Linki News Kontakt O nas Reklama Regulamin FAQ Dodaj opinie Partnerzy Zaproś znajomego Dodaj do ulubionych Angielski Polski
Angielski Polski
Artykuły
Picos de Europa - na zachodnim krańcu kontynentu
28-06-17

Vega de ArioTREKKING. Od kilku godzin wędrujemy wśród wapiennych skał, powoli zdobywając wysokość. Krajobraz staje się coraz bardziej wysokogórski. Dzień zmierza ku zachodowi, robi się piękne światło. Przed nami ostatnia prosta. Niespodziewanie zza zakrętu wyłaniają się niesmowicie strzeliste turnie. Najwyższe szczyty Picos de Europa. Blisko oceanu, blisko zachodnich krańców Europy – godny uwagi piękny i dziki wysokogórski krajobraz.

 

Picos de Europa są częścią Gór Kantabryjskich. Położone w północno-zachodniej Hiszpanii zaledwie 25 km od Morza Kantabryjskiego, które jest częścią Atlantyku – góry i morze można tu zatem mieć w jednym kadrze Smile. Z bliskości Oceanu wywodzi się podobno nazwa Picos de Europa – czyli Szczyty Europy, były pierwszym kawałkiem rodzimego lądu dla statków wracających z Ameryki. Ocean wpływa też znacząco na klimat - w górach często pada, bywa też zaskakująco chłodno i mgliście. Picos zbudowane są główne z wapieni (największy wapienny masyw w Europie!), a powstały w orogenezie hercyńskiej.

 

Picos

Picos de Europa zbudowane są z wapieni

fot.: Paulina Wojciechowska

 

Najwyższczym szczytem Picos de Europa jest Torre de Cerredo, 2648 m n.p.m. - zdobyty po raz pierwszy w 1882 roku. Góry składają się z trzech części: Masywu Zachodniego (inaczej Cornión, najwyższy szczyt Peña Santa, 2596 m n.p.m.), Masywu Centralnego (inaczej Urrieles, najwyższy jest Torre de Cerredo), Masywu Wschodniego (Ándara – najwyższy szczyt to Morra de Lechugales, 2441 m n.p.m). Masywy Centralny i Zachodni przedzielone są głębokim na półtora kilometra wąwozem Cares, Wschodni i Centralny odziela rzeka Duja. 

 

masyw centralny

Masyw Centralny

fot.: Maria Bysiec

 

Góry znajdują się na granicy trzech hiszpańskich prowincji: Asturii, Kastylii i Leon oraz Kantabrii. Większość masywu znajduje się w granicach Parku Narodowego Picos de Europa (jednym z pierwszych świecie – początki sięgają 1918 roku). Zamieszkiwane są między innymi przez niedźwiedzie kantabryjskie, wilki iberyjskie, czerwone lisy, kozice, kuny, gronostaje, wydry, borsuki, tchórze czy łasice. W Picos zamieszkują ponadto głuszce oraz kilka par orła przedniego. W rzekach znajdziemy m.in. łososie i pstrągi. W 2002 park został wpisany na listę rezerwatów biosfery UNESCO.

 

Obszar Picos de Europa jest także bardzo popularny wśród speleologów – znajdziemy tam kilka znanych jaskiń jak Torca del Cerro (−1589 m) czy Sima de la Cornisa (−1507 m) .

 

mapka Picos

Schematyczna mapka Picos de Europa

żródło: http://www.itrainsinspain.com/

 

U podnóży gór leży Covadonga – miejsce ważne z historycznego punktu widzenia. Tu asturyjscy rycerze pod wodzą króla Pelayo pokonali Maurów (722 r.) - co uważa się za początek rekonkwisty. Dziś w miejscu cudu (wrogów udało się pokonać dzięki interwencji Matki Boskiej) znajduje się popularne sanktuarium.  A nieopodal Covadongi, na wyskości ok. 1200 metrow nad poziomem morza leżą polodowcowe jeziora Lagos de Covadonga, gdzie można dojechać wijącą się wśród gór serpentyną (dociera tu także transport publiczny z Canga de Onis). Jeziora są bardzo popularnym celem jednodniowych wypadów oraz punktem startowym ciekawych szlaków.

 

Szlaki w Picos de Europa są znakowane, jednak nie należy spodziewać się, że oznaczenia będą pojawiać się tak często jak w Polsce. W Picos znajdziemy dwa szlaki główne (GR) oraz 27 szlaków krótkich, jednodniowych (PR), a także przeznaczoną dla pielgrzymów Ruta Reconquista (w dużej części pokrywa się z GR-2020) poprowadzoną przez góry z Covadongi do innego sanktuarium Santo Toribio de Llebnas. Niektóre szlaki to trasy wysokogórskie - z ekspozycją i elementami wspinaczki. Najwyższe szczyty wymagają używania sprzętu wspinaczkowego.

