Kobiecy wyścig o Koronę Himalajów

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Articles

Articles > WSPINANIE > Kobiecy wyścig o Koronę Himalajów

Kobiecy wyścig o Koronę Himalajów

01-03-10

Annapurna (www.zmescience.com)

Hiszpanka Edurne Pasaban ma szansę zostać pierwszą kobietą, która wejdzie na wszystkie 14 ośmiotysięczników i zdobyć Koronę Himalajów. Dwa szczyty, które jej zostały, zamierza zaatakować w najbliższych tygodniach podczas jednej wyprawy. Pasban rywalizuje o palmę pierwszeństwa z 43-letnią himalaistką z Korei Oh Eun-Sun. Koreance brakuje już tylko jednego szczytu- Annapurny. Wszystko wskazuje na to, że Kobieca Korona Himalajów zostanie zdobyta już tej wiosny. Jednak kto będzie tą pierwszą?

Edurne Pasaban (fot. PAP)

"Wyjeżdżam 4 marca. Pozostały mi Shisha Pangma i Annapurna. Mam zamiar zdobyć je wiosną, najpierw Shisha Pangmę, a potem Annapurnę" - powiedziała Pasaban hiszpańskiemu dziennikowi "ABC". 36-letnia Baskijka rywalizuje o Koronę Himalajów z Koreanką Oh Eun-Sun. Bliżej celu jest Koreanka, której brakuje tylko jednego ośmiotysięcznika - Annapurny. Obie już w ubiegłym roku próbowały skompletować Koronę Himalajów, ale wejście na szczyty uniemożliwiło im jesienią załamanie pogody. Pasaban nie ukrywa niechęci do Oh Eun-Sun. W jednym z wywiadów wspomniała, że w "wyścigu" o Koronę Himalajów Koreanka korzystała z "megainfrastruktury", co pozwoliło jej zdobyć w ciągu kilku miesięcy aż cztery ośmiotysięczniki, ale kosztowało życie jej rodaczki Go Mi Sun podczas zejścia z Nanga Parbat. 43-letnia Oh Eun-Sun może uchodzić za najlepszą jak do tej pory himalaistkę na świecie: zdobyła 13 z 14 ośmiotysięczników w Himalajach i Karakorum. W maju 2010 roku chce ukoronować swoje osiągnięcie: Annapurna (8091 m) jest ostatnim gigantem, który jej pozostał.

Zdobycie wszystkich 14 ośmiotysięczników przez kobietę jest ostatnim pionierskim wyczynem do dokonania we wspinaczce wysokogórskiej. Obowiązek udokumentowania wyczynu leży w gestii osoby zainteresowanej. Musi ona nagrać film lub zrobić zdjęcia dokumentujące wejście na szczyt - niezależnie od panujących warunków atmosferycznych.

Osoby wspinające się w Himalajach muszą zaraz po powrocie stawić się w stolicy Nepalu, Kathmandu, u mieszkającej tam od lat Amerykanki Elizabeth Hawley i odpowiedzieć na rozliczne pytania. Elizabeth Hawley dokumentuje wszystkie ekspedycje wysokogórskie w Nepalu. W Pakistanie, gdzie jest pięć ośmiotysięczników, nie ma takiego kronikarza.

W sporze o zdjęcie Eun-Sun chodzi o coś więcej niż zwykłą rywalizację pomiędzy wybitnymi himalaistami, którzy zawsze byli wobec siebie nieufni. Chodzi o Oh Eun-Sun (fot.oes.blackyak.co.kr) kwestię, jakimi środkami osiągać epokowe cele, żeby pozostać ponad wszelkimi podejrzeniami? Czy za wszelką cenę?

W ostatnich latach trzy Europejki zbliżyły się do skompletowania Korony Himalajów: 39-letnia Austriaczka Gerlinde Kaltenbrunner, której noga stanęła na 12 ośmiotysięcznikach; Hiszpanka Edurne Pasaban, 36-latka, która w maju ubiegłego roku weszła również na swój dwunasty ośmiotysięcznik, oraz najstarsza w tym gronie Włoszka Nives Meroi, lat 48, która zdobyła 11 najwyższych na świecie szczytów w Himalajach i w sąsiadującym z nimi od północno-zachodniej strony Karakorum.

