Nasz cykl „Alpejskie Giganty" ma w założeniu przybliżyć najbardziej klasyczne, najpiękniejsze, ale też i najpoważniejsze szczyty alpejskie. Znajdujące się często na topie listy naszych wspinaczkowych, bądź też turystycznych marzeń kuszą niedostępnością i mamią obietnicą dotknięcia legendy- samo brzmienie ich nazw przyciąga jak magnes.  Zanim jednak zaplanujemy naszą wyprawę marzeń warto wcześniej poznać te szczyty, ich specyfikę i często bardzo dramatyczną historię ich zdobywania. Zapraszamy więc do zaprzyjaźnienia się z „Alpejskimi Gigantami", ich graniami, turniami, drogami turystycznymi i wspinaczkowymi, ich pierwszymi zdobywcami oraz najbardziej śmiałymi i przełomowymi drogami wspinaczkowymi.

Cykl „Alpejskie Giganty" rozpoczynamy od Les Drus 3754 m. n.p.m. (powszechnie używaną nazwą jest Dru) - mitycznej iglicy skalnej leżącej w Alpach Francuskich w okolicach Chamonix, w otoczeniu lodowca Meer de Glace. Szczyt ten leży w masywie Mount Blanc i jest on jednym z najpiękniejszych szczytów alpejskich, którego wyniosła ściana zachodnia przyciąga wzrok sponad Montenvers - to bez wątpienia najbardziej stroma z wielkich granitowych ścian Francji. Nazwa szczytu to z francuskiego Les Dru w liczbie pojedynczej i Les Drus w liczbie mnogiej- faktycznie SA to dwa wierzchołki - Petit Dru (3733 m.) i Grand Dru przedzielone szczerbiną - Breche de Drus. W historii wspinaczek na tę górę można wydzielić trzy okresy: zdobywania jej od strony południowej tj. od lodowca Charpoua, prowadzenia dróg ściana północną i wreszcie karkołomnych przejść ściana zachodnią i filarem południowo zachodnim.

Dent wszedł na główny wierzchołek po 18 próbach, przewodnik Charlet- Straton zdobył Petit Dru dzięki podobnym zmaganiom. Ścianę północną rozpracowano od góry i od dołu, a Rysę Allaina długo uważano za najtrudniejszy odcinek wspinaczki klasycznej w górach wysokich. Zdobywanie ściany zachodniej wymagało od Magnone'a i jego towarzyszy nie mniejszej determinacji. Data wejścia Bonattiego filarem południowo zachodnim jest wielka data w historii alpinizmu. Przejścia ściany zachodniej (droga klasyczna, directe americaine i direttissima amerykańska) były bardzo ważnymi etapami w rozwoju wspinaczki i dzisiaj ściana ta podobnie jak ściana Grandes Jorasses jest miejscem gdzie każdy chce zostawić swój ślad- stąd nadzwyczajne nagromadzenie dróg (Tomassa Grossa, Destivelle, Marsigny'ego, Batarda, Profita i innych). Zupełnie odmienny w charakterze kuluar północny był jednym z ostatnich problemów tego masywu.

Fot. Aquille du Dru i Aquille Verte od zachodu (autor: Chris Dainton)

Można powiedzieć, że wejście na Dru stało się nieomal obowiązkiem w karierze alpinisty. Trawers góry- długa i wymagająca sporych sił wspinaczka w trudnym terenie - jest dziś jednym z popularnych celów w tej okolicy. Podobnie jak pokonywanie dróg na ścianie północnej (Allain), wychłodzonej, często oblodzonej i narażonej na bombardowanie spadających kamieni. Tych można się obawiać także w dolnej części ściany zachodniej i w otoczeniu filara Bonattiego. Jeśli dodamy jeszcze, że w Dru często walą pioruny, a zejście lodowcem Charpoua to udręka, uświadomimy sobie, że zdobywanie tej góry jest poważnym przedsięwzięciem. Jedyny wyjątek stanowią drogi ustanowione w ścianie zachodniej w pobliżu Directe americane (aż do zaklinowanego bloku, gdzie dochodzi się do drogi klasycznej), na których zainstalowano stałe punkty asekuracyjne- choć i te wymagają dużego doświadczenia i sporo „zapasu mocy".

Poniżej prezentujemy film z przejścia Drogi Lafaille'a na zachodniej Les Drus:

Wskutek licznych osunięć skał i obrywów, które miały miejsce począwszy od 1997 roku bardzo zmieniła się rzeźba ściany zachodniej; niektóre z opisywanych dróg praktycznie całkowicie przestały istnieć (np. Filar Bonattiego), inne opisy dróg straciły zaś częściowo aktualność (np. direttissima amerykańska, droga Destivelle). Największe spustoszenie w prawej części ściany zachodniej poczyniły gigantyczne obrywy skalne, które miały miejsce na przełomie czerwca i lipca 2005 roku, kiedy to, jak możemy przeczytać w GÓRACH nr  135:

 „Ze ściany odpadła jej górna połać, włącznie z podszczytowym ramieniem, gdzie kończył się niegdyś filar Bonattiego. Ścianą zeszły tysiące metrów sześciennych granitu, przeczyszczając ją całkowicie aż do dolnych tarasów."

Fot. Zachodnia ściana - w prawej cześci widoczne obrywy (zdj. z 2007 roku) (autor: Antonio Giani)

Należy zakładać, że konfiguracja tej ściany będzie podlegała dalszym zmianom.

