Jaskinia Miecharska została odkryta dnia 19.11.2004 przez Bartłomieja Juroszka i Grzegorza Szalbota. W pierwszej akcji zwiedzono jaskinię do 1 Dna (-28,0 m). Historię dalszych odkryć można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap lata 2004-5: składa się on z szeregu akcji wyłącznie eksploracyjnych, podczas których zostały wyeksplorowane: Przewyższenie, Partie do Matrixa, Komin Sylwestrowy, połączenie z Matrixem, Partie z Węglem, zawalisko w okolicy Pierwszego Dna, Bartoszowa Sala, rozległe partie do Drugiego Dna, Sala Grzelaka.

Następnym etapem ( lata 2005-6) były akcje miernicze podczas których poznano boczne ciągi, korytarze, oraz sale w większości nie mające swoich nazw.
Łącznie, podczas ponad 20 akcji mierniczych skartowano 1777 metrów korytarzy oraz został sporządzony przekrój głównego ciągu do 2dna. W roku 2007 podjęto eksplorację w jednym z zapomnianych przodków, dzięki czemu długość jaskini sięgnęła 1801 m.
W eksploracji a później w pracach kartograficznych uczestniczyli: Bartłomiej Juroszek, Marcin Procner, Jakub Pysz, Grzegorz Szalbot, Artur Żera oraz Czesław Szura który wykonał plan i przekrój jaskini.

Plan jaskini

Wejście do jaskini przez okrągłą studzienke o wymiarach 0.7 na 0.7 m i głębokości 2.5m (kręgi betonowe ze stalową zamykaną klapą). Za tą studzienką znajduje się pionowy przełaz w którym została zamocowana solidna krata (tak... druga pancerna klapa) strzegąca przed nieautoryzowanymi wejściami do jaskini. Kierując się za ciekiem wodnym (uwaga na sztuczne stopnie w progu) szybko znajdziemy się w największej znanej sali w Beskidach zwanej Valhalla. Dalsza droga prowadzi przez system zawalisk, szczelin oraz korytarzy do Sali z Jeziorkiem i dalej przez kolejne salki do 2 Dna które jest najgłębszym miejscem w jaskini (-54,5m). Jaskinia trudna orientacyjnie, szczególnie w częściach zawaliskowych.

w jaskini

Miecharska jest obecnie drugą co do wielkości jaskinią Beskidów i drugą co do wielkości jaskinią niekrasową Europy środkowej pierwszego miejsca ustąpić musiała Jaskini Wiślańskiej. Utworzyła się w obrębie piaskowców warstw godulskich w rezultacie grawitacyjnych ruchów masowych w obrębie stoku górskiego. Reprezentuje ona typ jaskiń szczelinowych, jednak w odróżnieniu od zdecydowanej większości jaskiń beskidzkich - korytarze jaskiniowe rozwinęły się w rezultacie grawitacyjnego ruchu ławic piaskowcowych wzdłuż powierzchni wkładek łupkowych oddzielających piaskowce.
Innym unikatowym zjawiskiem w Jaskini Miecharskiej jest stały przepływ podziemnego potoku (jest to jedyna jaskinia ze stałym ciekiem w polskich Beskidach). W potoku i zbiornikach wodnych jaskini występuje różnorodna fauna bezkręgowców, reprezentowana przez gatunki o różnych wymaganiach ekologicznych. Znaleziono w niej gatunki (Faununa jaskini Miecharskiej) występujące wyłącznie w wodach podziemnych (np. endemiczny studniczek tatrzański Niphargus tatrensis ) a także formy ziemno-wodne i wodne charakterystyczne dla kilku regionów zoogeograficznych Polski (gatunki tatrzańskie, górskie, nizinne i o szerokim spektrum występowania). Wstępne wyniki badań naukowych w Jaskini Miecharskiej były prezentowane podczas konferencji międzynarodowej 9th Symposium on Pseudokarst (Bartkowa, Beskidy, 24-26 maj 2006) i zostały opublikowane w materiałach tej konferencji. Oprócz badań prowadzonych przez pracowników Instytutu Ochrony Przyrody PAN w Krakowie, prowadzi się także kontrolę gatunkową nietoperzy podczas corocznych liczeń (jesień/zima). Jaskinia jest jednym z najcenniejszych zimowisk nietoperzy w Karpatach. Hibernują tu dwa skrajnie zagrożone wyginięciem gatunki - podkowiec mały i nocek orzęsiony. Z czego dla nocka orzęsionego jest to drugie pod względem liczby zimujących osobników zimowisko w kraju. Trzy spośród notowanych w jaskini gatunków nietoperzy (podkowiec mały, nocek orzęsiony i nocek duży) ujęte są w załączniku II Dyrektywy Siedliskowej Unii Europejskiej, a ich obecność stanowi podstawę do wyznaczania obszarów NATURA 2000.

w jaskini

Obecnie trwają starania o uzyskanie statusu pomnika przyrody dla jaskini. Z uwagą śledzimy dalsze poczynania Nadleśnictwa które jest gospodarzem terenu wokół jaskini. Początek lutego był dla nas wielką próbą. Zaczęto budowę drogi zrywkowej w najbliższym sąsiedztwie jaskini, stawiając tym samym pod znakiem zapytania nasze próby chronienia tego terenu. Dopiero zdecydowany sprzeciw naukowców oraz ekologów zatrzymał dalsza budowę. Zdołano jednak zniszczyć źródliska doprowadzające wody do jaskini co może niekorzystnie wpłynąć na faunę kształtująca się tutaj od ostatniego zlodowacenia.
Pomimo że ilość publikacji jest już dosyć imponująca, procedury prawne mogą potrwać w nieskończoność.

źródło: http://exploreordie.eu