Panie unikają nazywania się konkurentkami. Wszystkie wspinają się w tzw. stylu alpejskim - bez pomocy Szerpów przy dźwiganiu sprzętu, bez butli z tlenem, bez poręczowania trudniejszych odcinków drogi.

Spełniając te wymogi rzadko komu udaje się wejść na dwa ośmiotysięczniki w ciągu jednego roku, a ryzyko niepowodzenia jest wysokie. Nawet Kaltenbrunner, która uchodzi za najlepiej przygotowaną technicznie i najbardziej sprawną fizycznie alpinistkę, w ciągu ostatnich czterech lat musiała przerwać dwie próby wejścia na Lhotse (8516 m) i cztery próby zdobycia osławionego K2 (8611 m) - za każdym razem kilkaset metrów przed wierzchołkiem.

Nazwisko Oh Eun-Sun było do lipca 2007 roku znane tylko w środowisku himalaistów. Koreanka potrzebowała dziesięciu lat, żeby zdobyć pięć ośmiotysięczników. Na uwagę zasługuje to, co się wydarzyło potem: od połowy maja 2008 roku do początku sierpnia 2009 roku, a więc w niecałe 15 miesięcy, weszła na kolejne osiem.

Geraldine Kaltenbrunner na Broad Peak'u (fot. geraldine-kaltenbrunner.at) Koreanka nazywa ten wyścig w strefie śmierci "Projektem 14". Koszty najprawdopodobniej nie odgrywają żadnej roli. Ekspedycje, w których towarzyszą jej wyśmienici wspinacze z Korei Południowej, przypominają operacje wojskowe. Jeśli zaistnieje potrzeba, helikopter przewozi ją bezpośrednio z obozu bazowego spod jednego ośmiotysięcznika pod następny.

Pojawiły się różne teorie na temat jej wyczynów. Dla purystów wspinaczki wysokogórskiej używanie tego rodzaju środków jest zaprzeczeniem ideałów alpinizmu.

Eun-Sun nie widzi nic zdrożnego w swojej strategii logistycznej. - Mam do wykonania zadanie - mówi.

Pewien francuski wspinacz w lecie ubiegłego roku zaobserwował na szczycie Gasherbrum I w Pakistanie, że bez pomocy swojego zespołu Koreanka nie byłaby tak szybka. Z jego opisów wynika, że Eun-Sun wspinała się tylko z jednym małym plecaczkiem, podczas gdy czterech tragarzy niosło "resztę ciężarów".

Na etapie między obozem drugim i trzecim Eun-Sun wspinała się na krótkiej linie za dwoma Szerpami.

- Wyglądało to tak, jakby była wciągana - mówi Francuz. Inny, włoski himalaista mówi, że kilka tygodni wcześniej na Nanga Parbat Koreanka użyła tlenu z butli - to wspomaganie radykalnie poprawiające wydolność organizmu i wśród alpinistów jest potępiane.

Eun-Sun odpiera ataki. Podczas publicznych wystąpień podkreśla swoją rzetelność.

Rzeczniczka jej sponsora wyraziła się ostatnio dosadniej.

- Wyczuwam za tymi pomówieniami spisek - oznajmiła.

Nanga Parbat (www.zmescience.com)

Komentarz Kingi Baranowskiej:

"Myślę, że dla wspinacza największą karą jest zarzut kłamstwa. Kiedyś takich sytuacji było o wiele mniej. Kodeks etyczny w górach nie pozwalał nikomu nawet na pomyślenie o tym, by kłamać czy oszukiwać, jeśli chodzi o wejście na szczyt. Nikt też nikogo w górach nie kontroluje, bo zakłada się z góry uczciwość i prawdomówność.

