Search result

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Search result

Tags - amberd

Spadkobierczynie Wandy Rutkiewicz na Zakaukaziu. Część pierwsza: krajobraz marsjański, między Erywaniem a Alaverdi

November 3, 2014

0 comments

Trekking

Okolice twierdzy Amberd. Uff jak gorąco. Spacerowym tempem, z karmiatami schowanymi do torebek na ramię używanych jak plecaczki (tzn. założonych za oba ramiona na plecy) wybieramy się do średniowiecznej twierdzy. Krajobraz trochę przypomina mi filmy z akcją dziejącą się w Ziemi Świętej. To, że nie nocujemy w twierdzy i w tym upale nie szłyśmy z wielkimi plecakami zawdzięczamy grupce Ormian poznanych przed chwilą. Kiedy totalnie nieogarnięte, po nieprzespanej nocy spędzonej na lotniskach i w samolocie siedziałyśmy w „centrum” Biurakanu nie za bardzo wiedząc co dalej – jeden z nich po prostu zaproponował, że zabierze nas na górę w okolice twierdzy. Ponieważ po godzinie siedzenia pod murkiem (jedzenia, przepakowywania się, przebierania, smarowania i tak dalej) nadal nie wiedziałyśmy co ze sobą zrobić zaproponowali nam, że przypilnują nam bagaży, a nocować możemy koło ich baraku. Słynna zakaukaska gościnność spotkała nas na samym wstępie, a nasze problemy po raz pierwszy, ale nie ostatni, rozwiązały się same. Jeszcze tylko mała drzemka pod drzewem (cienia starcza akurat na pięć osób) i ruszamy. Jeszcze kamienista ścieżka, wąwóz, i podejście (z plecorami byłaby to męczarnia...) i jesteśmy.

Biurakan

Amberd

Niewinne podjeście w tym upale z tymi plecakami po nocy w samolocie z pewnością byłoby katorgą

Za naszych rodziców. Gdyby nie oni nie byłoby nas na świecie– tak kończy jeden z kolejnych toastów, Ormianie zapowiadanych przez mistrza ceremonii, zwanego tutaj tamadą. Toasty koncentrują się głównie wokół rodziny, bywają też ojczyźniano-patriotyczne. A jest ich naprawdę dużo. Na szczęście jako goście i jako kobiety możemy ledwo zamoczyć usta w toaście (ciut-ciut), bo picie w takim tempie i w takich ilościach mogłoby się bardzo źle skończyć. Już kilkanaście godzin po przylocie spełniło się jedno z naszych marzeń - jesteśmy gośćmi na najprawdziwszej „uczcie z lokalsami". Na kocu oprócz alkoholu (wyłącznie bardzo wysokoprocentowego) pyszny świeży (naprawdę świeży!) chleb, sery, owoce.

Rozmawiamy po rosyjsku – biorąc pod uwagę poziom znajomości języka z naszej strony (umiem najlepiej w grupie – a uczyłam się niezbyt pilnie i to w liceum) – idzie nam nieźle J Dowiadujemy się choćby jak ważna jest tu rodzina, a najpiękniejszy moment w życiu to wówczas, kiedy rodzi się dziecko. Pijemy za wszystkich możliwych członków naszych rodzin, również za nasze przyszłe dzieci (każda z nas powinna mieć co najmniej trójkę). Pijemy oczywiście za ojczyznę. I pamiętamy, że wszystkim mamy mówić, że Karabach jest ormiański! I że Armenia jako pierwsza przyjęła chrześcijaństwo, w 301 roku. Poproszone o jakąś polską piosenkę śpiewamy rzewnie „O mój rozmarynie” i nawet udaje się wytłumaczyć o czym pieśń owa głosi. Mamy trochę kłopotu, żeby wytłumaczyć panom, że idziemy dziś wcześnie spać i nie skorzystamy z oferowanej nam gościny w ich baraku – w końcu jakoś dają się przekonać, lekko urażeni, że im nie ufamy. Kiedy już po rozłożeniu naszych namiotów odjeżdżają z imprezy (nie, nie łudźcie się drodzy czytelnicy że kierowcy nie pili albo pili mniej…) sprawdzają jeszcze czy aby na pewno wszystko w porządku i zapewniają, że w razie czego będą nas bronić. Gość na Kaukazie rzecz święta.

