Aigüestortes, czyli Pireneje po katalońsku

Links News Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Invite a friend Bookmark Angielski

Join now Login on site

Articles

Articles > TREKKING > Aigüestortes, czyli Pireneje po katalońsku

Aigüestortes, czyli Pireneje po katalońsku

22-12-21

TREKKING. O Pirenejach słyszałam od lat - ostatnie dzikie góry w zachodniej części Europy, skaliste, rozległe, przyjazne wędrującym z namiotem. Skoro covidowe restrykcje, odwoływane loty i straszenie kwarantanną kolejny rok ograniczają możliwości podróżowania i bezpieczniej jechać na urlop do strefy Schengen - decydujemy się na Pireneje właśnie. Przeglądając zdjęcia i opcje transportowe z Barcelony odkrywamy przepiękny krajobraz - wysokich skalistych szczytów i licznych polodowcowych jezior. Zlokalizowanych w Parku Narodowym Aigüestortes i Estany de Sant Maurici, nazywanym w materiałach reklamowych “parkiem 200 jezior”.

Masyw Aigüestortes leży w centralnej części Pirenejów, w całości położony jest w hiszpańskiej prowincji Katalonia, na jej północnym zachodzie. Park Narodowy Aigüestortes y Estany Sant Maurici został założony w 1955 roku, obecnie obejmuje ponad 40ha - z czego 14 ha to tzw zona interna gdzie ochrona jest najściślejsza. Sam park jest sporo mniejszy niż region nazywany Aigüestortes - zwykle używam tego terminu w szerszym rozumieniu. Znakiem rozpoznawczym parku są malowniczo położone polodowcowe stawy (po ktatalońsku - estany) - jest ich ponad dwieście. A samo słowo “aigüestortes” odnosi się do meandrów rzeki Riu de Sant Nicolau, głównej rzeki zachodniej części parku. Najwyższy szczyt masywu to Pic de Comaloforno (3029 m). Góry powstały około 300 milionów lat, skały granitowe otoczone przez skały osadowe, łupki i wapienie, które uległy sfałdowaniu w okresie paleozoiku, a później kolejnemy w trzeciorzędzie. W okresie czwartorzędu obszar pokryły lodowce, których działalność erozyjna wpłynęła na ostateczne ukształtowanie terenu. Około 50 tys. lat temu duże lodowce wyrzeźbiły U-kształtne doliny, pozostawiając liczne jeziora.

Przez masyw przebiega główna grań Pirenejów - zatrzymująca powietrze napływające znad Atlantyku. Pogoda jest tu lepsza niż w Kraju Basków, czy po fransuzkiej stronie... ale jednak dość często się psuje. I zamiast pocztówkowych widoków mamy deszcz, wiatr i mgłę.

Szlaki i ważniejsze ścieżki w masywie są znakowane (główne biało-czerwonymi paskami, pobocze - żółtymi), choć nie zawsze to znakowanie jest dobrze widoczne w terenie. Dodatkowym znacznikiem są kamienne kopczyki. Trasy często prowadzą przez kamienne rumowiska, często ich pokonywanie wymaga niezłej gimnastyki (trochę jak na grani), a przechodzenie niektórych z ciężkim plecakiem stanowić może nie lada wyzwanie.

Północe rubieża masywu to Val d’Aran - jedyna dolina, która choć leży po północnej stronie Pirenejów jest częścią Hiszpanii, mówi się tutaj po katalońsku i aranejsku (w ostateczności po hiszpańsku ). Osadnictwo w tym regionie zaczęło się już we wczesnym średniowieczu - w dolinach, a także na zboczach gór znajdziemy wiele romańskich kościołów

Aigüestortes jest dość dobrze skomunikowany - szczególnie w okresie letnim. Z Barcelony możemy dojechać bezpośrednim autobusem Alsa do miejscowości Esterri d’Aneu/Valencia d’Aneu oraz Vielha (największa miejscowość w regionie). Przejazd trwa 4-5 godzin. W okresie czerwiec-wrzesień do wszystkich mniejszych miejscowości, a także parkingów, gdzie zaczynają się szlaki jeździ parkowy autobus - kursów jest ok. 4-6 dziennie. Dwa główne kurorty to Espot leżący w poblizu jezioa San Maurici (św. Maurycego) - będącego w nazwie parku oraz Boi (1235 m) leżące na południu w pobliżu w popularnej Vall de Boi. Romańskie kościoły z tej okolicy wpisane są na listę UNESCO. Oba kurorty stanowią dobre bazy do jednodniowych wycieczek.

