Początki wspinania - jak zacząć?

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Articles

Articles > WSPINANIE > Początki wspinania - jak zacząć?

Początki wspinania - jak zacząć?

04-10-18

WSPINANIE. Gdy siedząc na szczycie obserwowałam wspinających się taterników, to zawsze patrzyłam na nich z nutką zazdrości, a jednocześnie z wielkim podziwem. Wzbudzało to we mnie również dreszcze i spory strach, kiedy widziałam te metry przestrzeni pod ich nogami i trudny teren, po którym parli w górę. Szaleńcy - pomyśli nie jeden z nas! Ale jednak coś w tym szaleństwie urzeka... wolność, pokonywanie słabości, udowodnienie sobie, że można przesuwać granice nieco dalej, niż nam się z początku wydawało, a po tym wszystkim przychodzi ogromna satysfakcja z odwalenia kawału dobrej roboty. Po dłuższym czasie pomyślałam: "...kurcze fajnie by było też tak zarzucić linę na plecy i się wspinać. Wchodzić tam, gdzie nie wszyscy mogą wejść... Pokonać wszelkie bariery". Tylko że wtedy naprawdę nie wiedziałam, z czym to się je i że to zarzucanie liny na plecy i wspinanie wcale do prostych rzeczy nie należą.

Do tej pory lista moich szczytów zdobywana była stricte turystycznie. Czyli szliśmy żlebem, na linie, asekurując się, wyraźnie wyznaczonym szlakiem kopczykowym, bez użycia przyrządów asekuracyjnych, w terenie nie przyprawiającym o zawrót głowy. Owszem jakieś wspólne cechy między wspinaniem a turystyką kwalifikowaną by się znalazły, jednak to nie takie wspinanie, jakie mamy na myśl i- czyli z liną na pionowej ścianie, z lufą za plecami liczącą kilkadziesiąt metrów, używając niezbędnego szpeju wspinaczkowego i w którym odpowiednio osadzony sprzęt ma zapewnić bezpieczeństwo nasze i partnera. Czujecie już tą adrenalinę na samą myśl i t!e różnicę? Po to, by zacząć przygodę z prawdziwym wspinaniem wymyślono kursy skałkowe, skierowane dla osób, którym samo ambitniejsze chodzenie po Tatrach już nie wystarcza. Są one przeznaczonee dla tych, którzy chcieliby gdzieś wyżej poczuć przypływ adrenaliny, sprawdzić się w trudniejszych warunkach, zdobyć coś, na co nie każdy może sobie pozwolić. Wtedy też fajnie jest mieć albo osobę, która już w tym przysłowiowo siedzi i będzie nas mogła w to wspinanie wprowadzać albo wybrać się na wspomniany kurs, który przybliży nam i nauczy podstaw wspinania. Podstaw, podkreślmy to, bo do zdobywania ścian w Tatrach bardzo długa droga.

Sokoliki

fot. R. Wykręt

Kiedy rozpoczynałam swoją przygodę z Wielką Koroną Tatr i weszłam na Gerlach, czyli najwyższy w Tatrach Wysokich szczyt pierwszy raz zetknęłam się z liną, uprzężą i zwrotami używanymi w środowisku wspinaczkowym. Byłam nieco przerażona, kiedy partner od liny tłumaczył mi po kolei poszczególne przyrządy, z którymi mieliśmy się wtedy wspinać - jak się ich używa, jak się wiąże ósemkę, zakłada uprząż i inne podstawowe rzeczy, których nazwy kompletnie nic mi nie mówiły. W tym temacie byłam zupełnie zielona. Ale żaden uczony z nieba nie spadł. Na początku zawsze jest to dla nas kompletnie czarna magia, którą rozjaśnić może tylko praktyka. Wędrówki po Tatrach pozwoliły mi nabrać jakiegoś tam zarysu i wyobrażenia o tym wszystkim. Jednak to wciąż było za mało. Po gdybaniu na jednym z wierzchołków okazało się, że na pewno do zdobycia trudniejszych szczytów będą mi potrzebne umiejętności chodzenia po graniach i obycie z przepaściami, umiejętność poruszania się w skałach i szukania chwytów, zakładania w razie potrzeby stanowisk, własnej asekuracji czy w końcu zjazdów na linie oraz innych niezbędnych umiejętności w razie wypadku czy niespodziewanej sytuacji. Te terminy już trochę bardziej oddziaływały na moją wyobraźnię, niekoniecznie pozytywnie.

