański Park Narodowy. Filmy z Banff tradycyjnie pojawiają się po raz pierwszy w Polsce właśnie na Wondole, co stanowi jego niewątpliwą przewagę nad innymi festiwalami górskimi. Nam najbardziej podobał się piękny film "Two on K2" w reżyserii Darka Załuskiego, opowiadający o uczuciu i fascynacji górami, która połączyła Gerlinde Kaltenbrunner i jej męża Ralfa Dujmovitsa.

Filmy to jednak nie wszystko, co przygotowali organizatorzy. Był kiermasz sprzętu turystycznego, konkursy, atrakcje plenerowych, takie jak: pokaz psich zaprzęgów, pokaz z użyciem śmigłowca, strzał z wondołowej armaty... W sobotę miał miejsce także Bieg RMD Winter Run. Startowała w nim nasza koleżanka, której gratulujemy udziału, a jednocześnie podziwiamy, bowiem w tym roku jego trasa była dłuższa i bardziej wyczerpująca, niż w latach ubiegłych. Na festiwalu nie zabrakło także sobotniej imprezy, która już tradycyjnie odbywa się po zakończeniu spotkań z gośćmi festiwalu. Jest ona przeznaczona dla wszystkich, otwarta, nie trzeba na nią żadnych wyjątkowych zaproszeń. To taki wspólny czas - zarówno dla gości specjalnych, jak i wszystkich osób uczestniczących w festiwalu, widzów. To także duży plus Wondołu, wyróżniający go wśród innych festiwali - impreza dla wszystkich, możliwość pogadania z "gwiazdami", brak jakiejkolwiek elitarności i lansowania się.

Idea tego festiwalu oddaje w 100% to, czym jest turystyka górska, wspinaczka i alpinizm: wspólnotą przeżywania górskich doświadczeń i dzielenie się radością z bycia w górach. I za to kochamy Wondół :).

Na Festiwalu

Za zdjęcie serdecznie dziękujemy Przemkowi :)

Tags: wondół szczyrk festiwal górski challenge relacja festiwali

VI Wyrypa Beskidzka - bardzo osobista relacja

22 July, 2012

12 comments Trekking

Trekking


	Blog only for friends

Tags: wyrypa beskidzka skpb góry beskidy beskid mały makowski

Nowe górskie doświadczenie. Nieprzyjemne

16 October, 2011

11 comments Trekking

Trekking

Na Siwy Wierch szło się całkiem fajnie, nie było zbyt łatwo, ścieżka od pewnej wysokości znajdowała się pod śniegiem. Potem mijaliśmy skałki, wąskie przejścia między nimi, jakieś małe przepaście, jak to na grani. Były dwa łańcuchy, jeden do pokonania bez większego problemu, drugi dziwnie przytwierdzony, tak że trzeba było dość wysoko nogę oprzeć, a nie bardzo było na czym, bo skała była lekko oblodzona.

Na szczycie stanęłam dumna z siebie i szczęśliwa, że udało mi się pierwszy raz w życiu w takich zimowych warunkach (mróz, mgła, śnieg) w Tatrach wejść gdziekolwiek. Miałam świadomość, że już niedługo zaczniemy schodzić. Byłam zmęczona, było zimno, zero widoków, które mogłyby wynagrodzić trudy wycieczki. Poszliśmy dalej, w dół, przechodząc przez oszronione skały i kolejne łańcuchy.

Na przełęczy zdecydowaliśmy, że idziemy na Brestovą. Schodzenie w dół do Zuberca i darcie z buta do Zverovki mogłoby być męczące, o wiele bardziej niż druga opcja — Brestova, a potem zejście niebieskim na dół. Byłam już dość zmęczona, ale nie na tyle, by schodzić do asfaltu.

Siwy Wierch i Brestova

Nie lubię chodzić po śniegu, to charakterystyczne "zapadanie się" w niego stopy jest męczące. Tu miałam tego w nadmiarze. Podczas kiedy podchodziliśmy do góry, zerwał się tak silny wiatr, jakiego jeszcze nie odczułam w życiu. Do tego igiełki lodu, które niósł ze sobą, wbijały mi się w oczy i w twarz. Zostały mi po tym małe czerwone kropki głównie po lewej stronie — stąd wiało. Starałam się utrzymać równowagę, opierając się kijkami z całej siły. Szłam dosłownie krok za krokiem, wiatr przeciwstawiał się każdemu mojemu ruchowi, powoli zaczynałam słabnąć, przez myśl zaczęły mi przechodzić dziwne obrazy, myśli typu, żeby usiąść i odpocząć... Dobrze, że obok był Marcin i podtrzymywał mnie na duchu. Dla niego, taternika, to była tylko "zwykła dupówa", dla mnie — walka o przetrwanie, dosłownie o życie.