Jezioro Kari Licz (ok. 3190 m.n.p.m.), u stóp wulkany Aragac. Rozbicie namiotów prawie skończone. Witamy się z Polakiem, który zamieszkuje sąsiadujący namiot (o tym, że jest Polakiem wiemy już od pana ze stacji meteo, który jest bratem jednego z „naszych Ormian” – zostałyśmy mu przekazane pod opiekę J ). Piotrek nieco zdziwiony a chyba też lekko przestraszony patrzy na naszą piątkę. Pada pytanie: Czemu same kobiety? Tak zwana celna riposta sama przeszła mi przez usta Kontynuujemy tradycje Wandy Rutkiewcz J (dla niewtajemniczonych – propagowała alpinizm kobiecy) Nasz rodak uwierzył początkowo całkiem na serio Następnego dnia, gdy chciał nam towarzyszyć na szczyt zapytał nawet czy może, bo może my tak ideologicznie chcemy bez faceta. Więc załapał się na Szerpę. Dopieo później, podczas gotowania obiadu następnego dnia, dowiedział się „o co chodziło z tą Wandą”. Ale patronką wyjazdu himalaistka została. Mam nadzieję, że nie przewraca się z tego powodu w grobie, szczególnie obserwując nasze niezbyt śpieszne ogarnianie się

Aragac, wierzchołek południowy (3879 m.n.p.m.). Jesteśmy nieco zmęczone podejściem i wysokością, ale głównie chyba zawiedzione. Jest kompletna mgła, nie widać krateru, nie widać innych wierzchołków. Tylko kopczyki, tablice i krzyż na szczycie. Jest też taki mały kamienny "bunkier", w którym możemy schować się przed wiatrem. W środku – dwie Polki, Beata i Dorota, które ogarniały się nieco szybciej niż my i nieco szybciej doszły na wierzchołek. Jesteśmy więc dziś na szczycie wybitnie polskim. Jemy czekolady, kabanosy i co tam jeszcze mamy, jest nam coraz zimniej. Zaczyna padać, ściskamy się wszyscy pod niewielkim daszkiem. Czuję, że same siebie oszukujemy czekając na poprawę pogody, ale też nie chcę iść w dół. Też jeszcze mam nadzieję. Trochę się złoszczę na Piotrka, że mówi o jakiś przejaśnieniach. Ale kiedy słyszę, że widać kawałek krateru postanawiam wyleźć z „bunkra” i to sprawdzić, bo za chwilę znów może nie być widać kompletnie nic… I wtedy naprawdę zaczyna się przejaśniać i naszym oczom ukazuje się wulkaniczny, marsjański krajobraz najwyższego szczytu Armenii.

Wbrew nadzieji udało się zobaczyć conieco ze szczytu Aragacu...

Polski Aragac!

Aragac, wierzchołek zachodni, 4007 m.n.p.m. Krajobaz wciąż marsjański, duma ze zdobycia szczytu. Obowiązkowa sesja zdjęciowa i przegryzanie smakołyków nieco zmaltretowanych przez wysokie temperatury, w których podróżowały (najbardziej podoba mi się czekolada Piotrka - w kulce). Niestety pogoda znów się psuje i czas się zbierać. Jeszcze tylko zdjęcie całej naszej piątki pod krzyżem (podobny znajduje się na każdym z wierzchołków masywu), niestety zaczyna wiać i padać więc miny już niezbyt radosne Chwilę później zaczyna padać grad (jeszcze kilka minut temu było piękne słońce, ale tu pogoda lubi się zmieniać naprawdę szybko), trochę wali w twarz, więc zejście bardzo stromym stokiem pełnym osuwających się i śliskich od opadów kamieni nie należy do najłatwiejszych. Co kawałek któraś z nas coś strąca, Gosi nawet udaje się wywołać małą kamienną lawinkę. Kiedy jesteśmy znów na przełęczy pomiędzy Południowym i Zachodnim znów się rozpogadza. Więc należy się nam sjesta!

