Ku górom: szlak zielony Doliną Roztoki

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Articles

Articles > TREKKING > Ku górom: szlak zielony Doliną Roztoki

Ku górom: szlak zielony Doliną Roztoki

23-04-19

TREKKING. Piękny wrześniowy dzień. Autokar pełen studentów z obozu integracyjnego z pobliskiego Poronina podjeżdża u podnóża Tatr. Dzielimy się na dwie grupy. Jedni idą na łatwą trasę – do Morskiego Oka. Część daje się namowić na "trochę trudniejszą" trasę do sąsiedniej doliny. Decyduję się na drugą grupę – w końcu to tylko dolinka, byłam kiedyś w Kościeliskiej i było łatwo. Nie wiem jeszcze, że zielonym szlakiem przyjedzie mi wędrować do pięknej wysokogórskiej krainy. Nie wiem, że trasa "odrobinę" różni się od Doliny Kościeliskiej. Nie wiem, że szlak przyjdzie mi przejść o różnych porach roku conajmniej kilkanaście razy...

Szlak zielony rozpoczyna się przed schroniskiem w dolnie Roztoka, ale większość turystów zaczyna podejście z położonej w Dolinie Białki Palenicy Białczańskiej (990 m n.p.m.). Pierwsze czterdzieści minut idziemy słynnym, niebezpiecznym zimą :), asfaltem - szlaki rozdzielają się przy Wodogrzmotach Mickiewicza (ok. 1100 m n.p.m). Tutaj zaczyna się szlak zielony i "prawdziwa górska przygoda". Pierwsze kilka, kilkanaście minut to podejście, później jest już lepiej. Wędrujemy Doliną Roztoki, przekraczając kilkukrotnie potok o nazwie – o dziwo – Roztoka. Idziemy przez las, więc tylko od czasu do czasu zobaczymy kawałek góry i pięknej polodowcowej rzeźby terenu. Dolina jest U-kształtna – ale to zobaczyć można dopiero wyżej, choćby ze szlaku na Krzyżne. Widać jednak, jak różni są turyści, którzy wędrują po tatarzańskich szlakach. Jedni z dużymi plecakami, szybkim krokiem maszerują, żeby jak najszybciej być już na górze. Czasem mam wrażenie, że nie cieszy ich już piękna dolina i widczne gdzieniegdzie skaliste szczyty – byli tu już tyle razy, że "prawdziwe" góry są dla nich gdzie indziej. Nie robią postojów, bo i po co. Są ci z mniejszymi plecakami, co idą gdzieś wyżej – oni także idą szybko – w końcu czeka ich jeszcze długa trasa, widoki może i piękne, ale tam gdzie indziej piękniej jeszcze będzie. I są tacy, co idą tylko do schoniska. Nie patrząc na czas mapowy i o ile szybciej od niego będą na górze. Idą powoli, zatrzymują się na przystanki (na takiej trasie mogę być ze trzy), zrobią sobie zdjęcie, kręcą filmik przy ładnym strumyku, uroczym drewnianym mostku albo z kawałkiem góry. Kto wie, może nigdy tu nie byli i może nie wiedzą nawet, że za zakrętem ta górka będzie znacznie lepiej widoczna?

Dolina Roztoki

Im wyżej, tym ładniej. Widok na Świstówkę Roztocką.

fot.: Paulina Wojciechowska

Dość charakterystycznym punktem na trasie jest polana Nowa Roztoka – z niewielką bacówką i wiokiem na grań Wołoszynów. Jako znajdująca się "mniej więcej w połowie drogi" jest chętnie wybierana na postój. Szlak w tej okolicy nie jest zbyt stromy, a im wyżej, tym robi się ładniej.