Bałam się usiąść choćby na chwilę, bo wiedziałam, że sama już nie wstanę. Na szczęście miałam nakładki antypoślizgowe, takie mikro raki, dzięki którym moje buty się nie ślizgały na oblodzonej powierzchni (na normalne raki nie było warunków). Nie piszę, że na ścieżce, bo jej prawie nie było, przysypanej śniegiem. Dzięki tym nakładkom się nie poślizgnęłam i nie przewróciłam.

Starałam się za bardzo nie marudzić, byłam świadoma, że to dodatkowy ubytek energii, najlepiej nic w takich momentach nie mówić. Wiedziałam też, że bezsensem byłoby zawrócić, skoro do szczytu jeszcze 10... 15... 20... minut. Straciłam rachubę czasu, przede mną gdzieś majaczyła sylwetka Dagmary, za mną szedł Marcin, a wokół było biało. Przed Małą Brestovą Marcin złapał moje końcówki kijków i ciągnął mnie za sobą. Dzięki niemu w ogóle tam weszłam. Jednak tuż przed szczytem noga zaplątała mi się o kamienie, on tego nie widział, pociągnął za kijki do przodu i się wywróciłam. Dodatkowo mnie to dobiło, czułam się fatalnie.

Potem usiadłam na zawietrznej, której chyba nie było, bo miałam wrażenie, że z każdej strony wieje tak samo, zjadłam zamarzniętą bułkę i napiłam się letniej herbaty. Chciałam, żeby zadzwonić po Horską Służbę, ale Marcin z Bożeną szybko i skutecznie mi to wyperswadowali.

Czułam, że się trzęsę, byłam strasznie wyziębiona. Zauważyłam, że moje spodnie, tzw. nieprzemakalne są całe mokre, getry pod nimi też, zaimpregnowane buty miały w środku powódź. Brestova była gdzieś w nieokreślonym kierunku w mleku i tamże ruszyliśmy, tym razem szłam o własnych siłach. Każdy krok, każde podniesienie nogi w górę w tym wietrze to była walka.

Szłam jak owieczka za stadem, bezwolnie i wtedy już bezrozumnie, kiedy Marcin powiedział, że już jest szczyt. W głowie miałam tylko tę myśl — na dół, na dół, na dół... Zresztą ciągle mi to Marcin powtarzał: "jeszcze 300 metrów w dół i przestanie wiać, odpoczniesz, będzie lepiej...".

Niestety zejście granią nie było w dół, tylko jeszcze trochę w górę. Prawie się załamałam, ale starałam się iść dalej, wiedziałam, że jeszcze trochę, jeszcze tylko 2 godzinki i Zverovka, samochód i w końcu dom...

W międzyczasie zgubiła nam się na chwilę ścieżka, na szczęście szybko się znalazła. Podczas schodzenia obiecałam sobie, że będę trzymać fason do końca. Że nie odpuszczę, będę uśmiechnięta, będę starała się myśleć i mówić normalnie, racjonalnie, mimo że miałam ochotę natychmiast położyć się i zasnąć. Rozpłakałam się dopiero w domu, kiedy poczułam, że jestem bezpieczna. Pozwoliłam ujść z siebie napięciu, które skumulowało się we mnie w ciągu całego dnia.

Myślę, że wszystkim, którzy lubią chodzić w warunkach zimowych po Tatrach, przydałaby się przede wszystkim pokora, rozwaga i doświadczenie. Tu nie ma miejsca na zbytni entuzjazm. Jest za to na realną ocenę swoich możliwości, ocenę zagrożeń i ryzyka, na jakie możemy być narażeni. Odpowiedzialność i doświadczenie przede wszystkim. Nam tego zabrakło — zaplanowaliśmy wycieczkę w nieodpowiednią pogodę na zasadzie "poradzimy sobie" (wszyscy doświadczeni głównie w Beskidach), nikt nie słuchał Marcina, który już sporo w zimie w Tatrach przeżył i to podczas wspinaczki, nie tylko chodzenia, grupa za bardzo się rozwlekła. Całe to wydarzenie pokazało mi moją słabość, to, że silniejszy wiatr na grani jest w stanie prawie mnie przewrócić, a zimno, mgła i zwykła tatrzańska "dupówa" rozwalić mi psychę. Kocham zimę i kocham zimę w górach, ale te warunki kompletnie mnie pokonały.

Tags: siwy wierch brestova zverovka zima tatrach

Karpaty Południowe 2006 - część IV

9 January, 2011

1 comments Trekking

Trekking