Members blog Michał Zieliński

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Members blog Michał Zieliński

Blogs - Members blog Michał Zieliński / Trekking - Posts

Późnojesienne halowanie po żywiecku :-)

23 November, 2011

3 comments Trekking

Trekking

Długo czekałem na ten moment, oj długo. Po narodzinach córy i związanych z nimi komplikacjami musiałem na pewien czas odpuścić wypady w góry i zająć się moimi dziewczynami. Tym bardziej z niecierpliwością wyczekiwałem niedzieli - małżonka zadeklarowała że jest na siłach zostać z diabełkami i mogę się wyrwać.

W sobotę pogoda była obrzydliwa i o mało odwołałem wyjazd, tym bardziej że ICM straszył chmurami i widocznością rzędu 100 metrów. Ale bym się wygłupił... ale nie uprzedzajmy wypadków W końcu jednak się przemogłem, wybór padł na hale - Boraczą, Lipowską i Rysiankę z opcjonalnym spacerem przez Romankę o ile czas pozwoli.

Wpakowałem się w auto przed siódmą i kilka minut po ósmej zameldowałem się w Żabnicy, zostawiłem auto na Skałce i czarnym szlakiem ruszyłem pod górkę w kierunku Hali Boraczej. Po przejściu krótkiego odcinka asfaltu wszedłem w ścieżkę leśną. Widoki? Zapewne byłyby piękne, gdyby były. Mgła, chmury i brak słońca na razie potwierdzały moje obawy. Dotarłem dość szybko na Halę Boraczą i rozgościłem się w schronisku gdzie zaplanowałem śniadanie.

W trakcie śniadania za oknem zaczęło się robić nieco jaśniej, a kiedy skończyłem i wyjrzałem na zewnątrz ucieszyłem się niezmiernie - zaczęła nieśmiało robić się pogoda Szybko dopiłem herbatę i wyciągnąłem aparat żeby uwiecznić to, co mogło być jedynym przebłyskiem łaskawszej aury tego dnia.

Kilka słów o schronisku. Na wejściu na pewno nie zachwyca, ale też i nie zniechęca. Ot, typowy budynek PTTK-owski który ma już swoje lata, przydałby się remont, ale nie można powiedzieć żeby było zaniedbane. Po prostu "zużyte". Kiedy przyszedłem byłem sam, za bufetem stała sympatyczna pani, jak przypuszczam zresztą - szefowa. Trochę sobie porozmawialiśmy, zamówiłem smażoną kiełbasę i herbatę - i tu muszę pochwalić, bo za 13zł dostałem solidną porcję złożoną z dwóch kiełbas, szałotu (naprawdę nie wiem jak to się nazywa poza Śląskiem) i czterech solidnych krom chleba. Pojadłem, pożegnałem się i ruszyłem w stronę Hali Lipowskiej. Schronisko zapamiętam na pewno pozytywnie i odwiedzę zimą.

W stronę Lipowskiej można dreptać dwojako - albo cały czas zielonym szlakiem zaliczając po drodze Studzionkę, albo w pewnym momencie odbić czarnym na Redykalny Wierch i dalej iść żółtym przez hale Bacmańską, Gawłowską i Bieguńską. Ja zdecydowałem się na ten drugi wariant. Po drodze jeszcze rzuciłem okiem w tył na Boraczą, gdzie oparły się promienie słońca coraz odważniej przebijającego się przez chmury i ruszyłem pod górę - gdzie kisiła się dość gęsta mgła. Widoki po drodze były... a, sami zobaczcie.

Pogodziłem się już z szaroburością krajobrazu gdy nagle wpadłem w inny świat. Pojawiło się piękne słońce i niebieskie niebo, poczułem się o mało co wiosennie. Pogodowa hydrozagadka szybko się wyjaśniła - zostawiłem mgłę pod sobą, co zresztą na pierwszym z poniższych zdjęć nawet widać. Dostałem kopa energii, zupełnie jakbym był zasilany panelem solarnym umieszczonym na plecach. Z rzadka zatrzymując się na fotki raźno ruszyłem w stronę Lipowskiej, gdzie zaplanowałem kolejny postój na coś ciepłego.