Kari Licz. Wchodzę do pana pracującego na stacji meteo, żeby zapytać o to jak się wydostać znad jeziora Kari. Po chwili mam już telefon w dłoni i swoim nienajlepszym rosyjskim dogaduje się co do niezbyt drogiego taxi. Pan zaprasza nas na herbatę, tak jak poprzedniego dnia J Tłumaczę, że chcielibyśmy posiedzieć też z innymi Polakami – dostajemy zaproszenie całą ekipą. Kiedy nieco onieśmielona mówię, że my nie chacieliby zdziełać problema w odpowiedzi dostaję standardowo kakoj problema niet problema J Za jakiś czas siedzimy więc, do ekipy, która dziś zdobyła dwa wierzchołki dołączyła jeszcze Ewa, która wybiera się na szczyt następnego dnia. Wcześniej oglądałyśmy zdjęcia, więc wiemy, że pan ma dyplom, okazuje się, że uczestniczy w corocznych biegach na Aragac i na wierzchołek północny i z powrotem wbiegł w 2:40. Dla większości turystów jest to całodniowa wyprawa… Uroku naszemu spotkania dodaje żona (niestety nie mówi po rosyjsku) i roczny synek, Gor. Nazwany tak od gór – bo to słowo i po polsku i po rosyjsku i po ormiańsku jest bardzo podobne.

Następnego wstajemy ok siódmej, na siódmą nastawiony jest budzik, ale przecież jak głosi ludowa mądrość „jakbyśmy mieli wyskakiwać z łóżek to byśmy wszyscy spali w tosterach”. Taxi zamówione co prawda na 10:00, ale szybkie zbieranie się nie jest naszą mocną stroną Na zewnątrz wcześniej słychać już było głosy – Piotrka, który następnego dnia także zamierzał zdobyć wulkan (tym razem w towarzystwie Ewy), Olgi, która go pożegnała, potem wstała któraś jeszcze. Twardo próbuję wyszarpać choć trochę snu – zasnęłam dopiero nad ranem, taka reakcja organizmu na wysokość Ten dzień zapowiada się bardzo ładnie i żal, że „musimy” jechać dalej.

Po śniadaniu i wstępnym ogarnięciu rzeczy znajduje ustronny kącik nad jeziorem na toaletę. Niestety nie udało mi się zrobić nawet połowy tego co chcę jak Gosia krzyczy, że kierowca już jest. Punktualność na Kaukazie interpretowana jest dość dowolnie, ale dlaczego właśnie wtedy kiedy doprowadzam swoje nogi do porządku taksówkarz akurat musi być za wcześnie. W końcu w cywilizacji będziemy więc wypada jakoś wyglądać, nie każdy musi wiedzieć, że to wyjazd niskobudżetowy bez dostępu do takich luksusów jak łazienka!

Aragac

Ostatnie spojrzenie na "nasz" Aragac przed wejściem do taksówki. Zobaczymy go raz jeszcze z marszrutki jadącej z Erywnia do Alaverdi

Eczmiadin. Poprosiłyśmy policjanta o pomoc w znalezieniu miejsca, gdzie możemy zostawić nasze gigantyczne plecaki – prowadzi nas prawie przez cały zabytek, do miejsca obok sklepu z pamiątkami. Ludzie dziwnie się na nas patrzą, chyba nie jesteśmy tu typowymi turystkami Panowie, którzy staja na straży naszego mienia, są przerażeni dysproporcją pomiędzy wymiarami naszych bagaży, a małymi kobietkami, które je noszą. Bardziej na migi, niż po rosyjsku pokazują, że plecak taki wielki a ja taka mała i coś tu się nie zgadza. Mój plecor na ogół robi większe wrażenie po pierwsze dlatego, że jest wąski, ale wysoki (wystaje sporo nad głowę), po drugie dlatego, że jestem dość drobna i nawet 65 litrów robi wrażenie przy garabrytach właścicielki. Cóż, nie ukrywam, że wolę chodzić z lekkim bagażem bez namiotu, jedzenia i innych biwakowych "drobiazgów"... ale wyjazd, który umożliwia spanie tak blisko natury, w "hotelu pod tysiącami gwiazd", sprawia mi nieporównywanie więcej frajdy. I godzę się z kosztami oraz faktem chodzenia zwykle na końcu grupy...

