Trekking po katalońsku - Pic d'Amitges

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Articles

Articles > TREKKING > Trekking po katalońsku - Pic d'Amitges

Trekking po katalońsku - Pic d'Amitges

07-04-26

TREKKING. Ruszamy z przełęczy, wygodną ścieżką w kierunku szczytu, znaków nie ma, ale kamienie ułożone są wyraźnie, a orientację ułatwiają kamienne kopczyki (cairns). Skaliste szczyty rozciągają się aż po horyzont w każdą stronę, w którą tylko spojrzymy. Wyróżnia się masyw Pico Aneto – na jego zboczach widzimy już pola śnieżne. Wrześniowemu krajobrazowi uroku dodają liczne polodowcowe jeziora. Cieszymy się pogodnym dniem, bo w tej okolicy nie ma ich zbyt często

Odwiedzanym przez nas szczytem jest Pic d’Amitges (2848 m n.p.m.) – leżący w północno-wschodnim krańcu pasma górskiego Saboredo, w grani oddzielającej doliny Ratera i Gerber. Nazwa „Amitges” odnosi się do katalońskiego słowa oznaczającego przyjaciół lub bliskich kompanów – i dotyczy nie tyle samego łatwo dostępnego wierzchołka, co skalnych iglic masywu, znajdujących się bardzo blisko siebie. Szczyt znajduje się na terenie założonego w 1955 roku Parku Narodowego Aigüestortes i Estany de Sant Maurici – znanego przede wszystkim z polodowcowych jezior – jest ich ponad 200. Park położony jest w hiszpańskiej Katalonii.

Espot

Espot – jeden z głównych kurortów regionu Aigüestortes. Mimo ruchu turystycznego miasteczka u podnóża gór zachowały swój lokalny charakter.

fot.: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

POPULARNIE - IKONICZNE JEZIORO I SCHRONISKO

Szczyt jest stosunkowo dostępny – nie tylko dla wytrawnych piechurów, wędrujących z plecakami od schroniska do schroniska – lecz także dla nocujących w dolinach. Jedna z najpopularniejszych tras w parku narodowym prowadzi właśnie w okolice szczytu z miejscowości Espot (1300 m) – w sezonie od 21 czerwca do końca września dojedziemy tu komunikacją publiczną, do jeziora można też dotrzeć taksówką 4x4. Początkowo trasa prowadzi przez las wzdłuż rzeki Escrita. Mijamy kapiliczkę-pustelnię San Maurici. Po około 2 godzinach marszu docieramy nad jezioro Sant Maurici (św. Maurycego), ze słynnymi skalnymi olbrzymani Els Encantats. To od nazwy tego jeziora, położonego na wysokości 1910 metrów, pochodzi częściowo nazwa parku, jest ono popularnym punktem wędrówek nawet dla mniej wprawnych turystów. Ścieżka prowadzi wzdłuż północnego brzegu jeziora, by następnie wspinać się po zboczu – mijamy malowniczy 100-metrowy wodospad la Ratera. Na wysokości ok. 2000 metrów mamy granicę lasu i mijamy jeszcze jeziora (estany) Ratera i la Bassa. Ten fragment szlaku (od Espot do jeziora Ratera) jest także częścią długodystansowego szlaku pieszego GR 11, prowadzącego przez całe Pireneje, od Atlantyku po Morze Śródziemne po stronie hiszpańskiej.

El encantats

Jezioro Sant Maurici i ikoniczne Els Encantats: El Petit Encantat (2374 metry) oraz El Gran Encantat (2749 metry), jedno z najczęściej fotografowanych miejsc w Pirenejach. Tradycja głosi, że wierzchołki to dwóch myśliwych, którzy wyszli wcześniej z mszy, aby jako pierwsi zapolować na kozicę. Jako kara za niegodne zachowanie rzucono na nich klątwę, która na zawsze zamieniła ich w kamienie.

