Sylwetka Ani Lichoty- wywiad.

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Articles

Articles > WSPINANIE > Sylwetka Ani Lichoty- wywiad.

Sylwetka Ani Lichoty- wywiad.

28-05-10

Anna Lichota w czasie wyprawy na Kilimandżaro (fot. ania-lichota.info)

Przypominamy wywiad, którego Anna Lichota, członkini społeczności Planety Gór udzieliła nam tuż przed zaplanowanym na 5 kwietnia wyjazdem na najwyższą górę świata - Mt. Everest. W rozmowie z Planetą, Ania opowiedziała o tym czym są dla niej góry, skąd wziął się u niej pomysł zdobycia Korony Ziemi, a także pomysł budowy "Szkół Pokoju" dla dzieci Nepalu. Ania zdradziła nam też tajniki swoich przygotowań do zdobycia Mt. Everestu - ostatniego z 7 najwyższych szczytów wszystkich kontynentów, którego zdobyciem miała zamiar przypieczętować swój projekt wspięcia się na Koronę Ziemi.

Dziś już wiemy, że Ania zrealizowała swoje wielkie marzenie - wspięła się na wszystkie najwyższe szczyty 7 kontynentów i stała się trzecią, po Ani Czerwińskiej i Martynie Wojciechowskiej, Polką która zdobyła Koronę Ziemi - czego z całego serca GRATULUJEMY!!!

Przypominamy raz jeszcze sylwetkę Anny Lichoty:

Planeta Gór: - Dzień Dobry Pani Aniu!

Ania Lichota: - Witam :) !

Planeta Gór: - Może zacznijmy od samego początku :) Kiedy i w jaki sposób rozpoczęła Pani swoją przygodę z górami?

Ania Lichota: - Przygoda rozpoczęła się jak byłam nastolatkiem. Często z siostrą i ze szkoła jeździliśmy w góry. Karkonosze, Sudety i Tatry odwiedzałam w lecie i w zimie. Karpacz, Szklarska Poręba, a potem Zakopane były często przedmiotem rozmów. Pamiętam jak moja siostra wisiała na klamrach na Zawracie i z powodu lęku wysokości nie mogła posuwać się ani do góry ani na dół i powstała niesamowita kolejka. Monika w końcu przemogła się i wężyk wspinaczy zaczął posuwać się ku następnemu schronisku. Potem z byłym mężem jeździłam w Alpy, a sama do Ameryki Południowej.

Planeta Gór: - Skąd pomysł na zdobycie Korony Ziemi?

Anna Lichota: - W 2004 roku wspinałam się na Monte Rosa - piękny szczyt w Alpach i nasz zakopiański przewodnik powiedział, że nawet dobrze nam idzie więc może byśmy chcieli zrobić Koronę Ziemi. Ja zapytałam - a co to jest Korona Ziemi? On zaczął wyjaśniać i idea bardzo mi się spodobała. Pomyślałam jaki cudowny sposób zwiedzenia świata - przez jego góry i ludzi gór. Zaraz po powrocie zaczęłam badać grunt. Zajęło mi 18 miesięcy, aby zdecydować się na wyjazd na Kilimandżaro.

Ania tuż przed szczytem Mt. Vinson na Antarktydzie (fot. ania-lichota.info)

Planeta Gór: -Jak przygotowuje się Pani do swoich górskich wypraw, a w szczególności do zdobycia Góry Gór - Mt. Everestu?

Anna Lichota: -Wszystko zależy od Góry, bo każda jest inna. Czytam dużo na temat trasy, rozmawiam z ludźmi, którzy tam byli. Potem porównuje moje umiejętności i formę psychiczną i fizyczną do wymagań i ustalam plan ćwiczeń, zakupu dodatkowego sprzętu, dietę, specjalistyczną odzież jeśli jest potrzebna. Bardzo dokładnie wypełniam plan. Dyscyplina jest potrzebna przed, na i po wyprawie. Potem zastanawiam się z jaką firmą bym chciała pojechać, z kim dzielić podróż (jeśli się da).

Everest zaczął się dla mnie 14 miesięcy temu. W najbardziej intensywnym momencie trenowałam 24 godziny na tydzień - więc prawie 3 pełne dni - kradnąc godziny gdzie się tylko dało i wydłużając dni. Listę z potrzebnym sprzętem zrobiłam i konsekwentnie realizowałam przez jakieś 10 miesięcy.

Planeta Gór: - Który z dotychczas zdobytych przez Panią szczytów był najtrudniejszy i dlaczego?