Eczmiadin

W Eczmiadinie, coś jak nasz Wawel tyle, że ponad tysiąc lat starsze, znajduje się muzeum Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego

Tym razem jedziemy transportem publicznym, więc wpychamy się z naszymi wielkimi plecorami do marszrutki wiozącej nas do Erywania. Dostajemy trochę opieprz od kierowcy, że nas nie weźmie, ale ludzie stają po naszej stronie, tylko musimy opłacić jedno miejsce które zamist ludzi zajmą bagaże. Dziewczyny są nieco z przodu, a ja siedzę obok symaptycznej kobiety, która po kilku zamienionych zdaniach zaczyna ze mną rozmawiać o Bogu, religii i poleca stronę, gdzie znajdę opowiedź (na podstawie cytatów z Pisma Świętego oczywiście), któe nurtują młodych ludzi. Dostaję też ulotkę z adresem storny (wszystko jest ormiańskimi "szlaczkami," ale adres "łacinką"), ma byc też tam wersja po polsku. Sprawdzam to dopiero w domu, ale pierwsza intuicja jest słuszna, byłam "nawracana" przez Świadków Jehowy.

Erywań. Siedzimy w małym, przydworcowym kebabie popijając kolę szczególnie mi ratuje to życie bo spanie na wysokości ponad trzech tysięcy nie szło mi dobrze. Co jakiś czas wymieniamy parę słów z właścicielem, Gruzinem, mówiącym po angielsku (!), a w polityce polskiej i międzynarodowej świetnie zorientowanym. Jak duża część Gruzinów ma oczywiście dużo sympatii dla ś.p. Lecha Kaczyńskiego. Zrelaksowane oczywiście zapominamy, ile rzeczy miałyśmy załatwić kiedy Gosia i Karolina pojechały na poszukiwania. Bo niestety karmiata Gosi została w taxi, które zwoziło nas z góry. Wiemy, że tu turystyka jest tu bardzo słabo rozwinięta i nie wierzymy, że się uda, myślimy jak ogarnąć problem przy pomocy dostępnych nam rozwiązań… Nagle do knajpy wpadają zachwycone dziewczyny z karimatą. Okazuje się, że w sklepie w okolicach dworca, znalezionym szybko przez internet przez chłopaka Karoliny były co prawda maty, ale raczej do jogi - jednak sprzedawca był kiedyś w Polsce i miło wspomina wigilię w naszym kraju (Sandomierz)… więc wsadził dziewczyny do taksówki, za którą zapłacił i polecił taksówkarzowi jechać do chyba jedynego sklepu turystycznego w Erywaniu. Rozwiązanie problemu karimaty i kolejny przejaw życzliwości wymaga wypicia dobrego piwka!

Gekhard

Klasztor w Gekhard, odwiedzony po drodze do Garni. Ciemne wnętrza, oświetlone blaskiem modlitewnych świec.

Garni. Przez historię z kaimatą jesteśmy w Garni znacznie później niż zamierzałyśmy – ale zdążymy jeszcze pozwiedzać znany zabytek – hellenistyczną świątynię. Robi wrażenie – zwłaszcza, że zupełnie nie kojarzymy takich budowli z Armenią. Przy wyjściu okazuje się, że panowie z ochrony zupełnie za darmo oferują nam nocleg na terenie świątyni (początkowo miałyśmy spać w wąwozie, nad rzeczką). Jest piękne płaskie miejsce na namiot, jest woda (potem dostajemy jeszcze kluczyk do toalety – można się umyć pod bieżącą wodą w umywalce!), jest ochrona. Jednym słowem świetna i całkiem bezpieczna miejscówa. Zaoferowana nam tak po prostu, dlatego, że przyszłyśmy, bez pytania i proszenia o cokolwiek.

Garni

Świątynia w Garni o poranku, zanim zjawią się turyści.

Następnego wieczora, już w Alaverdi, nasz pożegalny wieczór w piątkę z winem na "tarasie" naszego hostelu. Rano Karolina odjeżdża marszrutką do Erywania a my taksówką jedziemy do Tbilisi

Tags: aragac armenia gekhard ecziadin południowy wierzchołek aragacu biurakan twierdza amberd garni

Description

Paulina Anna Wojciechowska
Posts: 10
Comments: 10
Małe, rude na wysokościach

Activities

Biegi górskie (0)

Rowery Górskie (0)

Skitury (0)

Speleologia (0)

Trekking (10)

Wspinanie (0)