fot.: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

Podejście robbi się nieco bardziej strome i docieramy w końcu do kamiennej bryły schroniska – Refugi d’Amitges (2380 m n.p.m.), leżącego oczywiście nad jeziorem - Estany Gran d'Amitges. W budynku mamy 60 miejsc noclegowych. W tym rejonie miejsca serio należy rezerwować z wyprzedzeniem (przez stronę internetową), nie istnieje gleba ani nocleg pod namiotem w pobliżu. Noclegi w wieloosobowych pokojach należy rezerwować z wyżywieniem – cena za noc z obiadokolacją i śniadaniem to 69 EUR, z pełnym wyżywieniem (czyli jedzeniem przygotowanym na drogę, tzw. „picnic”) – 85 EUR. Niestety w parku Aigüestortes dość mocno czujemy, że preferowani są klienci zamożni – i widać to było na szlakach, gdzie przeważali turyści 50+. Oczywiście ogromną zaletą zapewniania pełnego wyżywienia przez schroniska jest możliwość chodzenia po górach przez wiele dni ze stosunkowo lekkim plecakiem, szkoda tylko, że rezerwacja posiłków to konieczność, a nie opcja. Poza sezonem, pod nieobecność personelu, schronisko zapewnia otwartą salę zimową – łóżka dla 12 osób. W schronisku można też po prostu zamówić obiad lub napoje.

Pic d'Amitges

Widok na iglice Agulles d'Amitges oraz szczyt Pic d'Amitges z okolic schroniska.

fot.: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

W parku Aigüestortes najpopularniejszą trasą jest Carros de Foc – łączącą wszystkie wysoko położone schroniska (9). "Nasz" szczyt nie leży wprawdzie bezpośrednio na szlaku – ale ze względu na bliskość schroniska bywa często odwiedzany „na lekko”.

Za schroniskiem szlak staje się już trudniejszy, choć ścieżka cały czas jest wyraźna. Po obejściu jeziora (na którym postawiono niewielką tamę) podejście staje się strome, szybko zdobywamy wysokość, a widoki stają się ograniczone ze względu na otaczające nas skały. Ścieżka jest wyraźna, ale momentami eksponowana, spod stóp raz na jakiś czas osypują się zdradliwe piargi. Odetchnąć możemy wreszcie na Coll d'Amitges – 2760 metrów. Stąd trasa robi się już łagodniejsza – wędrujemy granią, ale pomimo sporej ekspozycji właściwie nie ma trudniejszych technicznie fragmentów, w orientacji pomagają kamienne kopczyki. Przy dobrej widoczności trasa jest łatwa – we mgle lub deszczu raczej nie szłabym na sam szczyt.

Jeśli nie będziemy mieli dość wędrówki z przełęczy można jeszcze dostać się na Pic do Sabodero (2820 m n.p.m.)

Całość trasy z Espot na Pic d'Amitges to 14,5 km oraz 1500 metrów przewyższenia.

CICHA DOLINA I TURYSTYCZNY SCHRON

Znacznie mniej popularna trasa prowadzi ze strony doliny Gerber, gdzie również znajdziemy opcję noclegową. Jest to jeden z dwóch bezpłatnych schronów położonych na terenie parku. Trasa zaczyna się w tzw. Port de la Bonaigua, na wysokości 1900 metrów, w sezonie jeździ tam komunikacja publiczna. Ścieżka początkowo prowadzi przez las, ale już po półtora kilometra wędrówki natykamy się na pierwsze jeziorko (estanyola) Gerber – na wysokości ok. 2000 metrów. Las powoli się przerzedza, wędrujemy wśród wijących się strumyczków i niewielkich wodospadów. Na wysokości 2100 metrów mamy niewielkie jeziorko Gerber de Baix – po chwili docieramy do największego jeziora w dolinie Gerber – 2165 metrów. Zajmuje powierzchnię 12 hektarów i ma aż 64 metry głębokości. Ścieżka przez chwilę wspina się stromo na lewym brzegu jeziora, po krótkim spacerze jesteśmy już nad brzegiem Estany Long – na wysokości 2300 metrów, tuż za nim leży Estany Redó. Ścieżka wędruje niezbyt stromo dnem malowniczej wysokogórskiej doliny, by dotrzeć wreszcie do metalowego schronu Refugi Gerber Mataró – 2474 metry nad poziomem morza.