Hala Lipowska okazała się być bardzo ładna, natomiast niestety jak na tę porę roku dosyć zatłoczona. Schronisko także mnie nie powaliło na kolana, ale pewnie dlatego że było sporo osób, w tym wycieczka dwunastolatków - szybko przełknąłem co miałem przełknąć i ewakuowałem się w stronę Rysianki.

Na Rysiance nawet się nie zatrzymywałem i uderzyłem w stronę Romanki. Dotarłem do rozejścia szlaków, gdzie musiałem podjąć decyzję - czy wracać na Skałkę zielonym, czy iść dalej. Szybko przekalkulowałem czas który mi został i z bólem serca postanowiłem schodzić. Rzuciłem jeszcze raz okiem na rozpościerającą się przede mną halę Pawlusią i ruszyłem w dół.

Schodzenia nie lubię i nic tego nie zmieni. Szlak dość ostro schodził, był kamienisty i do kompletu źle opisany. Szybko także zrobiło się znów szaroburobylejako.

Po godzinie z małym okładem byłem przy aucie, po drodze jeszcze zatrzymując się przy rzeźbach znajdujących się w przydrożnych obejściach. Już później dowiedziałem się że pracuje tam dr Wojciech Opania, który na co dzień jest architektem i wykładowcą akademickim, a w wolnym czasie pasjonuje się rzeźbą.

Z niejakim żalem spakowałem się i pojechałem do domu. Czułem pewien niedosyt ilościowy, ale na pewno nie jakościowy - podładowałem akumulatory na całego. Wiem też że na pewno wrócę tam jeszcze tej zimy, na rakietach - tereny są do tego wręcz wymarzone.
Jakie wnioski na przyszłość? Przede wszystkim nie sugerować się nadmiernie prognozami pogody

Tags: beskidy beskid żywiecki

13.03, koszmar na Babiej Górze

15 March, 2010

19 comments Trekking

Trekking

Trochę ku refleksji, trochę ku przestrodze chciałbym się z Wami podzielić relacją z "wycieczki" jaką odbyliśmy 13 marca na Babią Górę.

Oryginalnie zaplanowaliśmy szybkie wejście, zejście, piwko w schronisku na Markowych i powrót do domu - mieszkamy jakieś 120km od Zawoi, więc szykowała się fajna jednodniówka.
Do Zawoi Markowej dojechaliśmy około godziny 9:40, poubieraliśmy się jak należy i ruszyliśmy na szlak. Było umiarkowanie zimno, widoczność rzędu kilkuset metrów, słońce nieśmiało próbowało przebić się przez chmury. Maszerowało nam się dobrze i w 90 minut dotarliśmy do Markowych Szczawin, gdzie zatrzymaliśmy się w nowym schronisku na coś ciepłego do zjedzenia i coś słodkiego do wypicia przed podejściem na szczyt. Nie zabawiliśmy długo i ruszyliśmy po około 30 minutach dalej na szlak. Do Brony doszliśmy w 25 minut i grzbietami zaczęliśmy dreptać w kierunku szczytu. Szło się dobrze, śniegu nie było na szlaku zbyt wiele. Widoczność była już ograniczona do kilkudziesięciu metrów, ale marsz od tyczki do tyczki nie sprawiał problemów. W końcu dotarliśmy do kopuły na szczycie i zaczęliśmy pod nią podchodzić. Wszystko nadal było w porządku i pod kontrolą.