Przyroda i jak się okazuje również alpinizm nie znosi jednak pustki (zwłaszcza na tak kultowej ścianie). W nowej połaci ściany powstałej na skutek obrywów powstają już nowe drogi. Jedną z nich jest droga Les Papas powstała 4 lutego 2007 roku za sprawa zespołu Martial Dumas i Jean-Yves Fredericksen.

Drogi na Dru:

Najłatwiejszą drogą prowadzącą na szczyt Dru jest droga pierwszych zdobywców (1878 Grand Dru: C.T. Dent, J.W. Hartley, A. Burgener, K. Maurer). Wymaga ona jednak obycia z alpejskim terenem, doświadczenia i umiejętności wspinaczkowych. Jej trudność wyceniona została na francuskie  AD , co odpowiada mniej więcej naszej tatrzańskiej II-ce. Droga ta prowadzi z Montenveres do schroniska Charpoua (2841 m.) i wiedzie pd.- wsch. ścianą i wsch. granią Grand Dru.  Jest to interesująca wspinaczka stanowiąca poważne alpejskie przedsięwzięcie, skała dobra, czas przejścia: ok. 6 h. od schroniska, deniwelacja 600 m.

Kolejną, już trudniejszą propozycją, jest Droga Contamine'a prawą częścią południowej ściany Grand Dru ze schr. Charpoua. Jest to piękna, bezpieczna i stosunkowo mało eksponowana wspinaczka rysami w doskonałym granicie. Należy zabrać komplet kości. Wysokość drogi: 650 m., trudnosci TD (a więc około naszego stopnia V), czas: około 8-9 h., ze schroniska, deniwelacja: 900 m.

Po szczegółowe opisy tych oraz innych dróg odsyłam zainteresowanych do przewodnika: Alpy Francuskie Filipa Babicza, str. 271-278.

Na ścianach północnej i zachodniej powstało wiele bardzo trudnych technicznie linii, które cpóźniej okrzyknięte zostały krokami milowymi w rozwoju alpinizmu. Takimi drogami były chociażby Droga Bonattiego Filarem pd.- zach., droga Directe Americane w lewej części zachodniej ściany. Zainteresowanych szczegółowymi opisami dróg na zachodniej ścianie odsyłam do artykułu G. Głazka, który ukazał się w Taterniku 2/2005 (jest on dostępny do pobrania w linkach na dole artykułu).

Dokładne położenie i dojazd:

Dolina, w której leży Chamonix oraz wyrastający nad nią masyw Mont Blanc znajdują się we wschodniej części Francji na styku granic szwajcarskiej, włoskiej i francuskiej. Z Polski najlepiej jechać samochodem (przez Poznań albo Zgorzelec), autostradami przez Niemcy (Norymberga, Heilderberg), Szwajcarię (Zurich, Lausanne) w dół do Martigny (E27), skąd kierujemy się w górę przez przełęcz (Col de la Forclaz), drogą N506 do doliny Argentiere i w końcu do samego Chamonix. Odległość z Warszawy to ok. 1800 km. Czas przejazdu waha się od 17 do 24 godzin.Najlepszą bazą wypadową na Dru jest podejście albo wjazd kolejką na Montenveres (1913 m. n.p.m.).

Najważniejsze przejścia:

1878 Grand Dru: C.T. Dent, J.W. Hartley, A. Burgener, K. Maurer.
1879 Petit Dru: J. Charlet- Stranton, P. Payot, F. Folliguet
1935 ściana północna: P. Allain, R. Leininger
1952 ściana zachodnia: G. Magnone, A. Dagory, L. Berardini, M. Laine
1955 filar południowo-zacodni: samotnie Walter Bonatti
1957 ściana zachodnia zimą: J. Couzy, R. Desmaison
1962 ściana zachodnia Directe Americaine: G. Hemming, R. Robins
1964 ściana północna zimą: G. Devouassoux, G. Payot, Y. Masino
1965 ściana zachodnia direttissima amerykańska:J. Harlin, R. Robins
1973 ściana północna, nowa droga: J. Kukuczka, W. Kurtyka, M. Łukaszewski
1975 ściana zachodnia, Droga Grossa: T. Gross zamotnie (18 dni!)
1976 direttissima amerykańska zimą: P. Malinowski, M. Piekutowski, Z. Wach, J. Wolf
1982 ściana zachodnia di recte americaine samotnie: C. Profit (3 g. 10 min.)
1982 Filar Bonattiego klasycznie: Marco Pedrini
1991 ściana zachodnia, Droga Destivelle: C. Destivelle (10 dni)

Więcej o Les Drus (linki):

• Informacje ogólne (j. ang)
  
• Opis drogi Directe Americaine
  
• Topo Directe i Passage Cardiac
• Znakomita monografia zachodniej ściany -Taternik nr 2/2005 str. 15-20 G. Głazek:pobierz Taternika 2/2005
• Filmowa impresja o Les Drus
• Wybór filmów o Dru- www.tvmountain.com - w oknie wyszukiwarki wpisujemy "Drus"
  

Autor: Marcin Konior

Redaktor Działu Wspinanie

Źródła:

• "Leksykon Alpinizmu" Sylvian Jouty i Hubert Odier
• "Alpy Francuskie" Jan Babicz
• GÓRY nr 135
• www.summitpost.org