Anna Lichota: - Mt. McKinley był dotychczas najtrudniejszym wyzwaniem z fizycznego punktu widzenia. Po raz pierwszy musiałam dźwigać plecak około 30 kilogramowy i ciągnąć za sobą sanie ważące również około 30 kg. Była to też pierwsza poważa ekspedycja na śniegu, z przeszywającym zimnem. Na dotychczasowych górach ktoś zawsze pomagał stawiać namioty, zawsze był komfort psychiczny, że można liczyć na transport bagażu w razie czego. Na Denali opcji nie ma. Jesteś zdany na siebie pomimo, że jest się członkiem grupy. Ponieważ większość trasy przemierza się na linach, jesteśmy bardzo samotni, nie można pogadać. Jak przenosiliśmy obóz do ostatniego obozu pod szczytem miałam bardzo ciężki moment, zaczęłam płakać, wydawało mi się, że wysiłek jest zbyt duży. Pomimo tego wstałam i szłam dalej przez kolejne 3 godziny a na drugi dzień, po dobrym śnie czułam się bardzo dobrze. Poznawanie własnych barier i przekraczanie samego siebie jest dla mnie ważne, bo myślę, że tylko w taki sposób można się rozwijać jako człowiek.

Ostatnie metry w drodze na Mt. McKinley (fot. ania-lichota.info)

Planeta Gór: - Jakie znaczenie ma dla Pani wyprawa na Mt. Everest? Kto jeszcze będzie z Panią w zespole wspinaczkowym?

Anna Lichota: -Ta wyprawa ma wiele znaczeń. Everest jest ukoronowaniem moich wspinaczek z przestrzeni ostatnich 5 lat. Zamyka projekt Korony Ziemi, jest wehikułem zbierania środków na budowę szkoły im. Wandy Rutkiewicz i Jerzego Kukuczki w Nepalu, jest pierwszym urlopem, który musiałam bardzo mocno negocjować z moim pracodawcą. Wyprawa stanowiła punkt wielu głębokich rozmów z moją rodziną. Była sprawdzianem mojej samo determinacji „na długie dystanse" - ponad roczne przygotowania i 60 dni bycia w górach. Stanowi źródło samo analizy i oczywiście będzie niesamowitym wyzwaniem fizycznym.

Planeta Gór: - Kto będzie z Panią w zespole wspinaczkowym na Evereście?

Anna Lichota: - Ekipa jest bardzo silna. Będę w namiocie i na linie z Vivian, którego poznałam na Antarktydzie w zeszłym roku. Świetny kompan z doskonałym irlandzkim poczuciem humoru. Jedzie Paul i Dennise, z którymi byłam na trzech innych ekspedycjach, więc wiemy na co kogo stać. Jedzie też Cindy, która zmaga się z rakiem i wyjazd na Everest jest dla niej wyścigiem z czasem. Ona wie, że powoli umiera. No i nasi przewodnicy z Colorado w USA z firmy Mountain Trip (http://www.mountaintrip.com), doskonali technicznie, ale przede wszystkim bardzo skupieni na bezpieczeństwie, którzy swoją pracę wykonują z pasją pomagania w zdobywaniu szczytów, a nie dla czystego zysku.

Planeta Gór: - Realizuje Pani różne projekty charytatywne, jednym z nich jest projekt "Szkoła Pokoju" realizowany w ramach Sarswati Foundation - czy może Pani opowiedzieć więcej o tym projekcie?

Anna Lichota: -Jest to duży, długoterminowy projekt, można powiedzieć kolejny sprawdzian umiejętności pracy w wirtualnym zespole (gdzie komunikujemy się głównie przez skypa, e-mail, czaty), chowania dumy w kieszeń kiedy rozmawia się z potencjalnymi sponsorami, przekonywania, organizacji. Szkoła Pokoju będzie źródłem nadziei dla dzieci Nepalu. Naszą Misją jest udostępnienie możliwie najwyższego poziomu edukacji ponad 250 dzieciom rocznie, które były dotknięte wojną domową w prowincji Arupokhari w Nepalu. Jesteśmy przekonani, że możemy zapewnić lepszą, pełną nadziei przyszłość dla Nepalu poprzez inwestycje w społeczną odnowę i emocjonalny rozwój dzieci dotkniętych działaniami wojny domowej (1996-2006). Proponujemy wybudowanie pierwszej z planowanej sieci Szkół Pokoju dla dzieci w wieku od 4-12 lat. Pomoże im to w odzyskaniu radości życia, przywróceniu utraconych nadziei i umocni ich zdolności poprzez udostępnienie pomocy akademickiej i psychologicznej niezbędnej do zagojenia emocjonalnych ran wynikłych z działań wojennych jak również zaadresuje ciągle istniejące w Nepalu nierówności społeczne.

