Górscy Janusze, czyli 5 sposób na uprzykrzenie noclegu w schronisku

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Articles

Articles > TREKKING > Górscy Janusze, czyli 5 sposób na uprzykrzenie noclegu w schronisku

Górscy Janusze, czyli 5 sposób na uprzykrzenie noclegu w schronisku

25-02-22

TREKKING. Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Wszystkie miejsca w pokojach zajęte, została gleba. Jesteśmy rozbici na I piętrze koło magazynku na pościel. Wcześniej miałam miejsce na korytarzu, ale uciekłam - w pokoju obok była impreza z muzyką z głośników. Jest sporo po 22, turyści powoli zbierają się do snu. Korytarze pełne śpiących ludzi (lub takich, któzy nieruchomo zakopali się w śpiworach licząc, że zmęczenie pokona hałas i uda się zasnąć). Niewielu przechodzących ścisza głos, niejeden nie będzie widział problemu w krzyknięciu czegoś do kolegi będącego po drugiej stronie korytarza. Zewsząd słychać krzyki, trzaskanie drzwi. Mam miejsce koło suszarni, więc wiele osób zajrzy tu przed snem, żeby sprawdzić, czy rzeczy już wyschły. Jedna parka szczególnie zapadła mi w pamięć. Dziewczyna próbowała mówić szeptem wskazując na nas ciiii oni już śpią. Jej partner odpowiada pełnym głosem A CO CIEBIE TO OBCHODZI, ŻE ONI ŚPIĄ. Na schodach siedzi dziewczyna z pokoju, spod którego drzwi uciekłam. Lekko zrezygnowana opowiada komuś, że w jej pokoju jest impreza, ale już powoli się ogarniają i ona zaraz tam idzie.

Tej nocy ostatecznie upadła we mnie wiara w przekonanie że “ludzie chodzący po gorach są fajniejsi, bardziej wrażliwi, bardziej otwarci, niż ci na nizinach”. A my możemy odnotować sposób pierwszy: śpiący na glebie to element wyposażenia schroniska.

Regulamn ciszy nocnej w schronisku w Pięciu Stawach. Skoro trzeba go wywieszać, to prawdopodobnie zbyt często proste i oczywiste zasady oczywiste nie są.

fot.: Paulina Wojciechowska

Schronisko na Polanie Chochołowskiej. Wyjazd z jednej z facebook'owych górskich grup (skądinąd fajnej). Jest już po pierwszej. Na samym dole toczy się impreza, reszta schroniska już raczej śpi. Sama już prawie prawie zasnęłam, kiedy do mojego pokoju wparowała kilkuosobowa ekipa z rzeczonej imprezy. Zapalają wszystkie możliwe światła, wyciągają flaszki, nawet nie próbują ściszać głosów. Stanowcze prostety osób, które jeszcze parę minut temu smacznie spały (najpierw grzeczne, później niezbyt) zostają zignorowane. Oni chcą zostać i zostają. To było dość przykre, kilka godzin temu byliśmy razem na zimowo na Wołowcu. Oczywiście z takimi towarzyszami już nie ruszę na górski szlak.

A więc sposób drugi: jeśli masz ochotę na imprezę w pokoju, to urządzasz imprezę w pokoju.

Chatka Puchatka. Znów miejsce mam na podłodze wraz z kilkoma innymi osobami. Spoko. Niestety chatkę odwiedziła grupka studentów z opiekunem. Od razu powiedzieli, że oni tu przyjechali się napić i nawet nie zamierzają być cicho. Nie pośpię, ale jeśli chcę mogę napić się z nimi, a jutro najkrótszym szlakiem na parking. Powiedziałam, że gdybym chciała się nawalić, to taniej i prościej byłoby zostać w Warszawie - co spotkało się z lekką kosternacją. Szczególnie opiekun sprawiał wrażenie osoby mocno zdziwionej, że można jechać w góry po to, żeby po nich chodzić :) . Niestety moi towarzysze zrobili jak powiedzieli, flaszeczka i dowcipy na poziomie że ktoś gdzieś doszedł (he he he) do trzeciej w nocy. Kolega, który ze mną dzielił podłogę w akcie desperacji poszedł spać do przeraźliwie zimnej "części ogólnej".

Chatka Puchatka

Chatka Puchatka. "Część ogólna" - zimą na podłodze bywa śnieg. Czasem lepiej jednak zmarznąć, niż wysłuchiwać wynurzeń znad kolejnej flaszki :).

Fot.: Paulina Wojciechowska

Następnego dnia był piękny, zimowy wschód słońca. Większość studentów spała. A my odnotujmy sposób trzeci: schronisko to taki inny rodzaj knajpy. Jak bar, pub, restauracja.