Peulla

Aparcament Peulla - położony na wys. 1900 metrów początek szlaku w kierunku Vall de Gerber i schronu Mataro - w sezonie do tego miejsca dojdziemy parkowym autobusem.

fot. Paulina Wojciechowska-Sutkowska

Jeśli planujecie samodzielnie gotować i chcecie kupić gaz - ostatnie miejsce, gdzie możemy go kupić to Leida - miasto leżące kilkadziesiąt kilometrów od gór, niewielkie zapasy mają tylko w Dekathlonie. Lepiej zaopatrzone sąą sklepy w Barcelonie. Jeśli macie gaz- pod żadnym pozorem nie korzystajcie z pociągów (np Barcelona-Leida). Kontrola bagażu, podobna do tej na lotnisku - i cenny nabytek ląduje w śmietniku.

W Parku Aigüestortes jest gęsta sieć dobrze zaopatrzonych schronisk umożliwiających wędrówkę z lekkim plecakiem. Problemem jest tylko ich cena. W większości wypadków nocleg kosztuje ponad 50 EUR za osobę - ze śniadaniem i obiadokolacją, które są obowiązkowe. Warunki noclegowe są typowe schroniskowe - pokoje kilku lub kilkunastoosobowe, z pryczami i materacami. My spędziliśmy w schronisku tylko jedną noc - zdecydowaliśmy się na Colomers, ale zwyczaje (reżim )w innych dużych schroniskach są zwykle podobne. Do schroniskowych pokoi nie wchodzimy z plecakami, zostawiamy je na specjalnych półkach przy wejściu, do pokoi zabieramy tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Gorący prysznic jest płatny (3 EUR za 5 min). Posiłki odbywają się w wyznaczonych godzinach - śniadanie o 7:30, obiadokolacja o 19:00, są dość obfite i smaczne. Po godzinie 8:00 część dla nocujących jest już niedostępna, wszyscy turyści udają się na szlaki. W Katalalonii przestrzegano covidowych restrykcji, obowiązywał limit połowy miejsc,a poruszając się po schronisku trzeba nosić maseczkę (i naprawdę wszyscy ją noszą). Spać, jeść i myć zęby można na szczęście bez :)

Colomers

Schronisko Colomers nad jeziorem Estany Major de Colomers, 2125 metrów. Można stąd zrobić 6 godzinną pętle po malownicznym Circ de Colomers - mijając kilkanaście polodowcowych jezior i jeziorek. Lub krótszą, ok. 2-godzinną jeśli np. akurat pada.

fot.: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

W Pirenejach bardzo podkreśla się, że schroniska należy rezerwować z wyprzedzeniem - szczególnie jeśli wędrujemy w sezonie turystycznym (lipiec-sierpień). Schroniska można rezerwować przez internet lub telefonicznie - przez centralę dla hiszpańskich schronisk. Poniżej lista:

Refugi Ernest Mallafré - 1885 m - w pobliżu Estany de San Maurici, 28 miejsc

Reflugi d’Estany Llong - 2000 m , 50 miejsc

Refugi Joan Ventosa i Calvell, 2220 metrów

Refugi Josep Maria Blanc - 2320 metrów - 40 miejsc

Refugi d’Amitges - 2380 m, 60 miejsc

Refugi de la Colomina - 2395 m - 50 miejsc

Refugi del Pla de la Font, 2015 metrów- 20 miejsc, położone z dala od najbardziej popularnych szlaków, na pięknej polanie z widokami na góry, we wrześniu była dostępna tylko sala zimowa :)

Refugi de Saborédo - 2310 m - 27 miejsc

Refugi of Colomers 2125 m - 40 miejsc, położone w polodowcowym cyrku

Refugi dera Restanca -2010 m

Refugi Espitau de Vielha, 1630 - 50 miejsc - położone niedaleko tunelu Vielha i przystnku komunikacji publicznej

Refugi del Gerdar 1500 m. - 25 miejsc - położone ok. 15 minut od przystanku komunikacji publicznej Port of Bonaigua, nie było obowiązkowego wyżywienia, ani reżimu godzinowego, maseczki obowiązywały mimo braku innych turystów.

