Linki News Kontakt O nas Reklama Regulamin FAQ Dodaj opinie Partnerzy Zaproś znajomego Dodaj do ulubionych Angielski Polski
Angielski Polski
Artykuły
Mięguszowiecki Szczyt 2438 m.
18-12-10

 

1

Dziś bierzemy na tapetę jeden z najważniejszych i najwybitniejszych  tatrzańskich szczytów. Dla turystów przebywających w Morskim Oku widoczny jak na dłoni nawet ze schroniska (ba nawet w drodze do schroniska); wśród zimowych taterników owiany mitem potężnej, 900 metrowej północnej ściany, która wyglądając jakby wyrastała wprost z Morskiego Oka, zdaje się puszczać oko do niedoszłych śmiałków. Dla wspinaczy preferujących letnie wspinanie w wygrzanym tatrzańskim granicie sławny przede wszystkim z powodu ciekawej wschodniej ściany. Dla ambitnych turystów zaś kojarzący się głównie z owianą mgiełką tajemnicy „Drogą po Głazach".  Przybliżmy więc dziś nieco sylwetkę naszego starego, poczciwego Mięgusza.

 

 

 

 

 

Opis i topografia masywu Miegusza.

„Szczyt w Głównej Grani Tatr wznoszący się nad Dolina Rybiego Potoku i jej piętrami (na północy) i nad Doliną Hińczową będącą górnym piętrem walnej Doliny Mięguszowieckiej (na południu). Na zachodzie Hińczowa Przełęcz oddziela go od Cubryny; południowo wschodnim sąsiadem jest oddzielony Mięguszowiecka Przełeczą Wyżnią, Mięguszowiecki Szczyt Pośredni. Mięguszowiecki Szczyt to jeden z najwspanialszych pagórów całych Tatr. Znana jest opinia ekspertów - Kaukaz to małe Himalaje, Mięgusz- to małe Alpy. Należy do nielicznej grupy szczytów na które wejście, najłatwiejszą nawet droga graniczy z taternictwem. W zbiorze tym są Żłobisty, Durny, Pośrednia Grań..... i niewiele więcej. Wejścia tego nie oszpecono, łańcuchami, klamrami ani farbą. Obfitośc zaś kopczyków - często zamiast ułatwiać -tylko utrudnia orientację.

Mięguszowiecki Szczyt ma dwa wierzchołki. Główny, wyższy o ok. 5 m., jest wierzchołek zachodni. Z rozdzielającej je, płytko wciętej Mięguszowieckiej Szczerby spadają ku pn. i pd. Wybitne wklęsłości, których nazwy sprawiedliwie upamiętniają słynnych przewodników z obu stron Tatr. Na północy jest to rynna Wawrytki; na południu - żleb Franza." W ten oto, jak zwykle barwny i żywy sposób opisuje Mięgusza nieoceniony Władysław Cywiński w swym Przewodniku „Tatry - przewodnik szczegółowy. Mięguszowieckie Szczyty. Tom 10". Z jakich formacji składa się ten potężny masyw?

 

 

4

Wschodnia ściana Mięgusza w nieco skróconej perspektywie.

fot. M. Stanisławski

W północno-wschodniej części ściany widoczna jest ok. 700-metrowa grzęda (tzw. Wielki Filar Mięguszowiecki) rozdzielająca ścianę na część północną i wschodnią. Filar opada wprost z niższego wschodniego wierzchołka. W dolnej części zmienia się w trójkątną, urwistą ścianę opadającą na piargi. Filar wraz z tą ścianą ma wysokość ok. 880 m. Wschodnia ściana   (ok. 400 m wysokości, ok. 1700-2040 m n.p.m.) opada od wschodniego wierzchołka w kierunku tzw. Bańdziocha, czyli Wielkiego Kotła Mięguszowieckiego. Jej lewą krawędź stanowi żleb schodzący z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. W Bańdziochu widocznym znad Morskiego Oka zalega największy w polskich Tatrach, noszący cechy szczątkowego lodowca, płat wiecznego śniegu (tzw. śnieżnik). Przez środkową część ściany wschodniej jest poprowadzona bardzo trudna (V) droga wspinaczkowa, tzw. droga Świerza. Nazwa upamiętnia taternika Mieczysława Świerza, który wraz z Janem Humpolą przeszedł ścianę  w dniu 22 września 1921 r. W obrębie masywu dochodziło do wielu wypadków z udziałem taterników i turystów. We wrześniu 1992 r. wskutek załamania pogody na drodze Świerza zginął instruktor Jerzy Hirszowski i troje młodych taterników.

 

 

3

Wspinanie na wschodniej Mięgusza drogą Surdela (V +).

fot. M. Stanisławski

 

 

Od strony Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem południowymi zboczami masywu na szczyt wiedzie Droga po Głazach, niedostępna dla niedoświadczonych turystów. Nazwa drogi pochodzi od płytowych skał, zwanych głazami.

 

 

Droga po głazach. Mięguszowiecki Szczyt.

Na "Drodze po Głazach". Pośrednia Mięguszowiecka Ławka.

fot. summitpost.org

Urwiska ściany północnej opadają w kierunku Morskiego Oka. Ściana ta dzieli się na trzy części - najwyższa partia, tzw. kopuła ściany szczytowej ma wysokość ponad 200 m, część środkowa opada od ukośnej, trawiasto-piarżystej galeryjki do Małego Kotła Mięguszowieckiego, w którym nawet latem często widoczny jest znad Morskiego Oka płat śniegu. Ścianę nad kotłem przecinają trzy żleby. Poniżej kotła znajduje się dolna część ściany. Północno-zachodnia ściana o wysokości 230 m opada na Wielką Galerię Cubryńską.