Po wejściu na szczyt doszło do momentalnego załamania pogody. Wiatr przyspieszył do prędkości ponad 100km na godzinę (jak ocenił później jeden z goprowców), temperatura odczuwalna spadła w okolice -30 stopni, widoczność nie przekraczała 3-5 metrów. Postanowiliśmy natychmiast wracać, lecz niestety - nie udało nam się znaleźć szlaku. W sumie podjęliśmy trzy próby zejścia, trzykrotnie wracaliśmy na szczyt gdyż jedynie tam była możliwość jakiejkolwiek osłony przed wiatrem (kamienny murek). Najbardziej wyziębioną koleżankę owinęliśmy folią NRC i wezwaliśmy na pomoc GOPR. Było około godziny 15, ale widzieliśmy że nie mamy najmniejszych szans zejścia. Dysponowaliśmy wprawdzie GPSem turystycznym i dokładną mapą, lecz w tych warunkach nawet on nam nie pomógł.

foto (c) Adrian Wozniak - adrianwozniak.com

GOPR dotarł do nas już po 40 minutach - mieliśmy szczęście, że inne grupy też wzywały pomocy i kiedy my dzwoniliśmy oni już byli na szlaku. Wiola dostała od jednego z nich kurtkę, po chwili zapadła decyzja że schodzimy na Krowiarki.

Zejście trwało 9 godzin. Po drodze nawet panowie z GOPR gubili szlak bo wiatr powywracał tyczki. Im to by nie zrobiło różnicy, mieli narty i poruszali się w terenie swobodnie, natomiast idąc z nami zmuszeni byli narty zdjąć i prowadzić nas "na GPSa" z nadzieją że w końcu na szlak wrócimy. Oznaczało to konieczność przedzierania się przez śnieg pokrywający kosówkę, którego w międzyczasie napadało tyle, że nieraz zapadaliśmy się po pas i wyżej. Po którejś kolejnej takiej przeprawie zapadła decyzja o wezwaniu posiłków, wyruszyło w naszą stronę kolejnych dwóch ratowników, a dodatkowe grupy wyjechały z Suchej Beskidzkiej i Cieszyna. Czekaliśmy w okolicach Sokolicy aż dodatkowe grupy dojdą do nas kilka godzin, usiłując osłonić się przed wiatrem jakimiś karłowatymi świerczkami. W końcu dotarła pomoc i udało nam się (ponownie w głębokim śniegu) jakoś dostać do granicy lasu.

Dalej było już lepiej - nie było wiatru i było znacząco mniej śniegu. Problemem był jedynie lód znajdujący się pod nim. Zaliczyłem kilkanaście upadków, lecz w sumie było mi już wszystko jedno, byle szybciej zejść na dół. W końcu po 23 dotarliśmy na Krowiarki. Myślę, że mogę z całą pewnością stwierdzić, że GOPR uratował nam tam życie - wątpię, że byśmy na szczycie w tych warunkach dotrwali do rana,a próba zejścia byłaby skazana na porażkę.

Wnioski? Kilka mi się nasunęło. Przede wszystkim trzeba mieć dobry sprzęt decydując się na zimowe wyjście na Babią. Dzięki temu, że byłem porządnie ubrany dość dobrze znosiłem niską temperaturę - dobre buty i grube skarpety, warstwa bielizny termoaktywnej, grube i nieprzewiewne spodnie, gruby polar oraz nieprzewiewna kurtka z membraną to podstawa! Zawsze trzeba mieć ze sobą naładowany telefon (idąc samemu najlepiej dwa, drugi trzymać jak najbliżej ciała, żeby był w cieple) z wpisanymi numerami GOPR. Trzeba brać rzeczy zapasowe - z całą pewnością rękawice. Z dodatków - czołówka, folia NRC, zapas czekolady, termos z herbatą, niby standard ale często o tym się nie myśli przy planowanych krótszych wyjściach. Nam to bardzo pomogło, przede wszystkim psychicznie - mieliśmy świadomość dobrego przygotowania, z czego wynikało przekonanie, że wszystko skończy się dobrze. Dobra kondycja fizyczna jest także niezmiernie ważna - taki marsz poza szlakiem w głębokim, kopnym śniegu jaki nam się trafił podczas schodzenia dał mi zdrowo w kość, pomimo tego że jestem dość wytrzymały i dbam o formę.