Nowa Roztoka

Polana Nowa Roztoka. Półmetek.

fot.: Paulina Wojciechowska

Na wyskości 1429 m n.p.m. znajdują się tzw. Rzeżuchy – gdzie napotykamy czarny szlak wiodący prosto do schroniska (przypominamy – w górach szlak czarny nie oznacza "trudny", tylko "łącznikowy"). Nieopodal skrzyżowania szlaków znajduje się dolna stacja "wyciągu", którym do schroniska transportowane jest zaopatrzenie (wcześniej dojeżdża jeszcze samochód terenowy). Dziwnym trafem, kiedy turyści widzą jadące "kolejką" skrzynie z różnymi produktami, mówią zazwyczaj "oooo do schronisko trasportują piwo" Sam szlak wprowadza do schroniska w około trzydzieści minut, wiedzie dość stromymi zakosami po kamiennych stopniach. Dla wielu turystów w typie wczasowym podejście tym szlakiem ma znamiona górskiej wspinaczki - tak z resztą było i z samą autorką tego tekstu, która w na "spacer tatrzańską doliną" wybrała się w trampkach, dżinsach, miejskiej kurtce i torbie na ramię... Na marginesie dodam jeszcze, że poźniejsze przejście przez Świstówkę do Morskiego Oka nieźle mnie wykończyło. Cóż, z pewnością osoby, które mijały mnie tego dnia miały niezły ubaw... ani oni, ani ty bardziej ja nie mogliśmy wiedzieć, że czekają mnie kiedyś namiotowe wyprawy w Kaukaz czy Himalaje. Także kiedy mijacie na szlaku taką "Karinę" nigdy nie możecie być pewni, co z niej jeszcze wyrośnie.

Ostatni odcinek czarnego szlaku prowadzi wzdłuż skalnej ściany. Przynajmniej latem – zimą obowiązuje wiariant "za kopą", oznaczony tyczkami. Powodem innego wariantu szlaku jest zagrożenie lawinowe.

Jeśli mamy czas nie warto jednak wędrować "skrótem", ale kontynuować wędrówkę szlakiem zielonym. Dłuższy, ale ładniejszy (do schroniska 35 minut do progu doliny + 10 minut szlaku niebieskiego). Prowadzi obok największego wodospadu po polskiej stronie Tatr – Siklawy (70 metrów). Ponieważ wodpospad jest naprawdę ładny, można udawać, że nie przystajemy po to, aby zaczerpnąć oddechu - ale dlatego, że podziwiamy widoki Jeśli wędrujemy w pogodny letni dzień tu także natkniemy się na liczne sesje zdjęciowe :) Oczywiście – ponieważ idziemy wzdłuż wodospadu kamienie mogą być śliskie, przy niższych temperaturach – zalodzone. Ale za to przy ładnym świetle i odrobinie szczęścia na wodzie zobaczymy niewielkie tęcze - dodają uroku i tak już ładnemu miejscu. A kiedy pokonujemy wreszcie stromy "próg stawiarki" znajdziemy się nad Wielkim Stawem. Stąd do schroniska już niedaleko – szlakiem niebieskim płaską już ścieżką wśród kosówki. Z pięknymi widokami na dolinę.

Siklawa

Wielka Siklawa, umila podejście.

fot.: Paulina Wojciechowska

Dolina Pięciu Stawów Polskich... byłam tam tyle razy... a wciąż zaskakuje mnie swoim surowym pięknem. Pięć Stawów, choć z perspektywy naszego szlaku widzimy tylko trzy: Wielki Staw Polski, z któego wypływa Siklawa, Mały Staw, gdzie stoi leśniczówka i Przedni – gdzie mamy już schronisko. Czarny Staw i Zadni Staw widzimy dopiero z dalszych szlaków – jak choćby ten na Szpiglasową Przełęcz. Otaczające nasz góry to oczywiście – Kozi Wierch, Wołoszyn, Waletnkowy Wierch, Miedziane z Opalonym i inne. Na niektóre z nich prowadzą szlaki. Na inne większość z nas może tylko popatrzeć.