Sokoliki

fot. R. Wykręt

Sokoliki

fot. G. Cieślik

Zanim jednak przełom nastąpił, nadszedł dzień w którym wybrałam się pierwszy raz na ściankę. Szczerze... szło mi fatalnie... płaska ściana z jakimiś tam chwytami nie przekonywała mnie do działania. Moja pierwsza droga ograniczyła się do całej jednej drogi i to do połowy, w dodatku najprostszej. Skutecznie się zraziłam wspinaniem i zaniechałam jego dalszych prób. Kilka miesięcy po akcji na sztucznej ściance, kiedy pogoda była już bardziej klarowna nadszedł ten pierwszy raz w skałkach. Wybraliśmy się do Podlesic na Brzuch Buddy. Zrobiłam tam wtedy całą jedną drogę na wędkę o wycenie III :) Nawet nie wiecie, jaka była wtedy euforia :) Później grzecznie siedziałam i obserwowałam poczynania innych w zmaganiu ze skałą. Po tym wyjeździe stwierdziłam, że czegoś w tym wszystkim mi brakuje i nie chcę być biernym widzem. Stwierdziłam, że potrzebuję zrobić coś, co pomoże mi nabyć doświadczenia potrzebnego do poważniejszego wspinania się w Tatrach i aktywnego korzystania na wyjazdach w skałki. Jedynym ratunkiem było zapisanie się na kurs skałkowy.

Sokoliki

fot. R. Wykręt

Kursu obawiałam się bardzo. Obawa przed tym, że będę najbardziej zielona ze wszystkich była straszna, pomimo tego, że instruktor zapewniał nas, iż każdy z kusantów jest początkujący. Dodatkowo jak można zapisywać się na kurs z lękiem wysokości? Totalny absurd! A jednak się przełamałam. Nasz pierwszy weekendowy kurs odbył się na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Zaczęliśmy od kilku podstaw, a następnie każdy z nas zrobił kilka dróg ma wędkę.

Rzędkowice

fot. R. Wykręt

Rzędkowice

fot. R. Wykręt

Potem uczyliśmy się robić samodzielnie stanowiska i prowadziliśmy pierwsze drogi. Nie było łatwo. Wraz z jedną z uczestniczek stanowiłyśmy dobry team. Obydwie z lękiem wysokości, z tym, że koleżanka miała z tym wszystkim styczność pierwszy raz. Pomimo to wspólnie zmagałyśmy się z kolejnymi zadaniami. Ważne było tutaj motywacyjne wsparcie instruktora, który napędzał nas do pokonywania kolejnych metrów na drogach. Drugi dzień był podobny, z tym że dodatkowo uczyliśmy się zjazdów i górnej asekuracji partnera. Kolejne prowadzenia dróg nie przynosiły jednak większych efektów. Nogi trzęsły się solidnie, bo jednak prowadzenie drogi to nie jest wędka, na której sobie szybko pokonujesz kolejne metry drogi. Świadomość odpadnięcia jest silna i dopóki nie odpadniesz, to chyba do końca nie wierzysz, że gdzieś tam zawiśniesz na tej linie. Na końcu instruktor przekazał uwagi, co jeszcze należy poćwiczyć przed kolejnym weekendowym kursem w Sokolikach. Po pierwszym weekendzie moje umiejętności i doświadczenie wzbogaciło się o nauczenie robienia ósemki, robienie własnego stanowiska, asekurację dolną i górną oraz samodzielny zjazd ze stanowiska. Prowadzenie dróg nadal pozostało zmorą :) Kosmos. prawda?