No i najważniejsze - nie bać się i nie wstydzić dzwonić po GOPR. Jeżeli sytuacja jest trudna spróbować znaleźć miejsce w którym łatwo będzie ratownikom nas odnaleźć i po prostu poprosić o pomoc. Ratownicy którzy nas sprowadzali byli wspaniałymi ludźmi, którzy ani przez chwilę nie dali nam do zrozumienia, że mają do nas jakieś pretensje, nawet pomimo tego że dwie minuty przed naszym zgłoszeniem przyszła w odwiedziny do nich Anna Czerwińska akurat przebywająca na Markowych Szczawinach. Wręcz przeciwnie - stwierdzili, że ich zdaniem jesteśmy odpowiedzialnymi turystami, ponieważ większość ich akcji rozpoczyna się w okolicach godziny 22, po telefonie od kogoś kto przez kilka godzin miotał się i sam próbował znaleźć zejście i zazwyczaj nie jest w stanie powiedzieć gdzie jest. Cała akcja była przeprowadzona profesjonalnie, jestem pod ogromnym wrażeniem tego co widziałem. Nie dość, że uratowali nam życie to sprowadzili nas na dół w jednym kawałku.

Ponieśliśmy w zasadzie najniższy możliwy wymiar kary - kolega odmroził sobie dwa palce, koleżanka rozwaliła nogę o drzewko schowane pod śniegiem, ja mam zapalenie krtani, spojówek i stłuczone ramię po upadku. Tyle co nic, ale dość żeby mieć świadomość, że mogło być o wiele gorzej. Matka Niepogód pokazała nam jak mali i nieznaczący jesteśmy wobec natury.

Rozpisałem się strasznie, gratuluję jeżeli ktoś dotarł do końca i nie zasnął :-) Pisząc tego posta chciałem tym, którzy jeszcze czegoś takiego nie przeżyli dać pewien materiał do przemyśleń i analizy zanim sami zdecydują się pójść zimą na Babią, do czego oczywiście mimo wszystko gorąco namawiam.

A tak wyglądałem jak dotarli do nas goprowcy :-)

foto (c) Adrian Wozniak - adrianwozniak.com

Wszystki zdjęcia są autorstwa towarzysza wędrówki, Adriana

Tags: było beskidy babia gopr

Wsparcie dla rodziny Piotra Morawskiego

19 February, 2010

0 comments Trekking

Trekking

W najbliższych dniach w Empiku pojawi się książka tragicznie zmarłego alpinisty Piotra Morawskiego "Zostają Góry. Opowiadania Felietony, Wspomnienia". Cały dochód ze sprzedaży zostanie przekazany rodzinie autora. Poniżej opis ze strony Empika:

Książka przygotowana z myślą zarówno o tych, którzy dobrze znają wspinaczkowy, literacki i fotograficzny dorobek wybitnego himalaisty Piotra Morawskiego (1976-2009), jak i odbiorców nie mających wcześniej okazji bliższego zapoznania się z dokonaniami tego wyjątkowego człowieka. Zebrane w niej zostały autorskie relacje z najważniejszych jego wypraw w góry najwyższe (m.in. na ośmiotysięczniki: Shisha Pangmę, Annapurnę czy K2) oraz publikowane na łamach magazynu GÓRY, niezwykle osobiste felietony. Teksty Piotra urzekają egzotyką tematyki, świeżością spojrzenia oraz stylistyczną wirtuozerią, dzięki czemu stanowią doskonałą lekturę nie tylko dla miłośników gór i alpinizmu. Dodatkowym walorem publikacji są zamieszczone w niej fotografie dokumentujące wspinaczkową pasję autora i przybliżające nam jego sposób postrzegania gór, człowieka, otoczenia. Cennym uzupełnieniem są wspomnienia o Piotrze, przygotowane przez jego żonę Olgę, przyjaciół i partnerów ze wspinaczkowych wypraw.