Turystyczny schron u stóp Los Tres Puis (2824 m)

fot.: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

Schron znajduje się na położonej nieco wyżej półce skalnej, ma 8 miejsc noclegowych na pryczach, w środku znajdziemy też stół i krzesła oraz półki na rzeczy przy wejściu. Oczywiście nie ma prądu, a po wodę trzeba zejść nieco niżej. Przy odrobinie szczęścia można znaleźć trochę gazu czy żywności pozostawionych przez innych wędrowców. Klimat miejsca jest wysokogórski – a widoki zarówno na najbliższe szczyty, jak i położone po drugiej stronie Pirenejów pasmo – obłędne.

Spod schronu stromą, ale wyraźną i stosunkowo wygodną ścieżką docieramy na wspomnianą wyżej Coll d'Amitges.

Trasę przez obie doliny można przejść w ciągu długiej, jednodniowej wycieczki, przy starcie z Port de la Bonaigua i skorzystaniu z taksówki 4x4 przy jeziorze Sant Maurici całość trasy to 16 km i 940 metrów przewyższenia, dojście z San Maurici do przystanku w Espot to dodatkowe 8 km.

Pic d'Amitges

Panorama ze szczytu Pic d'Amitges, w oddali masyw Pico Aneto

fot.: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

PIĘKNIE, CHOĆ DESZCZOWO

Okolice Pic d'Amitges i cały „park 200 jezior” są przepiękne – dają prawdziwie wysokogórskie doświadczenia, jednocześnie są dostępne komunikacją publiczną, a cywilizacja pozwalająca łatwo odpocząć czy dająca schronienie w razie niepogody jest osiągalna w kilka godzin marszu. Dużym minusem wędrówek w tej części Pirenejów są wysokie koszty noclegów w schroniskach oraz dość zmienna pogoda. O ile koszty da się jakoś obejść, korzystając ze schronu, rozbicia się z namiotem w otulinie lub campingu na dole, o tyle z pogodą negocjacji nie ma. Pogoda w dużej części zależy od, której strony "otwiera się dolina - od strony północnej i zachodniej parku Aigüestortes docierają jeszcze fronty znad Atlantyku, co oznacza częsty deszcz, mgły i ziąb – te docierają częsciej m.in. do doline Gerber. Każda z dolin może mieć swój specyficzny mikroklimat - uzależniony od takich czynników, jak położenie doliny, wysokość linii grzbietów, najczęstszy kierunek wiatru. Tę pogodową zmienność należy brać pod uwagę w swoich kalkulacjach. Warto zaznaczyć, że główny szlak w parku – Carros de Foc – poprowadzony jest stosunkowo bezpiecznie – przez przełęcze, poza skalnymi rumowiskami, więc dla doświadczonego turysty jest „do przejścia” nawet w deszczu. Oprócz gór atrakcją regionu są piękne romańskie kościoły i stara zabudowa miasteczek, niepopsuta nawet przez infrastrukturę narciarską – piękno gór rozciąga się więc także w doliny, tworząc harmonijną, urokliwą całość.

Autorka Paulina Wojciechowska-Sutkowska

Redaktorka Działu Trekking

Strona schroniska d'Amitges, z kamerką na aktualne warunki pogodowe: https://amitges.com/en/

Więcej o Parku Aigüestortes https://www.planetagor.pl/articles/entry/Aig-estortes-czyli-Pireneje-po-katalo-sku

Comments

There are no comments yet

BIEGI GÓRSKIE: czytaj

ROWERY GÓRSKIE: czytaj

SKITURY: czytaj

SPELEOLOGIA: czytaj

TREKKING: czytaj

WSPINANIE: czytaj

Links Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Bookmark