No i wreszcie schronisko – i nagroda, szarlotka, czy inny specjał, który sobie wymarzymy (no chyba, że nie chce się stać w kolejce – latem potrafi być długaśna). Najwyżej położone w Polsce, 1670 m n.p.m., nosi imię Leopolda Świerza. Dla większości turystów bywa celem samo w sobie – dojście tutaj bywa przeżyciem ektremalnym Dla innych, tych, którzy zostają na noc – również nocleg może być wyzwaniem. Jakoś tak jest, że gdy pomiędzy górołazami pada nazwa "Pięć Stawów" prawie każdy ma do powiedzenia o "ciekawym" noclegu – na stole w jadalni, na korytarzu pod toaletą, na zewnątrz, w kuchni turystycznej. Nocna wycieczka do łazienki to prawdziwy slalom z przeszkodami, a chrapanie rozlega się z najdziwniejszych miejsc. Bywa, że do schroniska w ogóle nie idzie się wejść i śpi się w okolicznej kosówce. Zdarzało mi się spotkać na szlaku ludzi, którzy szukając miejsca do spania zaczęli w Piątce, przeszli przez kosówki i wygodne płaskie miejsca, skończywczy ostatecznie... na Zawracie :) Niestety, chętnych na nocleg wysoko w górach nie brakuje. Dodatkowo Murowaniec jest dla turystów pleckakowych praktycznie niedostępny, więc Piątka jest jedyną opcją wyruszenia na Orlą Perć i okoliczne szlaki. Tatry to bardzo zatłoczone góry i wybierając spanie w dysponujących oficjalnie 67 miejscami noclegowymi Pięciu Stawach bez rezerwacji, szczególnie w okolicach ładnych weekendów, musimy liczyć się z tym, że słabo wypoczniemy. Mimo tych noclegowych problemów wiele osób spytanych o ulubione górskie schronisko wskaże właśnie Piątkę.

schronisko w Dolinie Pięciu Staów Polskich

Piątka na tle Wołoszynów w kwietniu. Pierwsze schronisko stanęło w dolinie już w 1876 roku.

fot.: Paulina Wojciechowska

Literatura górska to w dużej mierze historia rozmaitych wypadków i tragedii, więc wiele miejsc w Tatrach może kojarzyć się z różnymi smutnymi wydarzeniami. Także ten łatwy dolinny szlak może okazać się czasem nie do przejścia. W marcu roku 1976 kobieta i mężczyna opuścili schronisko w Dolinie Roztoki z zamiarem dotarcia do Pięciu Stawów. Padał śnieg, warunki były bardzo trudne, odradzano im tę wycieczkę. Na szlak poza nimi nie wyruszył nikt. Następnego dnia po południu zwłoki kobiety znaleziono zaledwie 10 metrów od drzwi schorniska, mężczyzna leżał nieco dalej. Nie wiadomo, czy zdawali sobie sprawę, że ratunek był tak blisko... W listopadzie 2008 roku, więc tak niedawno, już w dobie telefonów komórkowych w okolicach schroniska (choć nie na szlaku) zamarzli kolejni turyści. Studenci wędrowali przez Szpiglasową Przełęcz, prawdopodobnie we mgle zgubuli drogę. Ich ciała odnaleziono dopiero wiosną.

O tym, jak trudna może być w Piątce zima przekonali się turyści na początku tego roku. Po gwałtownych opadach śniegu i ogłoszonym IV stopniu zagrożenia lawionego schronisko zostało odcięte od świata. Turystów ewakuowano śmigłowcem...

Szlak do Pięciu Stawów to 700 metrów przewyższenia – dość dużo, jeśli weźmiemy pod uwagę, że szlak prowadzi przecież do DOLINY. Całość podejścia od Palenicy według mapy to prawie 3 godziny - dużo i przy kiepskiej kondycji oraz jeśli niecierpliwimy się już do wyjścia na "prawdziwe" szlaki. Dla wielu turystów, w tym dla autorki tych słów, ten szlak był początkiem przygody z górołażeniem. Bo widok na tę cudowną dolinę nie daje się tak łatwo odzobaczyć ;)

Autorka: Paulina Anna Wojciechowska

Redaktorka Działu Trekking

Linki, źródła:

Michał Jagiełło, Wołonie w górach, Warszawa 2012

https://piecstawow.pl

https://gazetakrakowska.pl/tatry-studenci-zgineli-400-metrow-od-schroniska/ar/112582

Comments

There are no comments yet

BIEGI GÓRSKIE: czytaj

ROWERY GÓRSKIE: czytaj

SKITURY: czytaj

SPELEOLOGIA: czytaj

TREKKING: czytaj

WSPINANIE: czytaj

Links Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Bookmark