Więcej informacji TUTAJ

Postanowiłem sobie kupić tą książkę. Nawet nie dlatego, że dochód jest przekazywany rodzinie, ale po prostu zapowiada się bardzo ciekawie. Ma być dostępna od 26 lutego, więc czekam niecierpliwie.

Tags: ludzie inne

Zostaw 1 procent podatku w górach :-)

15 February, 2010

0 comments Trekking

Trekking

Kolejny rok minął i powoli trzeba się rozliczyć z fiskusem (czytaj - policzyć na ile nas już złupił, osiwieć, rzucić urwaną nacią, załamać ręce, wypełnić deklarację i powtórzyć uprzednio wspomniane czynności). Jak zapewne wszyscy wiedzą ustawodawca dał nam możliwość wskazania organizacji pożytku publicznego dla której zostanie przekazany jeden procent naszego podatku.

NIE REZYGNUJMY Z TEJ MOŻLIWOŚCI!

Nie ma co się oszukiwać, finanse publiczne w Polsce są nieraz marnotrawione. Nasze podatki idą na różne rzeczy częściej związane z polityką i interesami grup rzadzących niż na to, co potrzebne i ważne. Skoro już możemy w niewielkim stopniu zdecydować co się stanie z naszymi podatkami proponuję...

ZOSTAWMY JEDEN PROCENT W GÓRACH :-)

Znalazłem na razie dwie interesujące propozycje:

Fundacja Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki - fundacja prowadzi kilka ciekawych projektów na które można przekazywać podatek
Ewelina Wójcik - jest ratowniczką Grupy Krynickiej GOPR, uległa wypadkowi podczas ćwiczeń i grozi jej wózek inwalidzki do końca życia, zbiera pieniądze na operację.

Jeżeli ktoś zna inne OPP związane z górami dla których można przekazywać 1% podatku - proszę o info.

Tags: inne

Klimczok w śniegu

8 February, 2010

4 comments Trekking

Trekking

Zgodnie z planami wybrałem się na samotną jednodniówkę. Tym razem założyłem sobie spacer Meszna - Klimczok - Błatnia i z powrotem. Szlak prosty jak drut, podejście na Klimczok znam na pamięć, wyliczyłem sobie że spacerek będzie szybki i przyjemny.

Ruszyłem wcześnie rano z nadzieją na jakieś ładne zdjęcia wschodzącego słońca. Niestety wyjechałem za szybko i musiałem obejść się smakiem, załapałem się jedynie na końcówkę. Ogólnie warunki do fotografowania były takie sobie - krajobraz zasnuty prawie cały czas mgłą, a sam szlak jest mało widowiskowy. Zdjęć zatem jak na lekarstwo, z biedą wybrałem to co tu wrzuciłem.

Auto zostawiłem pod kościołem w Mesznej i ruszyłem żółtym szlakiem w kierunku Chaty Na Groniu. Od chaty podszedłem pod ostro nachyloną polankę i zatrzymałem się na punkcie widokowym, gdzie cyknąłem parę fotek.

Widok z ponad chaty na groniu

Do tego momentu było całkiem fajnie. Nad polanką szlak prowadził ładnie wydeptaną i rozjeżdżoną scieżką, pełen komfort i wygoda. Niestety nie na długo. Po chwili ścieżka skręciła do stojącej nieopodal chaty, a prowadzący na wprost szlak okazał się być nieprzetarty. Na początku było nieźle, jednak po chwili zacząłem zapadać się po kolana. Jako że moja waga robocza z plecakiem i w ciuchach wynosi ponad 100kg zapadanie się wychodziło mi koncertowo

Szlak piął się ostro w górę, potem był krótki odcinek "po płasku", następnie znowu do góry. Dotarłem wreszcie do ni to polanki, ni to łysiny przeciętej w poprzek drogą którą latem transportuje się drewno. Pierwsze parę kroków pokazało, że łatwo nie będzie - śniegu było "powyżej nabiału", a do tego był ciężki i dosyć mokry. Odcinek od lasu do drogi, który normalnie zajmuje minutkę czy dwie szedłem ponad 20 minut Po dotarciu do drogi zatrzymałem się na fotki.