 

Najbardziej znanym szczytem Picos jest Naranjo de Bulnes (2519 m n.p.m.) zwany też Picu Urriellu. Strzelista, pionowa, 500 metrowa ściana jest ambitnym celem dla wspinaczy. Po raz pierwszy zdobyty został w 1904 roku. Inne znane szczyty to m.in  Peña Vieja (2613 m n.p.m.), Torre del Llambrión (2642 m n.p.m) Pico Tesoreo (2570 m n.p.m.), Torre Santa Maria (2486 m n.p.m. - nazywany też Tres Marias).

 

Pico Urielu

Naranjo de Bulnes. Od spektakularnego widowiska jakie ma miejsce podczas zachodu słońca wywodzi się jedna z nazw szczytu ("naranjo" to po hiszpańsku "pomarańczowy").

fot.: Maria Bysiec

 

Najbardziej wymagającym i ambitnym szlakiem w Picos jest tzw. El anillo de picos – "pierścień", tudzież "pętla". Wielodniowa trasa "zalicza" dziewięć najważniejszych schronisk w Picos. W pełnym wariancie wymaga przejść trudniejszych, wysokogórskich odcinków masywu centralnego, daje jednak możliwości nocowania w schroniskach każdego dnia.

 

Vega de Ario

Zachód słońca w pobliżu schroniska Vega de Ario. Na drugim planie, po lewej, szczyty Masywu Cetralnego z Torre Cerredo. Po prawej Jultayu (1940 m n.p.m.).

fot.: Paulina Wojciechowska

 

W większości schroniska w Picos są bardzo skromne, czyli "klimatyczne". To niewielkie chatki położone wyżej w górach, z noclegami na wspólnych pryczach i zaopatrzeniem donoszonym na grzbietach osiołków, zwykle bez bieżącej wody do mycia. Jest skromnie, ale przytulnie, tak jak w górach być powinno. Schroniska w Picos należące do "pierścienia" to Vega de Ario, Refugio Diego Mella - Collado Jermos (2064 m n.p.m.), Vega de Uriello leżące u podnóży Naranjo de Bulnes, Vegarredonda Remis, Vegabaño, Cabaña Verónica, Casetón de AndaraJou de los Cabrones, La Tenerosa. "Pierścień" to nie jedyna możliwość wędrowania "od schroniska do schroniska" - na wędrówkę latem nie musimy zatem zabierać namiotu. Wyżej położone schroniska są jednak nieczynne zimą, a wiosną i jesienią otwierane są głównie w weekendy - trzeba to sprawdzić przed wyruszeniem w drogę. Bazą wypadową w zimie (na niżej położone szlaki) może być schronisko Vega de Enol, położone przy Lagos de Covadonga.

 

Schroniska powinno się rezerwować. Ceny noclegow w wynoszą ok. to 12 - 15 euro, obiad ok. 15 euro, śniadanie ok. 5.

 

Na szlaki Picos de Europa najlepiej wybrać się samochodem - do wielu miejscowości, a właściwie wioseczek, z których wychodzą ciekawe wysokogórskie szlaki, nie dojedziemy niestety komunikacją publiczną. Na szlaki Picos wyjdziemy m.in. z Poncebos, Cain, Espinamie, Posada de Valdeon, Sotres czy Fuente De (z tej miejscowości wyrusza jedyna w tych górach kolejka górska).

 

Asturia

Asturia zaopatruje w mleko i produkty mleczne całą Hiszpanię. Widoczek z krową i górami to typowy asturiański krajobraz.

fot.: Paulina Wojciechowska

 

Najbliższym miastem, do którego możemy dolecieć bezpośrednio z Polski jest Santander (Wizzair z Warszawy). Stąd do podnóża Picos dojedziemy w ok. 3 godziny, oczywiście jeśli mamy do dyspozycji auto.

 

W polskich górskich sklepach internetowych można zakupić przewodniki po Picos - po angielsku i hiszpańsku, a także mapy.

 

Dla górołaza jednym z pierwszych skojarzeń z Hiszpanią, kraju którego powierzchnie w 30% stanowią góry, będą Pireneje - i wedle opowieści są to rzeczywiście góry warte dłuższego urlopu. Jednak mało znane w Polsce Picos de Europa także mogą spełnić oczekiwania wymagających wędrowców. Są tu wysokie góry (większość szlaków ponad górną granicą lasu), wielodniowe szlaki, małe, klimatyczne schroniska i dzika przyroda z niewielkimi elementami cywilizacji. Można się zmęczyć, można, odpoczywając pogapić się na góry. A po wędrówce podjechać na malowniczą plażę, gdzieś nad brzegiem Oceanu.

 

Ps. Nieopodal Picos przebiega północny wariant Camino de Santiago. Przy okazji wędrówki naprawdę warto skręcić w te piękne góry ;)

 

 

Przydatne linki:

 

Autorka: Paulina Anna Wojciechowska

Redaktorka Działu Trekking

 

Tekst i fotografie zawarte w artykule są chronione prawem autorskim. Redakcja nie wyraża zgody na kopiowanie całości bądź fragmentów tekstu nawet z podaniem źródła.

 


Komentarze
  • Nie ma żadnych komentarzy
Copyright by planetagor.pl