Sytuacja się zmienia, gdy po raz któryś z rzędu osoba nie potrafi udowodnić, że była na szczycie, albo "nagle" zaczyna wspinać się w rekordowo lepszym tempie, czy też stylu. Wtedy wymaga się pokazania zdjęć, albo dokładnego wytłumaczenia drogi na szczyt osobom, które się na tym znają.

Tak jest właśnie w przypadku Miss Oh. O ile Gerlinde, Nives i Edurne piszą już od wielu lat o swoich sukcesach i porażkach, tak Miss Oh pojawiła się nagle, wspinając się na szczyty z tabunem Szerpów, przemieszczając się helikopterem z bazy do bazy, albo wchodząc na szczyty w pogodzie, która nie rokowała żadnego wejścia. Ponadto robi to wszystko w rekordowym czasie, a wiadomo, że mocarzem nie jest.

Spotkałam ją na Kanczendzondze. Miss Oh przyjechała tam wcześniej, jako pierwsza postanowiła atakować szczyt, wraz z ósemką Szerpów. Odcinek z obozu IV na 7700 m do szczytu (8598 m) atakowała dwadzieścia parę godzin, po zejściu zabroniła Szerpom mówić o szczegółach ataku szczytowego, łącznie z tym, czy używała tlenu z butli.

Wszyscy w bazie byli tym bardzo zniesmaczeni. Normą jest, że każdy dzieli się wiedzą i informacjami z innymi ludźmi w bazie, w końcu znamy się wszyscy, a w bazie wręcz stanowimy małą społeczność.

W rezultacie nikt jej nie uwierzył, że nie posiłkowała się dodatkowym tlenem, gdyż górny odcinek do szczytu zrobiła w krótszym czasie niż dolny, a wiadomo, że człowiek jest bardziej zmęczony wraz z wysokością. Jednak nikt nie śmiał jej zarzucić, że nie była na szczycie, bo po prostu nie byliśmy tam z nią i nie widzieliśmy tego. Nie mieliśmy też możliwości z nią porozmawiać, bo odleciała na następną wyprawę - na Dhaulagiri (to wejście też budzi wiele wątpliwości). Każdy wspinacz sam dba o to, by szczyt pokazać, tutaj tak nie było.

Nie podoba mi się taki sposób traktowania gór i ludzi gór. Górom należy się szacunek, obowiązują nas pewne niepisane zasady etyczne. Nie pochwalam bicia tego typu rekordów w górach - "za wszelką cenę". Druga Koreanka, która z nią rywalizowała, zginęła w zeszłym roku na Nanga Parbat.

Wszelakie "zaprzęganie się" w głowie w tego typu wyścig oraz uleganie presji otoczenia jest niedobre dla nas samych, sportowców. Liczy się pewna uczciwość, zarówno wobec siebie samego, jak i wobec współtowarzyszy.

A także coś jeszcze - dawanie dobrego przykładu innym poprzez dzielenie się z ludźmi swymi przeżyciami, emocjami sportowymi, zapalanie ich do gór, do Himalajów, do naszych Tatr, generalnie do sportu, dzielenie się i zarażanie dobrą energią, bo sami dużo dostajemy od innych.

Jeśli tego nie ma, to mijamy się z powołaniem."

O Koronę Himalajów rywalizowali w latach osiemdziesiątych Włoch Reinhold Messner i Jerzy Kukuczka. Ostatecznie pierwszy zdobył ją Messner w 1986 roku, a Kukuczce sztuka ta udała się rok później. Wśród osiemnastu alpinistów z Koroną Himalajów jest jeszcze jeden Polak - Krzysztof Wielicki.

Autor: Michael Wulzinger

Źródło: PAP, Wikipedia

Wybór i zestawienie: Redakcja

Comments

There are no comments yet

BIEGI GÓRSKIE: czytaj

ROWERY GÓRSKIE: czytaj

SKITURY: czytaj

SPELEOLOGIA: czytaj

TREKKING: czytaj

WSPINANIE: czytaj

Links Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Bookmark