Na terenie parku mamy także dwa bezpłatne schrony Matato i Besiberi. Korzystaliśmy z tego pierwszego i był naprawdę rewelacyjny - wygodny wyposażony w prycze i materace, niewielki stoli, apteczkę, zestaw do wezwania pomocy przez radio. Jest świetną alternatywą dla drogich schronisk. Niestety - jeśli chcecie spać w parku jedyną opcję jest korzystanie z oficjalnych opcji noclegowych - biwakowanie jest całkowicie zakazane, jedynie w sytuacji awaryjnej możliwe jest rozbicie namiotu w strefie zewnętrznej (zona periferisca), na jedną noc. Motywowane jest to oficjalnie ochroną przyrody - ale nie do końca daję temu wiarę. Ceny schronisk, wymuszanie pełnego wyżywienia - to nic innego niż wyciąganie pieniędzy od lepiej sytuowanych turystów i zniechęcanie tych nieco mniej majętnych. Podczas naszego jedynego noclegu w schronisku w centrum parku zauważyliśmy, że prawie nie było tam młodych ludzi - przeważali ci w wieku 50-60 lat.

Istnieje kilka możliwości omijania drogiego systemu. Dwa bezpłatne schrony, korzystanie ze schronisk czaswo zakmniętych, które zawsze mają salę zimową zawsze otwartą, nocowanie na kampingach u podóża gór (cena za namiot dla dwóch osób ok. 20 EUR).

Mataro

Bezpłaty schron Mataro, pięknie położony na wysokości 2460 metrów.

fot: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

Najważniejszym szlakiem w Parku jest Carros de Foc, co po hiszpańsku oznacza "Rydwany Ognia". To trasa, która łączy dziewięć najważniejszych parkowych schronisk. Ponieważ wiele z nich znajduje się w bliskich odległościach, ok 2-3 godziny marszu (tylko dwa odcinki to 4-6 godzin) może być dostępna także dla mniej sprawnych piechurów. Choć oczywiście obycie z wysokogórskimi szlakami jest konieczne (podejścia na przełęcze, łatwe odcinki grani). Wymaga też niestety dość zasobnego portfela - ze zwględu na wspomniane wcześniej ceny schornisk :( Klasyczny wariant szlaku to 55 km, ponad 9 tys metrów przewyższeń a jego przejście zajmuje zwykle 5-7 dni. Najwyższy punkt na trasie to przełęcz Coll de Contraix, o wysokości 2745m n.p.m. Pętle standardowo zaczyna się i kończy w schronisku Restanca. Szlak ma swoje warianty - nieco bardziej wymagający Carros de Foc Plus oraz wersję dziecięcą.

Oczywiście najłatwiejszymi szlakami w parku są te podejściowe do schronisk - w większości przebiegające wzdłuż dróg, po których da się przejechać samochodem. Nie oznacza to jednak, że turysta musi kilka godzin zasuwać po asfalcie i być mijanym przez hałaśliwe auta - często nieopodal drogi prowadzi wygodna ścieżka przez łąki i lasy. W pobliże większości schronisk nie można podjechać samochodem prywatnym - ale jest możliwe wynajęcie taksówki 4x4.

Chyba najpopularniejszy miejscem w całym parku jest Estany de San Maurici - łatwo dostępne z Espotu (dzieloną parkową taksówką dojedziemy bezpośrednio nad jezioro, koszt tam i z powrotem 10 EUR). Nad jeziorem pocztówkowy widok na dwuwierzchłkowy Els Encantats (czyli - zaczarowani - wg miejscowych wierzeń to zaklęci w kamień myśliwi). Inne często odwiedzane i popularne trasy spacerowe to:

- La Cascada de Gerber - wodospad znajdujący się nieopodal drogi łączącej Esterri d’Aneu z Vielhą

- La Vall de Monestero .