Członkowie Sarswati Foundation mieli okazje doświadczyć osobiście jak zamieszki wojenne i brak jedności mogą zrujnować życie dzieci, pragniemy propagować poczucie szczęścia i rozwoju w odpowiedzi na zniszczenia pozostawione przez wojnę. Wybudowanie szkoły nawiązuje do uchwały Organizacji Narodów Zjednoczonych o konieczności przywrócenia pokoju i uznania uniwersalnych praw ochrony dziecka zaprezentowanych na Konwencji Praw Dziecka. Budowa szkoły jest sprawą pilną jako że wiele dzieci były naocznymi świadkami morderstw swoich rodziców. Emocjonalne i psychologiczne zmiany tym spowodowane są ogromne i wymagają natychmiastowej uwagi. Brutalna przeszłość wpływa na brak motywacji i koncentracji. Planowanie realizacji naszego projektu wraz z gromadzeniem środków zakończymy w czerwcu 2010 a samą realizację rozpoczniemy w sierpniu 2010.

Podczas dziesięcioletniej wojny domowej (1996 - 2006) pomiędzy narodową armią Nepalu i Buntownikami Maoistów ponad 13,000 niewinnych ludzi straciło życie. Wśród ofiar były tysiące dzieci. Arupokhari należy do wiosek, które poniosły największe straty w tym konflikcie. Jest to trudno dostępne miejsce z głęboko zakorzenionymi przekonaniami kastowymi, które stoją na przeszkodzie rozwoju tego środowiska. Około 65% z 7,600 mieszkańców należą do Sudras, czyli tzw. "nietykalnych"- najniższa kasta w hierarchii Nepalskiej. Pomimo tego, że dyskryminacja kastowa została uznana za nielegalną w 1990 roku Sudras mają nadal zakaz wejścia do świątyń, picia wody z kranów i zmuszani są do używania własnych naczyń i sztućców w domach i w kafejkach. Do Arupokhari można tylko dotrzeć pieszo co zajmuje około 2 dni od stolicy regionu Pokhary. Rozpoczęto projekt budowy drogi żużlowej i elektryfikacji wioski. Arupokhari było najbardziej zdewastowanym obszarem. Mieszkańcy do tej pory nie otrzymali pomocy rządowej. Według Amnesty International około 10,000 Nepalskich dzieci zostało wcielonych do Maoistycznej armii. Obecny brak odpowiedniej edukacji, informacji i specjalistycznej pomocy utrudnia proces regeneracji i powrót do pełnego i produktywnego życia.

Planeta Gór: - „Szkołom Pokoju" chce Pani nadać imiona sławnych himalaistów - Wandy Rutkiewicz i Jerzego Kukuczki. Kim oni są dla Pani?

Anna Lichota: - Oboje są do pewnego stopnia modelami do naśladowania, których nigdy nie doścignę. Ja jestem ciągle i zostanę w górach wysokich amatorem. I Wanda i Jerzy byli ludźmi niesamowitych charakterów, prących do przodu, osiągających i realizujących rzeczy wielkie pomimo niesamowitych trudności. Skontaktowałam się z wieloma zagranicznymi przyjaciółmi i zawsze kontakt przyjmowany był z ochotą, dobrymi wspomnieniami, humorem i chęcią pomocy w miarę możliwości. Oboje są bardzo znani w Nepalu. Moi szerpowie są dziećmi pokolenia szerpów, którzy pracowali z Wandą i Jerzym/ To tak jakbyśmy przekazywali międzypokoleniową pałeczkę.

Planeta Gór: - Czy będzie można gdzieś śledzić Pani relację z wyprawy na Everest?

Anna Lichota: - Oficjalny blog ekspedycji będzie po angielsku na www.mteverest2010.blogspot.com. Mój blog będzie na www.aniaEverest2010.org w języku polskim, a link do niego z opisem newsów z wyprawy ukaże się na Planecie Gór - www.planetagor.pl.

Planeta Gór: - Bardzo dziękujemy za wywiad i życzymy powodzenia na Evereście - trzymamy za Panią podwójne kciuki, również jako za członka społeczności Planety Gór :-) !

Anna Lichota: - Dziękuję bardzo :-)!

Autor: Redakcja

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Comments

by Marcin Konior 5866 day(s) ago
1 punkt
Życzę powodzenia i zdobycia szczytu!!!
by Joanna Michna 5865 day(s) ago
0 punktów
3 Polka mająca Koronę Ziemi, nieźle, ale nie zapeszajmy
by Grzegorz Jendrzej 5863 day(s) ago
0 punktów
za miesiąc sami zobaczymy czy się Ani uda zdobyć Everest
by Emilia Götz 5808 day(s) ago
0 punktów
Serdeczne gratulacje dla pani Ani :). To wielki sukces, a zważywszy że dla Ani góry to życiowa pasja, to na pewno jest to większy sukces niż takiej lanserki Martyny... Poza tym pani Ania zdobyła Koronę Ziemi także dla nepalskich dzieci i to jest bardzo, ale to bardzo chwalebny aspekt tego wyczynu :).

BIEGI GÓRSKIE: czytaj

ROWERY GÓRSKIE: czytaj

SKITURY: czytaj

SPELEOLOGIA: czytaj

TREKKING: czytaj

WSPINANIE: czytaj

Links Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Bookmark