Turbacz. Trwa Wintercamp, ale że pogoda była cudowna schronisko jest pełne innych turystów. Korytarze zajęte, mamy spać w jadalni. Mówią nam, że po 21:00 zamykają bufet i można się wtedy kłaść. Impreza trwa jednak w najlepsze. Mija 21. I 22. Potem 23. Miło grało się w planszówki i wygłupiało przy piwku, jednak noc spędziliśmy w autach, dzień na szlak i coraz częściej ze zmęczenia pokładamy się na stołach. Z nadzieją czekamy, że może zamkną bar, może zrobi się trochę miejsca na rozłożenie maty. W tej samej sytuacji jest kilka innych stolików. Około 23 chłopaki wyruszają w desperacką podróż po schronisku. Gdzieś tylnymi schodami schodzimy na dół - do kotłowni czy pralni. Na nielegalu rozbijamy tam nasze pięć karimat, później trafia tu jeszcze zdesperowana parka. NiIe wiem, o której położyli się ci, co zostali w jadalni.

Od jednej z organizatorek Wintercampu dostaliśmy później książeczki o Gorcach, jako rekompensatę, że “byli głośno”. To akurat było miłe. Co nie zmienia faktu, że możemy odnotować sposób czwarty: jeśli jedni goście chcą piwo, a drudzy chcą rozłożyć karimaty - dajmy pierwszeństwo tym, którzy chcą piwo.

Bacówka pod Małą Rawką. Jest zima. Gości niewiele. Śpimy nad jadalnią, skąd doskonale słychać, co się dzieje na dole. Jest bardzo głośno, muzyka i krzyki pijących. Długo się waham, ale schodzę na doł. Muzyka szybko zostaje ściszona, obłsuga przeprasza i dziękuje, że powidzieliśmy. Tłumaczę pijącym, że śpimy nad nimi i że prosimy o ciszę. Jeden z nich wprost mówi, że on ma to tylnej części ciała. Jest sobota, on przyjechał tu z Rzeszowa spacjalnie, żeby się napić. Jak mi się nie podoba mogę iść gdzie indziej...

I sposób piąty: Jak się nie podoba, to idź gdzie indziej.

Podczas mojej ostatniej wizyty (jesień 2016) we wspomnianej Bacówce pod Małą Rawką spałam na glebie. Była wówczas praktyka, żeby o 22:00 pytać śpiących na glebie, czy już gasimy światła, czy reszta, która nocuje w pokojach może tu posiedzieć. Dzięki tej miłej praktyce trochę łatwiej było rano wstać i ruszyć na szlak.

fot.: Paulina Wojciechowska

Każdorazowo po tych sytuajach wychodziłam w góry. Często bardzo wcześnie, często na długie, wyczerpujące trasy. Niestety osoby, z którymi wówczas dzieliłam schroniskowy dach robiły dużo, żeby nie można było wyspać się porządnie przed taką wycieczką. Dla wielu z nich schronisko to knajpa lub hotel do ich wyłącznego użytku. Z licznych relacji innych górołazów wiem, że to nie są pojedyńcze przypadki. Coraz częściej przed wycieczką w góry słyszę obawy przed nocowaniem w schronisku. Że jeśli chcemy się wyspać to może jakaś kwatera albo rozbijmy gdzieś namiot?

Żeby była jasność. Lubię wyjeżdżąć w góry z grupą fajnych ludzi, lubię też napić się wieczorem winka. Ponieważ wyznaję zasadę żyj i pozwól żyć, rozumiem doskonale, że jeśli w schronisku jest grupka znajomych, to nie będą siedzieć cichutko jak myszy pod miotłą i chodzić spać przed 22 :). Wiem, że schronisko nie jest na moją wyłączność, skoro jest dużo ludzi, to ktoś wcześniej wstaje, ktoś się później kładzie, ktoś chrapie. Ktoś nawet będzie starał się być cichutko, ale po ciemku wpadnie na jakiś przemiot i powie parę słów po łacinie . To, czego nie akceptuję, to buractwo kiedy (czasem niewielkim wysiłkiem) można inaczej, ale lepiej powiedzieć "a co mnie to obchodzi". Dzień przed opisanym wyżej noclegiem w Pięciu Stawach spałam w Roztoce. Miałam pokój blisko jadalni, w ktorej siedziała dość głośna grupka znajomych. Po kolejnej salwie śmiechu wyszłam z pokoju i grzecznie z minką kota ze Shreka poprosiłam o ciszę - mam pokój tuż obok, nie spałam poprzedniej nocy, rano wstaję etc. Spotkałam się ze zrozumieniem. Potem było dość zabawnie - ściszone głosy, co jakiś czas wybuch śmiechu a potem ciiiii tutaj ludzie śpią. I to już jest znacznie bardziej normalne ;).