- El mirador del Estany de Sant Maurici - 7,5 kilometrowa trasa w pobliżu jeziora San Maurici, docierająca do punktu widokowego na wys. 2190 metrów oraz pięknego wodospadu Ratera

- Camino de Sant Maurici al Portarró

- Ruta de la Marmota - czyli trasa świstaka

- Planell d'Aigüestortes, - trasa prowadząca z okolic Boi, ok. 15 km marszu.

Pic d'Amitges

Widok z Pic d'Amitges w kierunku jeziora i schroniska o tej samej nazwie, w dole słynne iglice

fot.: Paulina Wojciechowska-Sutkowska

Pireneje katalońskie swoim wyglądem przypominają Tatry - szczyty są skaliste, często niedostępne dla zwykłych turystów. W masywie znajdziemy jednak trochę szczytów “trekkingowych”, których zdobycie nie wymaga umiejętności wspinaczkowych. Poniżej niektóre z nich.

Pic d’Amitges (2851 m n.p.m.) - łatwo dostępny ze schroniska Amitges, a także w ramach jednodniowej wycieczki z Espotu i z bezpłatnego schronu Mataro. Z Coll d’Amitiges po południowej stronie grani na szczyt prowadzi wygodna ścieżka z niewielką ekspozycją i małymi trudnościami technicznymi. Niech was nie mylą "wyskakujące" w internecie zdjęcia strzelistych iglic - one są dla wspinaczy, właściwy szczyt leży za nimi i jest naprawdę łatwy - wiem, co mówię, bo udało mi się wejść osobiście. Panorama piękna i badzo rozległa - widać kilka pirenejskich pasm, na czele z najwyższym w Pirenejacg Pico Aneto.

Pic de Monestero, 2 877 m - wejście na niego to zaledwie pół godziny z Coll de Monesto, leżącej na Carros de Foc

Tuc de Ratera, 2856 m., w pobliżu jeziora San Maurici

Lo Tesol (2699 m) przez Lo Pineto i Rosa Blanca - dostępny ze schroniska Pla de la Font. Ze względu na ciężkie plecaki byliśmy tylko na Pineto, trasa łatwa - ale dalej grań jest już mocno skalista

Pineto

Widok z podejścia na Lo Pineto na otoczenie doliny rzeki Escrita, której dnem biegnie droga z Espotu do Estany San Maurici

fot. Paulina Wojciechowska-Sutkowska

Pireneje to takie miejsce na mapie zachodniej Europy, gdzie możemy cieszyć się większą wolnością, choć Aigüestores poazuje, że może ona być coraz bardziej ograniczana na rzecz komercji i drożyzny. Bo jeszcze w okolicach 2015 roku można było legalnie biwakować przy schroniskach. Rozległość pirenejskich masywów, bezpłatne schrony i oddalenie od dużych miast sprawia jednak, że wciąż da się tutaj znaleźć przyjemne do wędrowania szlaki. A jeśli tylko pogoda choć trochę dopisze - góra, jeziora, lasy i rzeki - tworzą niesamowity wysokogórski pejzaż, który nie może nie zachywać

Paulina Anna Wojciechowska-Sutkowska

Redaktorka Działu Trekking

Linki, źródła

Key Reynolds, Pireneje, Tom II Hiszpania. Andora i Pirenejski Szlak Wysokogórki, Sklep Podróżnika, Warszawa 2018

Strona poświęcona szlakowie Carros de Foc https://www.carrosdefoc.com/en/

Comments

by Admin 1097 day(s) ago
0 punktów
Spodobał Ci się artykuł? Zainspirował Cię? Doceń naszą pracę i poświęcony czas stawiając nam wirtualną kawę! Bardzo dziękujemy!
https://buycoffee.to/planeta.gor

BIEGI GÓRSKIE: czytaj

ROWERY GÓRSKIE: czytaj

SKITURY: czytaj

SPELEOLOGIA: czytaj

TREKKING: czytaj

WSPINANIE: czytaj

Links Contact Us About Us Advertisement Terms of use FAQ Add story Partners Bookmark