Południowa ściana Mięguszowieckiego Szczytu opada do Doliny Hińczowej, na północ  od Wielkiego Stawu Hińczowego. Przecina ją wyraźna ukośna galeryjka zwana Wielką Mięguszowiecką Ławką, przecinająca również ścianę Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego i schodząca na piargi ponad Wielkim Stawem Hińczowym. Od strony zachodniej ścianę ogranicza długa rynna, którą poprowadzona jest droga wspinaczkowa nazywana drogą Komarnickiego (od nazwiska Gyuli Komarnickiego, który wraz z Jadwigą Rogulską i Romanem Komarnickim wszedł nią na szczyt w dniu 5 sierpnia 1910 r.).

 

Powyżej Hińczowej Przełęczy, w zachodniej grani Mięguszowieckiego Szczytu, znajduje się Mięguszowiecka Turniczka (ok. 2360 m). Jest to pierwsza od strony przełęczy, wyraźnie górująca nad granią turnia. Mięguszowiecka Turniczka jest nieco wysunięta w kierunku południowym, stąd wyraźnie widoczna jest od południa, z Doliny Hińczowej.

 

 

Pierswi zdobywcy i nazwa szczytu.

  • Pierwsze wejścia na Mięguszowiecki Szczyt Wielki:

  • Pierwsze zimowe przejście północną ścianą: Zbigniew Korosadowicz i Jan Staszel 1936. "Wierchy" uznały to za największy sukces zimowego taternictwa w ogóle.

  • Pierwsze przejście Drogi po Głazach: F. Kratter i przewodnik Jędrzej Wala młodszy (1883).

  • Pierwsze odnotowane wejście na Mięguszowiecką Turniczkę (podczas wejścia na szczyt Mięguszowieckiego Szczytu zachodnią granią) - Zygmunt Czerny, Jan Czerwieński, Feliks Tylka 31 sierpnia 1907 r.

Nazwa Mięguszowieckich Szczytów i innych okolicznych obiektów pochodzi od Doliny Mięguszowieckiej i od wsi Mięguszowce, do której niegdyś należały te tereny. W środowisku wspinaczkowym potocznie szczyt jest zwany Mięguszem lub określany skrótem MSW (od Mięguszowiecki Szczyt Wielki).

 

 

Popularne drogi na szczyt.

Staw obchodzi się wschodnią stroną. Kilkadziesiąt metrów powyżej niego droga opuszcza dawny słowacki szlak na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem (był znakowany na zielono, zlikwidowano go w 1976 roku) i wspina się na skos w lewo przez rumowiska i trawniki pod ścianę Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego. Dalej prowadzi u podstawy ściany aż do znajdującego się w linii spadku wierzchołka Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego, wysoko wcinającego się piarżyska. Piarżyskiem tym skośnie w lewo systemem rynien do góry około 150 metrów do małego kociołka w linii spadku Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. Jest to prawy, dolny skraj Wielkiej Mięguszowieckiej Ławki. W tym miejscu droga normalna łączy się z Drogą po Głazach.

Od połączenia z drogą normalną ścieżka prowadzi Wielką Mięguszowiecką Ławką przez trawki, piargi i płyty skalne około 200 metrów w górę na Mięguszowiecki Balkon. Tutaj droga łączy się z drogą z Hińczowej Przełęczy omijającą północno-zachodnią grań.

  • Od Hińczowej Przełęczy: obejście północno-zachodniej grani z prawej, po stronie Doliny Hińczowej.

Z Mięguszowieckiego Balkonu droga pnie się ku grani płytką depresją z niskimi progami przez około 100 metrów. Około 10 metrów poniżej grani zaczyna się system wąskich półek. Półkami w prawo raz w górę, raz w dół około 100 metrów pod wielką niezbyt stromą płytę. Płytą tą w prawo na podwierzchołkowy taras zasłany blokami skalnymi, a z tarasu w lewo na wierzchołek.

 

 

 

Planowanie wycieczki, co trzeba wziąć pod uwagę?

Wejście na szczyt od Morskiego Oka przez Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem, a następnie Drogą po Głazach zajmuje około 5 godzin, od Morskiego Oka przez Galerie Cubryńskie i Hińczową Przełęcz - 4-5 godzin, z Doliny Mięguszowieckiej od Wielkiego Stawu Hińczowego - 2 godziny (od Popradzkiego Stawu 3-4 godziny).

 

Wszystkie powyższe drogi są mylne, zawikłane i przepaściste; nie są znakowane ani ubezpieczone żadnymi sztucznymi ułatwieniami. Dostępne są jedynie dla taterników oraz bardzo wprawnych turystów górskich z dobrą orientacją w terenie. Turysta może odwiedzić szczyt z uprawnionym przewodnikiem tatrzańskim.

 

Uwaga: podane wyżej opisy dróg są jedynie ogólnym ich szkicem - osobom, które zamierzają zdobyć Mięguszowiecki Szczyt jedną z tych dróg zalecamy sięgnięcie do specjalistycznych przewodników, np. do wzmiankowanego na początku- tomu 10 Przewodnika "Mięguszowieckie Szczyty" Władysława Cywińskiego, lub też do innych dostępnych na rynku przewodników tatrzańskich (w przewodniku W. Cywińskiego znajdziecie także opis wszystkich dróg taternickich prowadzących na Mięgusza).

 

 

Źródło: W. Cywiński. „Tatry - przewodnik szczegółowy. Mięguszowieckie Szczyty. Tom 10", oraz Wikipedia

Autor: Redakcja

 


Komentarze
  • Nie ma żadnych komentarzy
Copyright by planetagor.pl