To, z czym trudno mi się pogodzić, to fakt że w górskich schoniskach osoby imprezujące są ważniejsze niż te, których celem jest wyjście w góry. Dość częstym zarzutem pod adresem schronisk jest to, że "dla zysku zamieniają się w hotele". Oczywiście każdy przypadek jest inny - i pewnie czasem za przyjmowaniem hałasujących i pijących na potęgę gości stoi chęć łatwego zysku. Prawdą jest jednak też to, że schronisko dość trudno utrzymać, a na turyście plecakowym zarobić nie łatwo. Zarabia się nie na noclegach, ale na jedzeniu i... oczywiście napojach. A PTTK żąda dość wysokich opłat za dzierżawę. Nie wolno zapominać jednak, że to nie żądza zysku czy głęboki PRL pije, hałasuje i wymiotuje. To turyści - czyli także my sami. Nawet najlepszy regulamin i najlepsza obsługa, która wymaga przestrzegania ciszy nocnej nie przekona nikogo, że kiedy wchodzi się w środku nocy do pokoju, to używamy delikatnego światła czołówki i ściszamy głos... Każdorazowo to my decydujemy, czy przyjmiemy popularną dziś postawę, że nam się NALEŻY i że mamy prawo "wyrażać siebie", czy też zauważymy, że obok nas są ludzie - którym też się należy. Sen, wypoczynek i... zwyczajna ludzka życzliwość.

Zamiast pointy i podsumowania polecam uważnej lekturze List do ludożerców Tadeusza Różewicza. Do adaptacji w warunkach schroniskowych. A także poza górskim szlakiem :).

Kochani ludożercy
nie patrzcie wilkiem
na człowieka
który pyta o wolne miejsce
w przedziale kolejowym

zrozumcie
inni ludzie też mają
dwie nogi i siedzenie

kochani ludożercy
poczekajcie chwilę
nie depczcie słabszych
nie zgrzytajcie zębami

zrozumcie
ludzi jest dużo będzie jeszcze
więcej więc posuńcie się trochę
ustąpcie
kochani ludożercy
nie wykupujcie wszystkich
świec sznurowadeł i makaronu
nie mówcie odwróceni tyłem:
ja mnie mój moje
mój żołądek mój włos
mój odcisk moje spodnie
moja żona moje dzieci
moje zdanie

Kochani ludożercy
Nie zjadajmy się Dobrze
bo nie zmartwychwstaniemy
Naprawdę

Kila innych głosów w sprawie:

https://wiadomosci.wp.pl/miejsce-noclegowe-obok-kaluzy-wymiocin-czyli-jak-przetrwac-noc-w-schronisku-6225839675496065a
https://tvs.pl/informacje/schroniska-pttk-swieca-pustkami-powod-2013-10-26/

Autorka: Paulina Anna Wojciechowska

Dział Trekking

Artykuł dodany: 27. 06. 2018

Data edycji: 25. 02. 2022

Comments

by Emilia Götz 2884 day(s) ago
0 punktów
Jeżeli kiedykolwiek zdarzyło mi się imprezować, to zawsze z poszanowaniem praw innych turystów. Ogniska zlotowe robiliśmy albo w miejscu do tego wyznaczonym, albo zupełnie gdzieś indziej, z dala od schroniska. Nigdy jeszcze nie spałam w schronisku w Polskich Tatrach właśnie z obawy przed hałasem. Co innego tabor nad Włosienicą i Betlejemka, tam zawsze była cisza i spokój. O 22 wszyscy spali, nie było mowy o imprezach. Podobnie w Tatrach Słowackich, bufety zamykane są jeszcze przed 22 i o tej porze wszyscy są już w łóżkach.
Nie wiem dlaczego, ale to co na obozowiskach taternickich i na Słowacji jest normą, to w turystycznych noclegowniach należy obecnie do rzadkości. Zauważmy chociażby zielone szkoły i kolonie na Szyndzielni lub wesela na Turbaczu.
Moim zdaniem zmianę trzeba zacząć u źródła, albo sprywatyzować wszystkie schroniska, co byłoby całkiem niezłe, ale wymusić na spółce PTTK niższe koszty dzierżawy. I koniecznie przycisnąć zarządców schronisk, by respektowali własne regulaminy i interweniowali w takich jak wyżej opisane sytuacjach.. Dodając ten artykuł na naszego fanpage'a na FB oznaczyłam wszystkie wymienione w tekście schroniska. Do tej pory nie zareagowało żadne z nich. Czyżby więc nie zależało im na dobrym PR?
by Dawid TheDeep 2807 day(s) ago
0 punktów
Polecam zatyczki do uszu :) albo noclegi w schronisku w tygodniu.
by Admin 1100 day(s) ago
0 punktów
Spodobał Ci się artykuł? Zainspirował Cię? Doceń naszą pracę i poświęcony czas stawiając nam wirtualną kawę! Bardzo dziękujemy!
https://buycoffee.to/planeta.gor

BIEGI GÓRSKIE: czytaj

ROWERY GÓRSKIE: czytaj

SKITURY: czytaj

SPELEOLOGIA: czytaj

TREKKING: czytaj

WSPINANIE: czytaj

Links Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Bookmark