Nieco wyzej...

Było dosyć buro i ciemno, słońce chowało się za chmurami, których zresztą niebo było pełne.

I nagle, nie wiem jakim cudem, chmury się ruszyły. Dosłownie w pięć minut niebo się oczyściło i zaczęło wyglądać tak:

niebo

Ruszyłem dalej, już w zdecydowanie lepszym nastroju - słońce doładowało mi akumulatory i zrobiło się ogólnie przyjemnie Po drodze zrobiłem jeszcze jeden postój na zdjęcia, już po dojściu na grzbiet prowadzący do Magury a potem dalej na Siodło pod Klimczokiem i sam Klimczok.

Szlak od tego momentu był ładnie przetarty... przez zająca czy coś innego, podobnego

Dotarłem w końcu do schroniska, które ominąłem i ruszyłem na znajdujący się w odległości 500 metrów od niego szczyt. Ostatnie podejście jest króciutkie, chociaż mocno ostre i w pięć minut później stałem na szczycie. Tradycyjnie już poniżej zdjęcie najwyższego punktu Klimczoka

Pobyłem na szczycie parę minut i zszedłem wreszcie do schroniska. Mój zestaw żelazny tym razem uległ zmodyfikowaniu i nie zawierał fasolki po bretońsku... bo jadłem ją na śniadanie ;-) Zażyczyłem sobie piwo, kawę i jadło drwala - czyli dwa placki ziemniaczane przełożone gulaszem, kapnięte śmietaną i podane z suróweczkami. Godne polecenia :-)

Przy wejściu do schroniska wisi termometr - w momencie kiedy słońce było na nim oparte dłuższy czas pokazał... 21 stopni in plus. Taka to była dziwaczka, ta pogoda :-)

Postanowiłem sobie odpuścić Błatnią, bo marsz na Klimczok zajął mi zdecydowanie więcej czasu niż zakładałem. Ruszyłem zatem w drogę powrotną tą samą trasą, zszedłem do auta i przed 16 byłem w domu.

Podsumowując. Klimczok pokazał mi ząbki i szczerze przyznam, że jest to dla mnie pewna nauczka. Nie spodziewałem się że dobrze znana mi góra, którą odwiedzam kilka razy w roku, sprawi mi jakiekolwiek problemy - a wchodziłem na nią tym razem ponad dwa razy dłużej niż zwykle. Co więcej, postanowiłem kupić sobie rakiety, a utwierdził mnie w tej decyzji Mordi jeden temat dalej Wyjazd zapisuję na konto udanych.

Tags: było klimczok beskid śląski beskidy

Plany weekendowe

4 February, 2010

1 comments Trekking

Trekking

Czasami w zyciu tak jest, że plany weekendowe nie wypalają - miał być Beskid Żywiecki z Małżonką, ale nie będzie bo nie ma z kim zostawić szkraba. Jako substytut postanowiłem wyskoczyć samotnie na jakiś spacerek w Beskidach, padło na Klimczok i (o ile Panu Turyście (tm) się będzie chciało) Błatnią.
Skłamałbym pisząc, że cierpię jakoś mocno z tego powodu. Klimczok od dawna jest moją ulubioną górą w Beskidzie Śląskim. Jasne, widoki takie sobie, szlak (chodzę zawsze z Nadmesznej obok Chaty na groniu) przeciętny, ale i tak sentyment żywię do niego ogromny. Pewnie dlatego, że to moja pierwsza samodzielnie zdobyta góra :-)
Jak zwykle nie mogę się doczekać. A tak było wczesną jesienią:

Klimczok wczesną jesienią

Tags: klimczok beskidy plany

Description

Michał Zieliński
Posts: 7
Comments: 29
Moje górki

Activities

Biegi górskie (0)

Rowery górskie (0)

Skitury (0)

Speleologia (0)

Trekking (6)

Wspinanie (1)