Turnia Kukuczki

fot. R. Wykręt

Turnia Kukuczki

fot. R. Wykręt

Na drugiej części kursu z trudem przypominałam sobie praktykę z części pierwszej. Cała wiedza o budowaniu stanowisk, wiązaniu węzłów się mieszała i minuta po minucie byłam bardziej zrezygnowana tym wszystkim. Prowadzenie dróg na własnej asekuracji nie było takie proste, jak wcześniej myślałam. Dodatkowo nowy sprzęt i jego poprawna obsługa również wymagały nie lada zręcznosci i dokładności. Robienie wyciągów z asekuracją partnera wymagało mega skupienia i intensywnego myślenia. Ten rejon przypominał mi nieco Tatry przez wzgląd na granitowe skały. Drogi nie były też tak wyślizgane, jak na Jurze. Ten weekend był mega wyczerpujący i kończył się egzaminem, na którym trzba było poprowadzić jedną z dróg na Sokoliku Dużym - naszą był Czołg (IV/V). Na koniec jeszcze ćwiczyliśmy autoasekurację. Kurs zakończył się pozytywnie, ale to dopiero początek drogi do wspinania.

Ćwiczenia przed rozpoczęciem wspinaczk i- Sokoliki

fot. R. Wykręt

Nad wszystkim czuwał instruktor

Sokoliki

fot. R. Wykręt

Sokoliki

fot. R. Wykręt

Czołg-początek drogi

fot. R. Wykręt

Co najważniejsze po takim kursie, to nie zrażać się niepowodzeniami, a już tym bardziej nie pozwolić, by jakikolwiek strach nami zawładnął. Od momentu zakończenia kursu byłam już kilka razy w skałach i udało mi się pierwszy raz zrobić drogę w Tatrach, o czym możecie poczytać na blogu. Początkującym polecam ćwiczyć na III i IV, chociaż wiem, że są przypadki, iż ludzie już na kursach robią drogi V i VI, ale jak wiadomo nie każdy ma do tego predyspozycje. Ćwiczyć trzeba! To podstawa do osiągnięcia zamierzonych przez nas celów. Na drogi w wyższej wycenie zawsze przyjdzie pora. Dużo osób poleca ścianki i sekcje wspinaczkowe - owszem - jak najbardziej, jeśli czujesz, że ci to pomoże, to koniecznie się zapisz. Potrenujesz dzięki temu pod okiem specjalistów technikę wspinania. W wolnej chwili jednak skocz również w skałki, by też ćwiczyć w skale, a nie tylko na sztucznej ścianie. A jeśli chodzi o wspinanie w Tatrach, to zaczynajcie od najłatwiejszych dróg koniecznie z osobami, które w tym temacie mają lata doświadczeń i którym ufacie. Z czasem sami dobierzecie sobie swojego partnera od liny, z którym napewno nie jedno wspólnie osiągniecie.

Czołg

fot. R. Wykręt

Jaki więc kurs wspinaczkowy wybrać? Jeżeli chcecie wstępnie posmakować wspinania najlepszy będzie kurs na sztucznej ściance. Zapłacicie grosze, a poznacie podstawowe techniki pod czujnym okiem dostępnych na ściance instruktorów. Jeżeli już macie jakieś obycie w temacie możecie śmiało zapisać się na kurs wspinaczki po drogach ubezpieczonych. Zazwyczaj są to albo kursy dwuweekendowe lub sześciodniowe. Teraz rynek oferuje naprawdę wiele, więc szkółek jest od groma. A jeszcze pewniejsze będzie wybranie takiej szkoły wspinania, którą polecą wasi znajomi. Po kursie skałkowym i otrzymaniu zaświadczenia o zakończonym szkoleniu możecie się wybrać na kurs taternicki. Trzymam kciuki w rozwijaniu waszych umiejętności wspinaczkowych i koniecznie podzielcie się wrażeniami jak to było z tymi początkami wspianania u was.

Dorota Hazuka

Redaktorka portalu Planetagor.pl

Autorka bloga Somewhere Over The Mountains

Comments

There are no comments yet

BIEGI GÓRSKIE: czytaj

ROWERY GÓRSKIE: czytaj

SKITURY: czytaj

SPELEOLOGIA: czytaj

TREKKING: czytaj

WSPINANIE: czytaj

Links Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Bookmark